Follow me on Twitter!

http://twitter.com/#!/thejacqui

Welcome back, Jackie

Gisterenavond had ik de schok van mijn leven. Mijn weblog was verdwenen. Pleitos, foetsie, bye bye log. Hij stond niet in het overzicht. Mijn domeinnaam was beschikbaar. Mijn emailadres onbekend. Wat een klap! Ik had niks opgeslagen, en al mijn herinneringen waren weg. Waarschijnlijk voorgoed verloren. Alle dingen die ik vorig jaar had gedaan en beleefd, vergeten. Mijn woorden die me mijn jaren in Londen zouden helpen herinneren, gone. Ik was devastated.

Goed, na één mail aan de helpdesk bleek mijn weblog in al zijn glorie te zijn hersteld. Fuck knows wat er gebeurd is en waarom hij weg was, maar hij is terug. Alles opslaan! Dit mag nooit meer gebeuren! Ter ere van de terugkeer van mijn blog, volgt hier dus een nieuwe entry. Ik heb oude logs herlezen, en ben blij dat ze weer teruggevonden zijn, want er zijn zoveel dingen die ik me nauwelijks kan herineren! Mijn eerste, hectische maanden als au pair, die gek genoeg toch veel vrije tijd maar weinig vrijheid leken te bevatten. Vrienden, die allang geen vrienden meer zijn, zoals Matt en Aline. Vrienden, die nog wel vrienden zijn, maar niet meer deel uitmaken van mijn dagelijks leven, zoals Andreas, Henry en Jazz. Ik stuitte op een passage over mijn interview bij Waitrose; we moesten aangeven waar we onszelf over 2 jaar zagen. Ik schreef toen dat ik mezelf zag op de bank bij pap en mam en in mijn derde jaar pedagogische wetenschappen in Groningen. Well, that’s changed. Nu zie ik mezelf studerend aan de LSBU, mijn derdejaar, waarin ik me specialiseer in Child Development. Ik zie mezelf in een prachtige mansion in Highgate met mijn eigen Prince Charming. Nee, dat laatste lieg ik. To be honest, ik heb nog geen idee van mijn locatie volgend jaar. Het hangt van mijn rooster af; als ik niet genoeg uren vrij heb om te werken, moet ik misschien wel weer naar een live-in postie uitkijken (oh, gruwel)!

Ook las ik over mijn ontstoken amandelen, en ja, die dagen dat ik niets kon eten kan ik me maar al te goed herinneren! Ik wist toen nog niet wat voor horrors me nog te wachten stonden, griep, koorts, buikgriep… Ik schreef over een nieuw favoriet boek, ‘Confessions of an Ugly Stepsister’, door Gregory Maguire. Toeval wil dat ik dat boek nu opnieuw aan het lezen ben. Je kunt zien dat het een van mijn  lievelingsboeken is, het ziet eruit alsof het al minstens honderd jaar oud is. Ik begrijp ineens de term ‘stukgelezen.’ Nu helpt het ook niet dat vorige week mijn gehele flesje water geleegd is in mijn tas, en dat dat water grotendeels geabsorbeerd is door dat boek…

Ik las over mijn avonturen met BDNKTJZNNH 493. Gelukkig is dat een gesloten boek; de 43 en de 134 zijn er gelukkig geen familie van. Wel zou ik graag de route Wimbledon-Uni maken in plaats van Muswell Hill-Uni. De laatste tijd weiger ik de tube in de ochtend en rijd in plaats daarvan door naar Kentish Town met de 134 en neem vanaf daar de trein, die, ironisch genoeg, de trein is die ik vroeger uit Wimbledon nam, alleen de andere kant op! Vorig jaar was een enerverend jaar.

Op de een of andere manier heb ik het idee dat dit jaar minder ‘enerverend’ is. Ik begin me ineens af te vragen of dat überhaupt wel een woord is zeg, nu ik het twee keer zo achter elkaar gebruik.. Maar word doet er geen rood kringel lijntje onder ( trouwens ook niet onder het woord kringel, waarvan ik echt niet weet wat het betekent… word kent meer woorden dan ik). Maar goed, ik dwaal af. Minder enerverend. Voorspelbaar. Alles was geregeld nog voor ik naar Londen kwam; woonplaats, studie, werk… een fijn en veilig gevoel, maar ik mis het gevoel geen idee te hebben waar ik volgende week ben of wat ik volgende week doe. Nu kan ik mijn weken grotendeels invullen, althans tot aan januari. Een groot gedeelte van mijn leven gaat op aan de uni en aan werk. Eigenlijk zijn alleen de zondagen van mij, en zelfs dan moet ik eigenlijk essays schrijven, en heb ik geen enkele vrije dag echt voor mij. Mijn beste vrienden wonen niet meer in Londen, dus spontane uitnodigingen voor drankjes in pubs of films zijn er niet meer. Ik ben vrij op mezelf, secluded, zouden ze hier zeggen. Ik ga niet meer zo vaak naar shows als vorig jaar, door alle drukte… maar als ik nu ga, ga ik meestal met mijn zanggroep in plaats van alleen, dus dat is wel een verbetering. De shows waar ik vorig jaar zo enthousiast over was, zijn er allang niet meer; Ghost Stories, Oliver! En Tap Dogs. De shows die ze opvolgden zijn ook al weer aan hun laatste maanden toe; de tijd vliegt. Een van de positieve veranderingen van dit jaar is een enorme toename aan oppaswerk. Hoewel het waanzinnig druk is, is het ook erg fijn om op te passen voor 4 Nederlandse gezinnen, en je eigen taal te kunnen spreken in dit land.

Hoewel de heimwee soms sterker is dan in mijn eerste jaar, besef ik me ook maar al te goed dat ik me op een trein bevind die in Juni 2013 zijn eindstation bereikt, als ik (hopelijk!) mijn diploma heb gehaald. Dan ga ik terug naar Nederland en zal de jaren in Engeland nooit meer terugkrijgen. Dus hoezeer ik soms ook kan verlangen naar zuurkool, rookworst, Hollandse luchten, fietsen in de frisse ohtendlucht en Sinterklaas Kapoentje, ik sta mezelf niet toe te zwelgen in zelf medelijden,  want ik ben de luckiest girl in town. In  de jaren als toerist had ik toch nooit kunnen denken zelf elke dag een oyster card te gebruiken, binnen te gaan in die grote gebouwen aan de South Bank, deel uit te maken van echte Britse gezinnen, Secret Santa te spelen en te zingen in het stadhuis van Islington? Als ik het weer eens gewoon dreig te vinden, realiseer ik me dit. Toen ik afgelopen zondag ik het zwembad in Crouch End baantjes trok, realiseerde ik me dit. Ik besefte ten volle dat ik niet in Rozengaarde dobberde, maar in het Park Lane zwembad. Wandelend met mijn tweeling door Enfield, een verre buitenwijk van Londen waar je als toerist nooit komt, realiseer ik me dit. En ik zal me het blijven realiseren. In december, als ik mag optreden in Lauderdale House, for the benefit of Whittington Hospital. In januari, als ik een prijs in ontvangst ga nemen voor nog onbekende redenen. Als ik in februari met een nieuwe baan begin in een totaal andere wijk van Londen. Als ik (hopelijk) weer een jaar heb afgerond. Als ik volgend jaar mijn bachelor thesis ga doen. Als ik, hopelijk, mijn bul in ontvangst neem,met zo’n gekke zwarte mantel om en zo’n maffe hoed op. En elke keer, elke keer dat een Engels woord me sneller te binnenschiet dan het Nederlands. In al deze situaties zal ik me bedenken: ik heb het toch maar mooi gedaan.

En ik heb zoveel gezien! Natuurlijk, zoveel verschillende plekken, mensen, situaties. Maar, op een hoger niveau, ik heb arm en rijk gezien in hun puurste vorm. Families in gebieden zoals Hackney en Seven Sisters, massa’s mensen opgepropt in flats, die hun boodschappen moeten doen bij de Poundstar, tienermoeders die hun kinderen in Primark kleren kleden, verpauperde gebouwen die van ellende uit elkaar vallen, de gestoorde mensen op de straten, die in zichzelf praten en met wie je oogcontact koste wat kost vermijden moet. Zelfs de zwervers, nabij de stations, zittend op een vel karton, blote voeten, paars van kou, een vermagerde hond naast hen… en dan de andere kant op kijken. De geur van  pis in de tunnels rondom Elephant & Castle, de Halal Fried Chicken in plaats van een Kentucky Fried Chicken..
En dan, de statige witte huizen in Kensington , Maida Vale en Marylebone. Kinderen die al vanaf hun geboorte beschikking hebben over ALLES wat hun hartje maar kan wensen. De enorme BMWs, de iPads, Kindles, iPhones4S, de satchels en de pakken. Nannycams en flatscreen TVs. Dit is zoveel meer dan alleen the survival of the fittest.

On a merrier note: Hyde Park Winter Wonderland is weer open. Een enorme kerstmarkt, een kruising tussen een kerstmarkt en een kermis. Er zijn vele attracties, de hoogste Freefall van Europa, achtbanen, treintjes, glijbanen, een klein spookhuis en een heel grote met hangkarretjes, die, grapig genoeg, muziek van onze Hollandse Efteling gebruikt, namelijk de Fata Morgana Theme. Er zijn kraampjes met eten, veel Duits eten zoals bratwurst en gluhwein, en gek genoeg geeft het me een gevoel van thuis-zijn; alsof ik me als Hollander meer Duits dan Engels voel. Wie weet komt het doordat de Duitse taal mij zo doet denken aan de vakanties in Zwitserland als kind, of het eindeloos kijken van de Sissifilms. Ik sprak Duits lang voordat ik een woord Engels begreep. De poffertjeskraam van vorig jaar is weg, maar er zijn wel pannenkoeken kraampjes. Ook zijn er kraampjes met zuurstokken en lollies zoals op Hollandse kermissen. Alle kraampjes zijn in een houten skihutstijl, versierd met guirlandes en lampjes en door de speakers klinkt kerstmuziek. Er is niets dat je meer in een kerststemming brengt! Ik geniet intens als ik door het park loop, maar mis mijn goede maatje Andreas des te meer; vorig jaar deden we dit samen en lachten we samen om alle Duitse etenswaren en het Hollandse orgel. Nu zend ik hem foto’s via what’s app, en denk met een glimlach terug aan Kerst 2010…

Goed, na deze sentimentele log, even wat triviale feitjes:
- Ik heb een badpak. Ik ga dit zwemmen serieus aanpakken.
- Tottenham Court Road Station is weer in operation, na maanden constructiewerk. Ze hadden vanaf het begin gezegd, eind november opent het station, en unlike het geval van Arnhem CS houden ze zicht aan hun woord.
- Morgen is er een algehele strike. Ik wil ook staken. Mag ik staken van de vakbond, alsjeblieft?

En ultimate fact, ik heb deze avond NIETS aan mijn essay wetenschapsfilosofie gedaan. Dat essay bezorgt me nog eens een depressie. Nu maar gaan slapen en hopen dat ik morgenvroeg nog iets kan doen… 

In mijn hoofd is het al lang December

Laat me even één ding duidelijk zeggen: óf Engeland geeft de wintertijd op en hanteert het hele jaar zomertijd, of Engeland moet overschakelen op GMT + 1 tijd (wat wij in Nederland hebben). Ik ben er namelijk NIET van gediend dat ik om 4 uur de lampen al aan moet doen omdat het schemerdonker is, en dat de lucht om half 5 pitch-black is. Dat betekent dat ik na de 3-uurs voeding niet meer met de babies kan wandelen, hooguit een stratenblokje. Het betekent ook dat Oxford St er in de namiddag al ontzettend gezellig uitziet met de kerstverlichting aan. En, dat de drieling na hun middagslaapje niet meer naar een speeltuin hoeft. Oké, toegegeven, er zitten goede kanten aan. Maar in het donker uit de universiteit komen? Dat gaat te ver!

Mijn kamer is kerstig. Ik heb een mini kerstboompje, wat een slap excuus voor een boompje is, want hij komt van de 99p shop. Ik heb een guirlande, een rode balletjes slinger, houten hangertjes, een gouden ster en gekleurde lichtjes (allemaal van bovengenoemde winkel). De winkels hier verkopen hele kalkoenen, mince pies en yule logs. Op TV vliegen de kerstreclames  voorbij. Ook Christmas Crackers zijn weer volop verkrijgbaar; ik ga toch eens checken of je die mee mag nemen op de Eurostar; dit Britse gebruik wil ik graag in Holland introduceren.
En er is niemand hier die weet dat Sinterklaas is Nederland is aangekomen.
Het is een eenzamen wetenschap. De helft van mij zingt ‘Silent Night’ voor de kinderen en neuriet ‘White Christmas’ in de bus, maar de andere helft denkt: ‘zachtjes gaan de paardenvoetjes…’
bij Singing in Islington zijn we volop bezig met ons kerstconcert. Mijn nieuwe favoriet kerstlied is ‘Walking in the Air,’ hier in Engeland een erg bekend lied uit een kinderfilm/toneelstuk.  In Nederland kennen we het niet. Ook leren we Silent Night in het Chinees, waarvan ik echt het nut niet inzie. Chinezen verstaan onze slechte uitspraak niet, niet-Chinezen verstaan ons hoe dan ook niet. En wij gaan door de pijn van het leren van onmogelijke Chinese klanken ‘Dao sheng shun,’ and so on. Aankomende vrijdag gaat de kerstmarkt in Hyde Park weer open, een echte Weihnachtsmarkt. Het zal wennen zijn er dit jaar alleen rond te lopen, zonder mijn maatje Andreas…

Op zaterdag 5 november ga ik met Henry naar de London Bridge Experience.  Het is een rondleiding door overgebleven ruimtes uit de middeleeuwen met alle ranzige verhalen die daarbij horen. Het maakt me een beetje misselijk, maar Henry heeft het naar zijn zin. Daarna neem ik ‘m mee naar Hamleys ( een droom komt uit, ik heb altijd al een kind mee willen nemen naar Hamleys! Het is een beetje zielig om er alleen te komen). We spelen met geweren met foam kogels, ik schiet er één recht in de roos. Henry is onder de indruk van mijn talent. Puur geluk, maar ik laat hem in de waan. Het jong mag best een beetje tegen me opkijken, dat doet ie niet genoeg. ‘Jackie,’ zei hij vorig jaar, ‘You have to get yourself sorted. You don’t own a house, you don’t have a driving license, you don’t even have a boyfriend! Why don’t you go on eHarmony?’ Puh, ik kan in ieder geval overweg met een foam geweer. Ik verwen hem met een vroeg kerstcadeautje. Op de weg terug blijkt maar weer eens hoe eerlijk kinderen zijn, en hoe ze totaal niet in de gaten hebben dat ze zich onbehoorlijk gedragen. Voorbeeld 1: de metro inrennen voordat andere mensen kunnen uitstappen. Ik geef ‘m een flinke uitbrander, wat onze medereizigers amuseert. Zij zien waarschijnlijk een grote zus die haar kleine broertje een standje geeft. Niet veel later vraagt hij me of ik denk dat de vrouw tegenover me plastische chirurgie heeft gehad. Ander onderwerp!
Jazzie maakt een salto als ze me ziet en twee tellen later ligt ze op haar rug, poten omhoog smekend om een tummy rub. Ik mis dit kleine hondje.

Na Mimi kan nu ook Joe ‘Jackie’ zeggen. Mimi heeft een fase waarin ze gefixeerd is op mij;  ze komt naar me toe met haar armen uitgestrekt en dan moet ik haar tillen en dan klampt ze zich aan me vast als een aapje. De jongens hebben andere zaken aan hun hoofd; ze denken allebei dat ze Joe zijn. Als ik Joe op zijn hoofd tik en zeg ‘Who’s this?’ zegt ie ‘To.’ Als ik dat bij Dan doe, zegt ie ook ‘To.’De enige die ’t weet is Mimi, maar ze kan Dan maar niet overtuigen van zijn identiteit. Ook bevinden beiden zich in een hechte relatie, Joe met zijn hond ‘OE-OE-OE!’ , en Dan met zijn konijn (die maakt geen geluid). Bunny en Doggie gaan overal mee naartoe, naar de tafel, naar de badkamer om luiers te verschonen ( ‘Get Bunny out of your poo, Dan, it’s disgusting.’) Als ze hun handen vrij moeten hebben, pakken ze hun geliefden in de mond zoals een hond dat doet met zijn puppies. Als ik praat knijpen ze mijn neus dicht omdat niks grappiger is dan Jackie with a funny voice. Als ik Mimi verschoon prikt ze mijn ogen uit en kirt:  ‘Eye, eye!’  Ze pakken een volwassen stoel, klimmen erop en klimmen zo in hun kinderstoel. Ze klimmen in de fauteuil op hun slaapkamer, balanceren op het randje van hun ledikant en laten zich er dan in vallen. Een paar nachten terug klom Dan via diezelfde fauteuil uit de ledikant en rammelde aan de deurklink. Is dat normaal voor een baby van achttien maanden?
Momentje van de week: de babies' mama die me vroeg of "Kouder" (zo klonk het)  een goede smeltkaas was. Ik zei dat ik het niet kende. 'The Dutch cheese!' zei ze. 
'Ooh,' antwoordde ik, 'GGGgggggouda! Why didn't you say so?'

 Amelia zit momenteel in een nieuwe fase. Ze wil kruipen. Ze wil op haar buik gelegd worden en schopt dan met haar beentjes, maar ze heeft de techniek en de kracht nog niet. Ze is gefrustreerd. Als Amelia gefrustreerd is, piept ze als een cavia. Louis is alleen gefrustreerd als je hem niet vast hebt, hij wil altijd op schoot of op je arm, en als ie zich om een duistere reden in een wipstoel bevind gaat ie mekkeren. Letterlijk. ‘Meeeeeeeeeeeh! Meeeeeh!’ Dus, ik pas op een geitje en een cavia. Had ik al gezegd dat ik goed met dieren ben?

Ik denk de laatste tijd vaak terug aan de middelbare school. Ik denk aan hoe ik het maken van PO’s
( waar stond die afkorting ook weer voor? Persoonlijke opdracht?Nee… wacht… Praktische opdracht)  vervloekte, terwijl het toen geoorloofd was om alle informatie van wikipedia te halen zonder daar een citaat voor te leveren. Nu kan ik nog geen ‘the’ schrijven zonder daar een onderzoek van een of andere proffessor te citeren. En dan hoop je maar dat het geen fraudeurs zijn, zoals die mafkees van de universiteit in Amsterdam ( was het Amsterdam)? Ik denk aan de tijden dat ik de frequente proefwerken en SOs verafschuwde. Nu heb ik 2 keer per jaar een examen, waarbij men verwacht dat je niet alleen het boek op je duimpje kent, maar ook op eigen houtje online onderzoek verricht om indruk te maken op die lamstralen van een professoren. Ik haatte het elke dag sommetjes te moeten doen of zinnen te vertalen. Nu zegt niemand me meer wat ik op een dag moet doen en dat is best verwarrend. Ik denk aan de ‘check-in-duos’ die we bij biologie in de onderbouw hadden. Nu delen zelfs mijn ‘vriendinnen’ geen informatie met me, laat staan dat we  antwoorden met elkaar checken. Het stond me tegen elke dag op de fiets te moeten, heen en terug door weer en wind. Nu sta ik 50 minuten opgepropt in een metro totdat ik er dizzy-bizzy van word, in de wetenschap dat 45 minuten tube net zo slecht is als 2 sigaretten. Verlangend naar frisse lucht op de fiets. Mijn tutor heeft geen idee wie ik ben, laat staan dat mijn andere leraren mij kennen. Ik ken mijn klasgenoten niet eens allemaal, en namen weet ik misschien van een kwart van de klas.
Bottom line;  ik had niet zo moeten zaniken op de middelbare school want das was best tof. En, waarschijnlijk verlang ik over tien jaar terug naar mijn jaren op de universiteit. Want zo zitten wij mensen in elkaar. Wij zaniken nou eenmaal over een heleboel.
Op de middelbare school zeurde ik ook nog wel eens over wiskunde; wat heb ik daar later nou aan?! Ironisch genoeg is wiskunde nu het enige vak waar ik wat aan heb gehad, aangezien we met statistiek dingen behandelen die we in 4 en 5 VWO ook deden. Wat een gemeen trucje van God zeg. Niet Duits, Frans, Aardrijkskunde of Latijn; nee, het is wiskunde dat terugkomt in mijn universitaire studie. Wiskunde en een klein beetje biologie, dat ik heel slim heb laten vallen na de vierde en in de vijfde heb vervangen door Aardrijkskunde. Let me tell you: aan Aardrijkskunde heb je echt helemaal niks. Vooral niet als je psychologie studeert. Ik weet nog wel alles over stuwwallen en horsten en slenken, dus mocht ik nog eens in een spelshow staan en de vraag is horst-slenk of stuwwal gerelateerd, ben ik je man (vrouw).

Op zondag 13 november word ik wakker, eerst om half 9 door de wekker, maar omdat ik geen honger heb zet ik hem direct uit en word om 10 uur pas zelf wakker. Nog steeds niet veel honger en met een duidelijk doel voor ogen: Statistiek 3 rapport wordt vandaag afgemaakt. Ik ben 2 weken geleden begonnen met dit rapport en sindsdien is het mijn zorgenkindje, mijn nachtmerrie geweest. Samenwerken met een weinig coöperatieve groep, resultaten die maar niet binnenkwamen, en statistische gegevens die maar niet overeen wilden komen. Dat laatste is trouwens best een grappig verhaal. Voor ons onderzoek moesten we zelf data verzamelen. We moesten 40 vrouwen een scenario voorleggen en vragen hoe waarschijnlijk het was dat zij zouden helpen in deze situatie. Met dank aan de moderne media kon ik een stuk of 25 vrouwen benaderen, die me gelukkig snel uit de brand hielpen.  Ik heb mijn eerste tien responses doorgestuurd aan mijn fijne groepsgenoten, die er vervolgens een week over deden hun resultaten door te mailen naar mij. Toen de tijd daar was om alles te analyseren heb ik hun scores overgenomen en ik bekeek mijn eigen blaadje met scores die ik zelf had verzameld. Ik had er een stuk of 15 op staan. Twee scores kwamen niet echt overeen met de rest van de scores, dus die heb ik weggelaten en andere scores gebruikt. Without thinking. Toen kwamen mijn analyses niet overeen met die van mijn groepsgenoten en ik heb me er drie dagen over lopen opvreten. Totdat ik op dinsdagmiddag, na vijven, in een paskamer in de HM op Oxford Circus een openbaring kreeg. Ik had mijn groepsgenoten de eerste tien resultaten gestuurd, maar toen ik later zelf ging analyseren heb ik niet de eerste tien resultaten gebruikt, maar  slechts acht van die tien. Twee heb ik er vervangen door scores die meer overeenkwamen met de andere scores. En daar zat hem de crux. Toen ik de volgende dag de originele tien scores invoerde in het analyse software programma, rolden er de correcte resultaten uit. Waar shoppen al niet goed voor is! Het maakt je hoofd zodanig leeg, dat er andere, zéér belangrijke gedachten naar binnen kunnen druppelen. En nu, op zondag 13 November, wordt dit 2000 woorden tellende rapport eindelijk afgerond. Ik heb meer dan 30 referenties en het rapport is 13 pagina’s lang, en geloof me, voor een psychologie onderzoek is dat erg lang! Dinsdag wordt ie ingeleverd, dus vingers gekruist…

In de middag bevind ik mij zowaar in de McDonalds. God mag weten waarom, maar daar ben ik de laatste tijd best vaak. Onverklaarbare zin in hamburgers. Het was min of meer mijn eerste ‘fatsoenlijke’ maaltijd van de dag, voor zover je bij de Mac natuurlijk van fatsoenlijk kan spreken. Het is een snelle hap voordat ik naar “Divas sing Scott Alan” ga. Gelukkig is dat theater bijna in het metrostation van Leicester Sq en niet op van die onmogelijke locaties zoals King’s Cross (Kerry Ellis) of High Street Ken (Idina Menzel). Het Arts Theatre is klein en mijn knieën drukken in de stoel voor me (dit gaat nog een uurtje of twee pijn doen). Een paar rijen achter me zitten wat dansers die vorig jaar in Chester House wonen. Ik ken al hun gezichten maar slechts één van hen ken ik bij naam: de kleine Lauren, die vorig jaar ‘menig mannenhart sneller deed kloppen,’ evenals haar collega Jazz, die nog steeds in Chester House woont. Volgens mijn vrienden Boutros en Pawel is Jazz ‘hot’, en Lauren ‘beautiful.’ Ze zien me, de dansers, maar negeren me. ( Wauw, wat zijn jullie STOER!)
De divas van de middag zijn Alexia Khadime, Ashleigh Gray, Annalene Beechey, Caissie Levy, Nancy DeClarke en Natalie Weiss. Natalie opent met een oud nummer van de composer Scott Alan, om wie het allemaal te doen is. Natalie is een Amerikaanse actrice die haar West End debut maakt en zo te horen heeft ze behoorlijk wat fans hier in de UK. Caissie zingt na haar en na Caissie volgt mijn persoonlijk favoriet: Ashleigh Gray, ex-Elphaba en ster van Betwixt!, waar ik in September naar toe ben geweest. De helft van de nummers ken ik niet, maar de nummers die ik wel ken are sending the shivers down my spine. Halverwege maakt Scott Alan zelf zijn entree. Hij speelt en zingt een van zijn mooiste nummers, ‘Never Never Land’,  maar helaas is Scott een betere componist en stand up comedian dan zanger. Dan kondigt hij aan een nummer met Natalie Weiss te gaan doen, maar eerst wil hij nog even vertellen hoe hij Natalie heeft leren kennen:
‘She had sent me a youtube video of her singing, and I had watched it and I did likei t, but didn’t do anything wit hit. Then, one night, I was supposed to do a show with Eden Espinosa’-
Publiek joelt(Eden Espinosa is een Amerikaanse ex-Elphaba)
‘Oh, you know Eden?’
Publiek joelt harder
‘Oh fun. Let’s see. Shoshana Bean!’
Publiek joelt nog harder
‘Idina Menzel!’
Publiek door het dak
‘Kerry Ellis!’
Publiek nog een keer door het dak
‘Yeah, I do like my Elphaba’s. I was talking to Steven Schwartz the other day, telling him I was taking all his girls… I have a theory, if I surround myself with great stars, I’ll become one… Anyway, Eden Espinosa was supposed to be in this show but she pulled out at the last moment – that is not a sex joke. Then I called Natalie to come in. Not a sex joke either. I’m gay.’
Scott had een verassing.
‘Anyway, how many of you know my song ‘Kiss the Air?’
Een aantal mensen staan op.
‘OK, come on stage.’
En, de vier eersten die opstonden komen het podium op. Twee jongens en  twee meisjes.
‘OK, one of you is gonna sing ‘Kiss the Air’ with Natalie Weiss. We’ll have each of you sing a bit and then the audience gets to decide which one is the best.’
Ik zou op dit moment uit elkaar gebarsten zijn; onverwacht op een podium geroepen worden, door Scott begeleid worden, zingen voor Natalie en een heel publiek… Gelukkig dat ik er niet sta. De jongens, Dan en Chris,  doen het GEWELDIG. Ik vraag me af of Scott ze na afloop benadert om ze als mannelijke Diva op te nemen in zijn gezelschap. De meiden zijn wat minder goed en worden weggestuurd. De mannen doen het duet, wat dus nu een trio is, samen met Natalie Weiss en het klinkt geweldig. Moreover, ze lijken totaal niet nerveus te zijn, they’re keeping it cool. Misschien een mannending.
Na deze onverwachte episode volgen nog wat nummers; “I want a family”  door een zwangere Annalene Beechy, wat voor zoveel hilariteit zorgt dat de band stopt met spelen en het nummer opnieuw ingezet moet worden, en de nieuwe versie van mijn favoriete nummer ‘Home.’ Een jaar geleden zag ik Shoshana Bean ‘Home’ zingen en de tranen rolden over mijn wangen. ( Toen ik dat naderhand tegen Shoshana zei, vroeg ze: ‘Oh, was it so bad?’ Dat terzijde.) De nieuwe variant was echter drie stappen achteruit. Maar overall ben ik een groot fan van Scott Alan’s werk en vooral van zijn smaak in zangeressen. Daarbij kan hij een avond vullen als stand-up comedian: ‘People told me I swear too much. I told them to fuck themselves.’

ooh, en Poppy-week is ook weer geweest. Heb dit jaar maar meegedaan, gedoneerd en een poppy op mijn jas gespeld. Voorkomt een hoop zure blikken van collectanten. Ik geloof dat het meer een social status thing is dan dat mensen echt wat op hebben met de Poppy Appeal. Ik heb er persoonlijk nog steeds moeite mee dat het niet langer gaat om het herdenken van de overledenen maar om het steunen van de huidige troepen. De bijna uitgestorven bonobo of de hongerende kindjes in Afrika doen me meer. Maar goed. Staat me best goed, zo'n poppy. 

Het is half 12. Morgen moet ik beginnen aan mijn volgende verslag voor personality, intelligence and testing. Ik heb vanavond de introductie geschreven. Welgeteld 46 woorden. Nog maar 1954 woorden te gaan. Mijn bedje zegt dat als ik morgenochtend een verslag wil maken, ik nu in dat bedje moet komen. Ik denk dat ik voor deze keer maar ga luisteren naar mijn bedje. Ik mag dat bedje wel.

Ik weet nog dat ik als kind een keer een tekening moest maken van Zwarte Pieten op het dak, met houtskool. Het regende in mijn tekening, en de takken stonden krom, want het waaide, net als in mijn favoriete liedje: ‘Hoor de wind waait door de bomen’. Het had iets heel gezelligs, denkend aan de Sint en zijn Pieten op het dak in de kou en wind, en zelf binnen zitten, wachtend op cadeautjes… 

'n maand in Londen..

De weken rijgen zich aaneen. Al vijf weken lang ben ik terug op de universiteit. Twee volle dagen moet ik nu aanwezig zijn, dinsdag en vrijdag. Op dinsdag hebben we Psychological Thinking, een soort wetenschapsfilosofie, wat nog saaier is dan het klinkt. We behandelen basale vragen zoals: is Psychologie wetenschap? (Nee, het is koffiedik kijken. Dáárom zitten we ook al meer dan een jaar statistiek en normen te bestuderen.) In de middag hebben we Developmental Psychology, Ontwikkelingspsychologie. Mijn area of expertise. Wat mij betreft mochten we wel de hele dag Developmental hebben. Zeker nu ik zelf zoveel met jonge kindjes werk. ‘Tot ongeveer 6 maanden is het zicht van een baby zo slecht dat ze op een oogtest kaart alleen de bovenste letter helder kunnen zien. Dingen verder dan 3 meter zien ze alleen in helder/niet helder, kleur of zwart-wit.’ Dus, wanneer Louis en Amelia naar de TV kijken zien ze (gelukkig) niet wat er precies gebeurt bij Scrubs, ze zien alleen een witte flats voor een doktersjas en een groene voor een OK-outfit. Wel, dat lucht op. Ik voel me niet meer schuldig dat ik ze aan slechte dramakomedies blootstel. ‘De eerste woordjes van babies zijn altijd da, gevolgd door ba, dan he, ha, en me, ongeacht de cultuur of moedertaal van de ouders van de baby. Rond de acht maanden zullen babies dit combineren en produceren ze da-ba.’ Maar, hoe zit dat dan met Mimi, die met acht maanden non-stop dagge-dagge-dagge-dagge-dagge zei?  Dat staat niet in mijn boek. En de jongens, die tot een paar maandjes terug alleen maar ‘schle’ zeiden? Babies’eerste woordjes zijn mummy, Daddy en hun eigen naam. Zo niet Mimi. Haar eerste woordjes waren ‘car’, ‘shoe’,  ‘sock’, ‘clock’,  en… ‘Jackie’! Nog voor mummy en Daddy. IK oel me ongelooflijk trots.
Op vrijdag hebben we statistiek van Chris Sterling, die een spraakgebrek heeft en totaal niet kan uitleggen. Echt zwaar irritant. In de middag hebben we Personality, Intelligence en Testing, een vaag vak, maar onze docent is wel fijn dus dat maakt veel goed.

Ik probeer zoveel mogelijk naar de tweeling  te fietsen maar de laatste tijd is de klad erin gekomen. Te moe, te hoge heuvels. Mama zal opgelucht zijn. Hoewel, hoe die buschauffeurs hier rijden.. Een wonder dat er niet meer ongelukken gebeuren. Zou het gek zijn als je met een helm op in de bus gaat zitten?  Ik heb inmiddels elke denkbare route in Grovesland park wel gehad, en op dagen dat ik echt veel tijd heb loop ik via Grovesland park naar nabijgelegen Palmers Green, een klein dorpje met een Waitrose (Londen’s beste supermarktketen en mijn bijna-werkgever van vorig jaar), en een Starbucks. Toen het zo warm was, en dat is echt nog maar een week of 2,3 geleden, haalde ik bij de Starbucks altijd een Iced Drink. Ze leerden me daar al aardig kennen, en de barista was altijd erg belangstellend naar mijn babies. Kom er nu helaas niet meer, de temperatuur is gedropt naar winterjasweer.  Dankzij die schommelingen in temperatuur werd ik al snel ongelooflijk verkouden en heb mijn apotheek weer behoorlijk uitgebreid hier. Ik ben echt vaker ziek in Londen dan in Holland. Dank, metro met vijfduizend bacteriën per vierkante millimeter en dank Chester House voedsel, zonder enige vorm van voedingswaarden. Ik wil naar huis, elke dag verse sinaasappelsap, verse groente en heel, heel veel frisse lucht.

Vooral dat laatste nekt me soms. De herfst is een van mijn favoriete seizoenen, de geur van de gevallen bladeren op de grond… Maar hier wordt alle geur verdrongen door vieze, vieze uitlaatgassen. Zelfs in de Highgate Woods rook het niet naar Woods. Ik snak naar alpenweides, heide, gras, bladeren, kastanjes… nog erger, de winkels lijken de herfst volledig over te slaan. Overal hangen kerstdecoraties, kerstcadeaupakketen zijn te koop bij Boots en M&S, bij  de pubs en restaurants kun je alweer de kerst of Nieuwjaarsparty boeken, en zelfs de traditionele kerstverlichting boven Regent en Oxford St hangt er al. Nu ben ik ook dol op kerst, maar alles op zijn tijd. Zolang de bomen nog niet kaal zijn, wil ik nog even niets van Santa Claus weten.

Ik krijg mijn zin niet. Op zang beginnen we deze week met onze kersperformance, gepland  voor 19 December in Lauderdale House. Geweldig om daar op te mogen treden, West End performers treden er ook regelmatig op (Dianne Pilkington, Ashleigh Gray, mijn favs). We gaan wat klassieke Carols doen, en wat minder bekende songs. Zolang we ‘The First Noel’ maar doen, HET kerstnummer voor mij.. Wordt even songteksten leren! Niet meer gewend, want ik ken bijna alle songs die we dit semester deden, en waarmee we in het nieuwe jaar gaan optreden. Op onze setlist staan:

All that Jazz – Chicago
One- A Chorus Line
America – West Side Story
Any dream will do – Joseph
Close every door to me- Joseph
Don’t cry for me Argentina – Evita
Think of me - Phantom of the Opera  
Music of the night – Phantom of the Opera
Wishing you were somehow here again – Phantom of the Opera

Heb al weken het songbook niet meer mee,  ken alle nummers uit mijn hoofd! Bewonderende blikken van mijn ‘collegae’, die denken dat ik een soort superbrein heb ( En let’s be fair, ik HEB een superbrein!) maar eigenlijk komt het omdat ik 4 van die nummers al eens bij de musicalgroep in Nederland heb gedaan, en de andere nummers ken ik gewoon omdat ik een zelfverkondigde maniac ben. Ben vooral blij met de hoeveelheid Phantom of the Opera, wat mijn stem erg prettig vindt, hoewel Music of the Night wel een killer is. Wishing you were Somehow here again is echter precies goed voor me en aangezien we nog maar met drie sopranen zijn, waarvan er één waanzinnig verlegen is en de ander stiekem een alt is, is het mijn moment in de spotlight. Verder vind ik de nummers ook gewoon waanzinnig leuk en heb ze allemaal wel duizend keer gezongen als er niemand thuis was in Doetinchem of zelfs bij Chester House in de douche. Nog mooier: Idit, de ‘vocal coach’, vraagt elke week: ‘Don’t you have a book, Jackie? You need to borrow one?’
En elke week: ‘No thanks, I don’t need one!’ (Plus zelfingenomen smile).

Oh, ik zou haast vergeten te vertellen over begin Oktober, toen mama hier was! Ze kwam aan op 5 Oktober, en door gelukkig toeval hoefde ik die dag niet naar Louis en Amelia dus kon ik haar ophalen van St. Pancrass. Eenmaal thuis hebben we het luchtbed opgeblazen en  haar spullen uitgepakt. Die avond hebben we bij La Porchetta gegeten, het bekendste pasta restaurant van Muswell Hill. De volgende dag moest ik helaas werken en dat kwam niet goed uit, aangezien we die avond naar de Royal Albert Hall gingen voor het concert van Idina Menzel. In de ochtend zijn we naar Alexandra Palace geweest en hebben we koffie gedronken bij Nero’s, waarna ik op de 299 bus stapte richting Winchmore Hill, mam achterlatend met een instructiebrief hoe in centraal Londen te komen. Die hele middag was ik natuurlijk alleen maar aan mama en het concert aan het denken en het kon niet snel genoeg  6 uur worden. De metro terug genomen, wat ik normaal nooit doe, maar ik moest zorgen dat ik op tijd was! Het kon inderdaad allemaal precies, rond kwart over 7 waren we bij de ingang van de Royal Albert Hall. Mam had mijn tickets al opgehaald dus dat scheelde queuen. De show zou om half 8 beginnen, maar pas om kwart voor 8 was er enig teken van leven op het podium te bekennen; de eerste orkestleden namen plaats. Uiteindelijk kwam ook de dirigent Marvin Hamlish het podium op, en ze speelden een overture van ‘A chorus Line’. Marvin vertelde wat oninteressante verhalen tussendoor en speelde nog een overture van ‘My fair Lady’ en toen.. was de eerste akte voorbij en was het pauze. Complete onzin, pauze na een ‘akte’  van 20 minuten!  De tweede akte opende gelukkig wel met de performer waar we voor kwamen, en het eerste nummer was ‘Life of the Party’. Daarop volgden wat anekdotes over Wicked London en ‘I’m not that girl.’ Ze vertelde over haar dagen als wedding en bar mitzwah singer en zong ‘Roxanne’ en ‘Love for Sale.’ Daarna was er een Barbara Streisand blok, met ‘Funny Girl’ en ‘Don’t rain on my parade,’ niet mijn favorieten maar de verhalen eromheen waren leuk: ‘I sang this in front of Ms Streisand herself during the Kennedy Center Honors Awards. At the afterparty, me and my husband happened to sit at a table with her, and she didn’t speak to me all night. I was getting very nervous about this, didn’t she like my version? My husband, who is a ‘glass-half-full-instead-of-half-empty’ type-of-guy told me not to worry, but I did. So in the end we started taking tequila shots. After a while , those glasses WERE empty, not even my husband could deny it. Then, at the end of the evening, Ms Streisand comes up to me and asks: “Were you the girl that sang ‘Don’t rain on my parade?’ I am not wearing my glasses.” “Yes, Ms Streisand.” ‘Oh. You were good.” And she walked away. Now, what does that MEAN? I had more tequila. My husband and I argued about it. See, this is why you end up in couple’s councelling…’ Kippenvel moment van de show was ‘No day but today’,  met audience participation. ‘Poker Face’ was een andere favoriet van de avond (Lady Gaga: Idina Menzel f-ing OWNS you!). Na Poker Face volgden wat liedjes voor en over zoon Walker, zoals de ‘Poopy-rap song’ en ‘Good Morning Walker.’ Erg cute. Ergens tussendoor kwam nog ‘Heaven help my Heart’ uit Chess, bracht vele herinneringen terug van een jaar of 3 geleden, toen ik met mam naar Chess ging in diezelfde Royal Albert Hall! De laatste songs waren 2 Wicked klassiekers, Defying Gravity en For Good, de laatste a capella, en let me tell you, die microfoon heeft zij überhaupt niet nodig. De toegiften waren een nummer geschreven door Marvin Hamlish zelf, wat me dus helemaal niks zei, en een bijzondere versie van “Tomorrow” van Annie.
Een waanzinnige show, en compleet anders dan de show van Kerry Ellis, die ik een week daarvoor had gezien. Die vond plaats in The Shaw Theatre, vlakbij Kings Cross St Pancrass. Ik was blij omdat ik een kaartje had op rij L, en toen, eenmaal in de zaal, bleek dat de rijen maar tot M gingen. HA, faal.
Dit was een show die voornamelijk bestond uit een on-stage interview, en een paar nummers, waaronder ‘Now that I’ve seen her’uit Miss Saigon, ‘I could have danced all night’,  uit My Fair Lady, ‘I dreamed a Dream’ uit Les Miz, een Andrew Lloyd Webber Medley, (Unexpected Song, Memory.. en vast nog meer). En natuurlijk Defying Gravity uit Wicked, de Kerry Ellis versie, en dat betekent ROCK. De verhalen waren bijna nog leuker dan de songs, verhalen over audities – ‘So I come in to audition for Chess, a rather classical show, so I prepared ‘Now that I’ve seen her’, another song about betray and cheating husbands, just like in Chess. After two lines, the director yells “STOP!” and he wants me to sing We Will Rock You instead. What the fuck?’
- understudying- ‘So, I was second cover for Eliza in My Fair Lady, and really, second covers hardly ever go on. First covers maybe, but second, never. So, second covers don’t really get to rehearse either.  I’ve never been more lost on a stage than the night I needed to cover Eliza, after having had only 2 rehearsals.’
-zangles-  ‘I am not taking singing lessons. Never have. I did a couple, they all wanted me to use a different technique because they say my technique is killing my voice. Might be, but it’s the only way I can sing. So, I can’t work with vocal coaches. They all hate me.’
-onstage bloopers- ‘In Wicked… On the same night, I snapped my broom in two during the catfight scene and in the next scene, No Good Deed, I fell over. There was no one else onstage, no props that made me trip, just me being clumsy. Nobody took the Wicked Witch serious anymore.’
- en over hoe doodsaai je leven is als je in dit vak zit.
‘It’s dull! It’s horribly dull. I have a blast 3 hours a day, the rest of the day I shut up and drink tea.’

Kerry droeg een leren zwarte legging, een zilveren glittertop, en enorm hoge hakken, wat er in combinatie met haar lange platinablonde haar enorm trashy uitzag. Heel anders dan Idina, die een klassieke witte jurk droeg en (jawel) op blote voeten liep. Heel andere shows, maar allebei super!

Ik dwaal af. Mama was hier… en op vrijdag ben ik eerst nog naar school gegaan, in de ochtend – en daarna mama ontmoet op Embankment station. Die had al bijna een fit omdat zij ineens dacht dat we op Bank hadden afgesproken. Gelukkig is ze wel naar Embankment gegaan in plaats van Bank, anders had ik lang kunnen wachten… We zijn met de boot naar Greenwich geweest, een tocht die ik inmiddels al vier keer heb gedaan, met het blijft leuk. Het was wel koud, zeker op zo’n boot, maar het uitzicht was prachtig. In Greenwich zijn we naar wat musea geweest, naar wat kapellen met prachtige muur en plafondschilderingen, en ook naar de Royal Observatory. We hebben toeristje gespeeld en met één voet op het westelijk, en één voet op het oostelijk halfrond gestaan en foto’s gemaakt. We hebben gegeten op het marktje, heerlijke loempias, en zijn laat in de middag met de DLR (Dockland Light Railways)  weer naar Bank geweest. Ook dat is altijd bijzonder, de DLR gaat namelijk dwars door de Docklands met zijn immens hoge gebouwen. Op Bank zijn we overgestapt op de Central Line, maar bij St Pauls Station ging het mis: het rook er naar brand, de trein ging niet verder en de deuren openden niet. De driver zei dat iemand aan de passagiers alarm had getrokken en dat we moesten wachten tot dat was uitgezocht. Inmiddels werd op het station  herhaaldelijk iemand verzocht naar de controlekamer te komen. Na een paar minuten veranderde dat bericht in: ‘This is an emergency. Will all passengers leave this station immediately. This is an emergency…..’ De deuren gingen open, en iedereen vloog naar buiten. We namen de roltrap naar boven, en zagen op de roltrap naast ons dat er gewoon mensen stilstonden in plaats van de roltrap op te lopen. OK, je hoeft niet in paniek te raken… Maar als het station zo ontploft zou ik wel maken dat ik weg kom, niet dan? Survival of the fittest? Verder lopen dus. We zijn naar Lillywhites geweest op Piccadilly Circus, een groet sport en outdoorwinkel, omdat we een nieuw luchtbed nodig hadden… de onze liep namelijk leeg, zoals luchtbedden wel vaker schijnen te doen. Daarna hebben we gegeten bij de Pizza Express, (hoera, Canneloni!).
Op zaterdag moest ik gewoon naar Dan, Joe en Mimi, tot 3 uur. Daarna zijn we naar Chelsea geweest, een rijke buurt met grappige gekleurde huisjes. We hebben gegeten bij Carluccios, een Italiaanse keten die geen pizza’s serveert, alleen pasta’s, en het was heerlijk! We namen een shared platter, met 3 gerechten om te delen. Heerlijk. Ons toetje namen we in Muswell Hill, een cheesecake bij Porchetta. Tot onze verbazing hoefden we niet te betalen, we kregen ‘m van het huis!
Zondag zijn we naar Hampton Court Palace geweest, een enorm paleis zo’n 25 kilometer ten zuiden van Westminster, vlakbij het bijna landelijke Kingston upon Thames. Het paleis werd gebruikt in Tudor tijden, en is heel goed bewaard gebleven. De slaapkamers, de keukens, de badkamers… prachtig om te zien. Ook de tuinen waren erg mooi, vooral ook omdat we erg mooi weer hadden die dag… We hebben er de hele dag rondgelopen, en zijn pas tegen zessen met een bus teruggegaan naar Kew Gardens, waar we op de metro stapten naar Embankment. We hebben weer gegeten bij de Pizza Express, en helaas moesten die avond alweer koffers gepakt worden.. Op maandag heb ik mams naar de trein gebracht, die een paar uur vertraging had. Ik kon helaas niet bij haar blijven, omdat ik weer naar Louis en Amelia moest…

En nu ga ik over 2 dagen naar huis, voor 5 dagen! Heb er ongelooflijk veel zin in. Ben nu net herstellende van een killer griep (vandaar dat ik tijd heb deze enorme blog te schrijven), en heb de afgelopen 36 uur lopen piepen als een peuter dat ik naar mammie wil, dus ben wel blij dat dat snel gaat gebeuren.  Mammie, Pappie, Zussie, Bommie. Kan haast niet wachten!

Ik zie er zo goed uit voor iemand die 5 kinderen heeft.

Muswell Hill. Leafy, zoals ze hier zeggen; bladerig. Groen. Vriendelijk. En, op een halfuur afstand van Oxford Street. Dinsdagochtend voor 2 uurtjes London's beste winkelstraat in. Mijn favoriete winkels zijn Bershka, Pull & Bear en River Island, en occasionally de H&M en Zara. Ik pas drie keer zoveel als ik koop, maar zelfs dat is eigenlijk nog te veel. Dear Lord, ik wou dat ik niet zo veel geld uitgaf aan mooie kleren, en ik wou dat ik gezond at in plaats van chocolate cheesecake. Maar niemand is perfect, toch? De dag begint bright and sunny, maar tegen een uur of twaalf komt het met bakken uit de hemel. Ik heb mijn waterdichte jas aan, maar daar zit helaas geen capuchon op. Ik zie eruit als een Big Issue verkoper tegen de tijd dat ik een plekje heb gevonden om te schuilen. 

Die middag ben ik bij Henry. Zoals altijd als ik naar Henry ga klaart het geweldig op tegen een uur of drie, zodat we fijn kunnen voetballen in de middag. Ik haal Jazzie op van huis, en ontmoet Henry's halfbroer Gab. Hij biedt me iets te drinken aan maar ik maak het zelf wel;  ik ben hier meer thuis dan hij, zo onderhand! Het is goed weer terug te zijn, Jazz heeft me waanzinnig gemist en ik haar ook. Op school zie ik alle bekende kindergezichtjes in de bekende uniformen, en hun iets minder bekende moeders ( for some reason heb ik nooit veel contact gehad met de moeders op Henrys school, maar misschien is dat ook omdat die duizendeneen talen spreken en maar zelden Engels). Ik klets nog wel even met Oren's moeder, een vriendje van Henry, wiens zus aan haar scoliose is geopereerd van de zomer: Ribben gebroken, long in elkaar geklapt, ruggenwervel gebogen en dan de long weer oppomppen. Ze is nu al 6 weken aan het herstellen en mag nog altijd niet zwaar tillen. Brr, krijg er kippenvel van. henry is ook waanzinnig blij me te zien, en to be honest, ik ben ook blij hem weer te zien. Hij is zo'n 10 meter gegroeid over de zomer. Thuis spelen we FIFA op de Xbox, een voetbalspel, en ik ben er als meisje natuurlijk slecht in. Hij speelt met een Engels team, en ik met de Graafschap (jawel).  Een van de spelers van de Graafschap is Jungslager, waarvan ik het zoontje nog in de klas heb gehad op de peuterspeelzaal. Vreemd om nu met dat poppetje penalties te nemen! Als ik Henry het verhaal vertel, kijkt hij ongelovig. Ja, ik weet het, ik had het zoontje in de klas van dit geanimeerde poppetje! Maar nee, dat is de verbazing niet. Wat hem echt schokt: 'You were a TEACHER? You are so not a teacher!' 
Haha, en bedankt matey. Gab zegt ondanks alles tegen me dat hij denkt dat ik later een 'great mum' zou zijn. Fijn. Hnery eist pasta, pesto and egg voor avondeten, mijn specialiteit. Serieus. Er lag een heerlijke zalm in de koelkast, maar nee, deze fijnproever vindt mijn geimproviseerde kookkunsten lekkerder. Ik vind het prima, had er eigenlijk al rekening mee gehouden dat dat op het menu zou staan. Om tien voor 6 sleept ie me naar buiten voor een ouderwets potje voetbal, en voor deze ene keer ben ik bloedfanatiek. Misschien is het omdat ik weet dat het maar voor een keertje is, of misschien omdat ik die ochtend geen uni heb gehad en dus niet doodmoe ben, maar we spelen na een halfuur 10-10 gelijk. Katie vind het ook leuk me weer te zien en drukt me op het hart dat ik altijd welkom ben. Ik krijg wat appels mee van hun appelboom, en na wat laatste kusjes van Jazzie ben ik off. 

Woensdag weer naar mijn prachtige Louis en Amelia. Ik weet niet welke van de twee more gorgeous is, ze zijn allebei zo waanzinnig mooi! Ze slapen veel en pruttelen veel, maar kunnen ook erg goed huilen. Inmiddels kan ik hun gehuil onderscheiden, Louis huilt als een geit 'meeeeeeeh', en Amelia als een normale baby. Ik ben alleen, mama en Thomas gaan naar een fruit farm in de buurt, waar je zelf vers fruit mag plukken. Ik neem ze tegen 12 uur mee naar het park en blijf zo'n 2 uur weg. Het is prachtig weer hier, zonnig en lekker warm, zonder-jas-weer. Ik heb brood meegenomen zodat ik in het park kan lunchen, maar de babies vinden het niet leuk als ik op een bankje ga zitten. Dan worden ze wakker. Ik moet dus helaas blijven lopen terwijl ik eet. De tijd vliegt zoals gewoonlijk voorbij; bij thuiskomst krijgen ze voeding en daarna zitten we in de woonkamer en kijken we wat TV. Donderdag verloopt zo ongeveer hetzelfde; ik breng 2 uur in het park door met ze, en ontvang wederom vele vertederende blikken, en leuke opmerkingen. 

'Twins, huh? Double trouble!'
'Are they  twins? Wow, you sure look great for it.' (Ja, ik zal niet dik worden van babies die niet in mijn buik hebben gezeten. Ik laat ze maar in de waan.
Sommige mensen kijken me ook een beetje meewarig aan, als ze mijn exotische kleintjes zien. Ze vragen zich zichtbaar af wie papa is. Ik kom langs een oudere vrouw en haar dochter, die ook in de buggy kijken, vertederd glimlachen, en als ik doorloop hoor ik de oude vrouw zeggen: 'She must be their childminder, the babies are dark and she is white.' Ja, maar mama is net zo blank als ik hoor, mevrouw! Welkom in de 21ste eeuw!

Vrijdag word ik om een uur of 10 de kamer afgeschopt door de schoonmaakster. Ik ga eerst naar Greenwich, denkend dat er daar nog veel is wat ik niet heb gezien. Ik neem vanaf bank de DLR, die doorgaat naar Lewisham. Ik kom langs Canary Wharf en de Docklands, en voel me alsof ik in New York City ben. De gebouwen daar zijn zo gigantisch hoog en nieuw en allemaal van glas, net als in de States. Ik voel me er gigantisch klein en snap nu waar de term 'urban jungle' op slaat. Ik kijk mijn ogen uit, maar zou er niet willen wonen. Wolkenkrabbers overal, maar geen boom of struik te zien. Greenwich valt tegen; de markt is erg klein, en er is niks leuks. Bovendien ben ik niet van plan om iets te kopen. Des te erger is het als ik me wel laat om praten om huidproducten aan te schaffen. Zo'n dametje komt op me af en begint me in te smeren met klei, en na het afhalen ervan heb ik een zachte huid. Ze biedt de klei aan in combinatie met een olie, die heilzaam schijnt te zijn voor eczeem. Daar ben ik zo van onder de indruk dat een pakketje klei + olie meeneem, aangezien mijn dokters- eczeemcreme dijken van littekens achterlaat. Hoop dat het werkt. Haar zoon had ook eczeem en gebruikte niets anders, zei ze. Ja, dacht ik toen ik wegliep, je zoon heeft vast geen eczeem. Je hebt vast niet eens een zoon. Note to self: meteen weglopen op het moment dat iemand klei op je smeert. Voor je het weet sta je thuis klei op jezelf te smeren omdat je er 15 pond voor hebt betaald aan een vrouw die vast geen zoon heeft. Na de markt ga ik naar de Greenwich Royal Observatory, wat in het teken staat van de sterrenkunde, en tijd meten. Ik ben er al 2 keer geweest, en een derde keer is blijkbaar teveel. Erger is dat je nu voor een groot deel van de Observatory moet betalen, maar liefst 7 pond! Vorig jaar was het nog gratis! Ben binnen no time weer beneneden, ( De Obseravtory ligt op een hoge heuvel, het uitzicht is wel splendid) op weg naar het DLR station. Terug naar Londen. 15 pond armer en klei in mijn tas. Ik stap uit op Holborn, met ergens in mijn achterhoofd het vage idee dat ik een Boris Bike wil huren en centraal Londen door wil fietsen, maar om de een of andere reden lijkt me het een waste of money. Ik doe dus maar weer mijn vaste rondje; Covent Garden, Leicester Sq, Regent Street. Ik leef me uit in mijn vaste H&M, waar het altijd naar potpourri ruikt (hoe doen ze dat toch). Ik pas winterjassen maar kan me er echt nog niet toe zetten er 1 te kopen. Ik laat me verleiden door een 15 pond korting actie bij de River Island, en om het goed te maken besluit ik redelijk goedkoop te gaan avond eten bij de Pret a Manger. (En ook omdat de Wasabi, Japanse sushi keten, overvol is op Oxford Street). What a fail. Ik eet een Italian Wrap, maar er zitten teveel olijven en ongelooflijk hete pepertjes op. Blussen dus. 

's Avonds ga ik naar South Pacific, in het Barbican theatre, wat surprisingly bij Barbican Tube station ligt, (well, duh). City. Nabij Aldgate. Het is een ongelooflijk grijze en betonnen buurt en het gebouw is spuug en spuuglelijk. Ik ben er te vroeg, dus loop eerst wat straten door in de hoop een plek voor koffie te vinden. Na 5 minuten heb ik succes, een Starbucks, maar wat erger is... een heel grote Wasabi, en zelfs een Itsu!(Thaise voedselketen met een heerlijke rijstdish van tofu, bruine rijst, spinazie, cechenoten en sojasaus). Ik ben een stommeling zeg, met die Italian Wrap van me. 

South Pacific is de meest pointless musical die ik ooit heb gezien. Het begint met een scene tussen legerzuster Nellie en plantage eigenaar Emile, ergens in the South Pacific. Ze hebben elkaar net ontmoet, maar hij is wel geinteresseerd in haar, en zij ook in hem, hoewel hij intelligent is, leest, en vele talen spreekt, en zij (forgive me) Amerikaans is met het IQ van een miereneter. Er zit een Amerikaanse legerbasis op het eiland, die moet beschermen tegen Japanse aanvallen. De andere mariniers vermaken zich op het strand en hebben vriendschap gesloten met een lokale vrouw, Mary,die rieten rokjes en gekrompen hoofden verkoopt. Dan komt een luitenant aan op het eiland, Joe, wiens taak het is operaties van de Japanners af te luisteren. Hij moet echter begeleid worden door een local, die het eiland goed kent, en de officiers denken aan Emile. Ze roepen Nellie bij zich en vragen haar om Emile wat politieke vragen te stellen om erachter te komen of hij mee wil werken aan de operatie. Zij belooft dit maar bedenkt zich al snel dat ze eigenlijk niks van hem weet en ze te verschillend zijn, al was het alleen maar omdat hij zo'n 20 jaar ouder is dan zij. En dat terwijl hij haar al ten huwelijk heef gevraagd ( ze kennen elkaar zo'n 2 weken). Intussen stelt local Mary luitenant Joe voor aan haar dochter met de woorden, 'this is my daughter, she give you good time.' Nou, je snapt wel wat voor 'good time', toch? Dochter Liat spreekt geen Engels, alleen Frans, dus ze kunnen niet communiceren, maar toch blijkt dat Joe na de 'good time' verliefd is op Liat. Hoe de hell, als je niet eens kunt communiceren? Mary stelt voor dat Joe en Liat maar moeten trouwen, maar Joe meent dat dat niet kan. 
Inmiddels gaat Nellie nog een keer naar Emile huis en ontmoet daar Emile's twee donkere kinderen, van een zwarte moeder met wie Emile eerder getrouwd was. Ze is geschokt en wil niks meer met hem te maken hebbben. Emile besluit dan mee te werken aan de legeroperatie en verschanst zich met Joe in de bossen van het eiland om de Japanners af te luisteren. Bij deze operatie komt Joe uiteindelijk om, en Emile wordt vermist, en Nellie weet dagenlang niets van hem. Ze gaat naar zijn huis en brengt wat tijd door met zijn kinderen en dan staat opeens Emile weer voor haar neus, eind goed, al goed, blabla. 

Zo, mijn samenvatting klinkt nog samenhangender dan de show was, in Godsnaam. De nummers waren ronduit saai, er zat niet een indrukwekkend of ontroerend nummer in de hele show, maar komisch was het ook niet; heb niet een keer moeten lachen. En dan het verhaal over mensen die verliefd op elkaar worden na elkaar 1 keer ontmoet te hebben, terwijl ze niks en niks gemeen hebben en niet eens elkaars taal spreken. Had  ergens nog gehoopt dat Joe en Nellie bij elkaar zouden komen, dan zit er tenminste nog iets van spanning in, maar no way. Er zit echt nul spanning in, en als publiek vraag je je af wat Nellie en Emile in elkaar zien, en Joe en Liat. Het slaat compleet nergens op en heb me bijna elke seconde de pleuris verveeld. Bijna drie uur pure poep. Als je dat vergelijkt met Betwixt, die ik vorige week zag, met alle humor, de tapdance routines, en de indrukwekkende zang en een heel goed plot.. Terwijl die show in een theater speelde dat 15x zo klein was als het Barbican.. en maar voor 6 weken.. Of Spring Awakening, which left me weeping with laughter, en me kippenvel gaf, en de tranen over mijn wangen liet rollen, allemaal in 1 avond.... South Pacific was echt een heel slap excuus voor een musical.

Zaterdag weer naar mijn lieve drieling. De nieuwe au pair is aangekomen, een Nederlands meisje. Wat is het vreemd om in dat huis Nederlans te kunnen praten! Als mama en papa er zijn praten we natuurlijk Engels, en tegen de babies ook, maar als we alleen zijn spreken we natuurlijk Nederlands. In de middag nemen we de kinderen mee naar het Hackney museum, een museum over huishoudens in Hackney van de afgelopen 100 jaar. Het is heel kindvriendelijk en de kids kunnen rondrennen en spelen en ze hebben de tijd van hun leven. Ook deze opmerkingen blijven altijd leuk:

'Wow, twins!'
'No, triplets!'
'Triplets? Triplets! OH MY GOD!'

Er ligt een kano in de hal, met een mand met nepfruit en plastic vis, en Mimi brengt hem naar me toe terwijl ze blub-blub geluidjes maakt. Could this gal be any cuter? Als we thuis zijn werk ik aan hun vocabulaire, en als ik 'flower' zeg kijkt Mimi me ernstig aan, en zegt dan 'fauwer.' Echt waar! Ik gil het uit als een schookind en geef haar wel duizend kusjes. Ze kijkt behoorlijk zelfingenomen. De jongens zijn ongelooflijk humeurig, Dan heeft die ochtend een uur gedaan over in slaap komen voor zijn ochtenddutje (wat dus misschien een middagdutje moet worden). en zeurt verschrikkelijk. Joe is gewoon moe van het museum. Ze huilen allebei aan een stuk door, zonder reden. Papa en ik spelen trefbal: we gooien een zachte bal en proberen een babyhoofd te raken: 'Dubbele punten als je in één worp twee hoofden raakt.' Ook spelen de kinderen lampenkap; ze hebben gekleurde mandjes die ze over hun hoofd doen en lopen dan rond zonder iets te kunnen zien. Doe dat keer 3. Hilarisch. 

Deze week ben ik het eten hier goed zat. Het is erwtenweek: ik heb al pea soup, pea casserole, pea tagine, pea stew en pea ratatouille gehad. Morgen ga ik zelf mijn lunch maken: ik heb spinazie en tofu aangeschaft. Ik zeg: ijzer! Ik kan maar moeilijk geloven dat al mijn spullen die in de koelkast liggen, onaangeraakt blijven door andere bewoners. Er ligt nu een stuk kaas van me in (Edammer), een pak melk, boter en yoghurt. En het is allemaal van mij, van mij...

Weet je nog, die eerste schoolweken na de zomervakantie? Met wind tegen de brug op, thuis om half 5, werken van 5 tot 8, dan andijvie met balletjes uit de magnetron, snel de computer aan om de vertaling van Latijn van de website over te schrijven, en dan aan de rooibosthee met de eerste pepernoten? Je tas inpakken, je kleren klaarleggen, welterusten mam, welterusten pap- 
'7 uur?' 
'7 uur.' 

Hoe lang geleden is dat nu? 

Leaves are falling down like rain

Op het moment dat ik wegga, vraag ik me af wat ik mezelf aan doe. Grote koffer de trein in gesleept, schoudertas erbij, en zwaaien naar een moeder en zus met tranen in hun ogen. Dit moment haat ik het meest, het moment dat ik mijn familie aan het huilen krijg. Killer schuldgevoel! Eenmaal in de trein en op weg probeer ik het een beetje van me af te schudden. Ik lees mijn boekjes en luister wat muziek, en het uurtje duurt minder lang dan gewoonlijk. In Brussel lanceer ik de koffer uit de trein, en zwaai de schoudertas over mijn schouder. Ik hobbel naar de roltrap, en het is ongelooflijk zwaar, met 35 kilo om te trekken en nog minstens 10 kilo aan mijn schouder. Alsof er een brugpieper zijn hakken in het zand zet en ik de onfortuinlijke taak heb hem mee naar Londen te slepen.  Ik kom aan op perron 22 en de vertrekterminal van Eurostar is naast perron 1, wat betekent dat ik de hele hal door moet (natúúrlijk).  Eenmaal daar, om kwart voor 6, kan ik nog niet inchecken, dat kan pas vanaf 6 uur. Ik plof neer op de grond, en lees nog wat. Om 6 uur gaan de poorten open en een enorme rij vormt zich om in te checken. Ik blijf lekker zitten;  ik heb immers al een stoelnummer, en misschien is het straks wat rustiger. Dus niet. Om tien voor half 6 komt de ‘final call’, dus sluit ik maar achter aan in de lange rij. Ik snap niet waarom er ineens een rij is- er is nooit een rij. Ik worstel me met koffer en tas door de ticketcheck, dan de Belgische douane, dan de baggagecheck, en dat is hell, met twee van die zware items. Daarna Britse paspoort check. Als ik daar door heen ben, mogen we gelukkig ook al boarden. Ik zit in coach 18, de aller-achterste, dus weer een behoorlijk stom eind lopen met die onwillige bagage. Ik heis ‘m huppa de trein in ( met een klein beetje grote Afrikaanse stamhoofd hulp) en probeer  hem dan kwijt te worden in de bagagerekken aan het einde van de coach. Helaas is die vol. In de coupe zelf ligt in het onderste vak een koffer, een formaat kleiner dan die van mij. Hm, sorry, die moet dus verhuizen. Ik grijp ‘m en lift ‘m tot boven mijn hoofd naar het bovenste vak en frot dan mijn enorme koffer in het onderste vak ( hij steekt ongeveer 30cm uit – niet handig). Dan komt er een enge kale man naar me toe  die naar de koffer kijkt die ik net heb verhuisd.
‘Is that yours?’ vraag ik voorzichtig.
‘Yes it is,’ zegt hij,  en hij lijkt not very pleased dat ik hem heb verplaatst.
‘Sorry, I had to move it, mine doesn’t fit in the upper rack.’
‘Did you move it by  yourself? It’s  very heavy!’
‘Yeah, well, I managed, can’t be that bad…’
Ik zoek mijn plaats en mompel tegen de vent dat ie  ’n mietje is. Als ik hem kan tillen is het zeker geen zware koffer.
De reis duurt best lang. Er komt een kletsmajoor van een dame naast me zitten, kan niet beter, maar gelukkig zijn de stoelen naast ons ook vrij en gaat zij daar zitten zodat we beiden wat meer ruimte hebben. Hoera. Ik luister nog wat muziek, en probeer te slapen, maar faal. Niet moe genoeg dus. Teveel rust gehad in Holland.
St. Pancrass is een pijn in je bips omdat je wanneer je de trein uitkomt minstens een kilometer aflegt voor je bij de metro bent. Zeker als je in coach 18 zit. Voordat je dan eens bij de lopende band bent… dan moet je door een soort hal met gepolishte houten vloeren, die eruit ziet als een soort balzaal, terwijl er elke dag koffers overheen rijden met hun nare wieltjes. I don’t get it. Dan het ‘security-gedeelte’,  waar altijd een stuk of 6 police officers staan, een praatje met elkaar maken, en de mensen van top tot teen bekijken om te zien of ze eruit zien als een terrorist. Ben benieuwd naar hun maandsalaris. Eenmaal in de grote hall van St. Pancrass zelf gaat het gelukkig vrij snel. De metro naar High Barnet komt vlug en wederom komt een grote koffiekleurige man me helpen met dat monster van me. In Highgate op de bus gehopt, we-zijn-er-bijna,we-zijn-er-bijna, en bij Meadow Drive zwaai ik de koffer er enthousiast uit. BANG. Ik trek hem achter me aan, en merk dat ie wat stroef gaat. Ik denk dat er een blaadje vast zit, er liggen overal bladeren en de grote boom vlak voor mijn oude kamer is bruin. Eenmaal binnen in Chester House zie ik echter dat een wieltje de landing bij Meadow Drive niet heeft overleefd.  Vandáár dat ie een beetje moeilijk rolde.  Ik zit op de vierde verdieping, dat is bij binnenkomst de rechtervleugel. Helaas is de lift in de rechtervleugel kapot, en moet ik de linkervleugellift gebruiken en dan boven weer de gang door. Niet zo gemakkelijk met een wieltje
(alsof de puber nu zijn eigen voet eraf heeft gehakt en ik hem aan het stompje mee moet sleuren.)

Mijn kamer maakt alles goed. Ik heb twee grote ramen over de gehele breedte van de muur, mijn kast is dubbel het formaat van mijn vorige kast, ik heb een grote, felle, maar sfeervolle lamp, een prikbord, en 5 stopcontacten in plaats van 2. Alsof het nog niet genoeg was woon ik nu naast een toiletruimte en daarnaast zit de keuken!  Niet meer 2  trappen af en een gang door om lunch te hoeven maken, hoera! Ik doe er dik twee uur over om al mijn spullen uit te pakken ( jawel, 3 koffers) en kom tot de conclusie dat het best wel meevalt… Zoveel heb ik nou ook weer niet. Sterker nog, er ontbreken een paar essentiële dingen: kleerhangers ( maar die zijn ook te zwaar om mee te nemen), een wasmand (te groot voor in een koffer), bordjes, drinkglazen (hier tumblers genoemd, een van mijn favoriete woorden!) slippers ( dat is echt mijn fout. Slippers genoeg in Nederland).

De volgende dag dus erop uit om alle essentiële dingen aan te schaffen. De bordjes en tumblers kan ik bij de 99P shop halen, maar een wasmand en kleerhangers hebben ze daar niet. Primark dan maar. Ook kom ik erachter dat ik afwasmiddel en sponsjes nodig heb, en shampoo en shower cream. Fijn hoor. Gelukkig heb ik ook een heleboel basic dingen al wel voor elkaar: handdoeken, stekkerblok, opbergdozen en mandjes, mokken, bestek, een klok, een badjas.. erfenisje van vorig jaar.

Hoewel ik eerst echt nog wel even moet wennen, en elke minuut bedenk wat ik nu thuis zou doen, gaat dat al snel over als ik Amelia en Louis voor het eerst zie. Ze zijn prachtig en nog zó klein! En ze kunnen nog helemaal niks, behalve slapen, eten en luiers vullen. ’s Middags ga ik met ze naar Grovesland park. Een rare situatie, dezelfde double buggy, maar andere babies! Grovesland Park is een mooi groot park met een vijver waarin een zwanenfamilie met drie kinderen zwemt. ‘Mijn’ kinderen krijgen daar niks van mee, die zijn ver weg. Het bijzondere van met een kinderwagen lopen is dat je ineens bij de club van de parents hoort. Andere ouders kijken vertedert naar die mini Benneton-advertentie-hoofdjes in mijn buggy, en werd zelfs door een aantal ouders gegroet. Na jaren van het buitenbeentje zijn op de middelbare school hoor ik nu ineens ergens bij! ( sorry, dat was een beetje melodramatisch, zo’n buitenbeentje was ik nou ook weer niet).

De afstand is goed te fietsen behalve als je band zacht is. PAPAAAA! HELP! Shit hee, heb hier niet eens een fietspomp. Moet dus naar de fietsenmaker vanwege een zachte band. Het toppunt van vernedering. Het bezoekje aan de fietsendokter staat gepland voor morgenochtend.

Vrijdag shoppen. Ik had me er enorm op verheugd, maar Dagobert Duck had bezit van me genomen en kwam maar moeilijk van mijn geld af. Het is vast een zeldzame aandoening, vrekkigheid. ’s Avonds naar Betwixt, een nieuwe musical, in het kleinste theater waar ik ooit heb gezeten. Een superavond gehad.

Zaterdag mijn drie kleintjes weer gezien, wat zijn ze groot geworden. Mimi was dolblij me te zien, ze bleef me maar lachend aankijken, alsof ze niet kon geloven wat ze zag, en ze bleef me maar knuffelen. We zijn naar de speeltuin geweest en ’s avonds gingen ze in bad. Er is niet s schattigers dan babies in bad, behalve drie babies in bad. Het kost me zoveel moeite om me te herinneren hoe ze 6 maanden terug waren; kwijlende idioten die alleen maar konden buikschuiven en alles in hun mond stopten in plaats van er mee te spelen. Voor hun verjaardag kocht ik een puzzelbox en dacht dat ze nooit zouden leren welke vorm door welk gat moet, en nu kan ik vragen ‘Go get your shoes’ en ze doen het. Het is echt ongelooflijk.

Zondag naar Camden Market met Boutros en Dagobert Duck. Niets gekocht dus. ’s Avonds gegeten bij de Noodle Stop op Leicester Sq, en het was lekker, tot ik een haar in mijn eten ontdekte. Ofwel een baardhaar, ofwel.. nouja, niet aandenken van welke andere plekken die haar kon komen. Heb de rest van mijn eten maar laten staan.  ’s Avonds een repetitie met het Chinese koor,  met wie ik op 10 Oktober zou optreden. Helaas kwam ik er halverwege de repetitie achter dat de show op 6 Oktober is, en dan heb ik al iets. Gaat dus helaas niet door. Misschien maar goed ook, want ze willen dat iedereen voor de voorstelling een lange zwarte jurk draagt of een lange zwarte rok. Die heb ik allebei niet, dus die zou ik dan nog moeten kopen. Ben ik dus mooi goedkoop afgekomen. ( Meneer D. Duck juicht hierbinnen).  Daarbij, ik moet zeggen dat het zingen van Verdi nogal saai was vergeleken met het musicalrepetoire van de woensdagavond. Was blij toen de 2 uur erop zaten. Dagobert ook, want tijd is geld.

Ik ga een drukke week tegemoet: Louis en Amelia op maandagmiddag, Dan, Joe en Mimi in de avond, Henry op dinsdag, Louis en Amelia op woensdag en donderdag en op vrijdag ga ik weer naar een show. Superdruk dus, en dan ben ik nog niet eens met school begonnen!  Heb tenminste geen tijd om op mijn kamer te gaan zitten sippen over RommelDeBommel, boswandelingen, zuurkoolstamppot met rookworst en koffie met opgeklopt schuim op mijn eigen bank. Heb ook geen tijd om mijn pepernotenvoorraad aan te vallen, maar dat maak ik in de avonden ruimschoots goed…

Vroeger nam ik een plastic tas mee naar het bos, voor beukennootjes, bladeren en kastanjes. Ik wilde altijd een herfsttafel maken, net als die op school. Papa en ik plukten bramen voor in de vla. Belle moest soms wel in bad, na wandelingen op van die herfstdagen, maar dat ze genoot zo van het struinen door de dorre bladeren dat ze dat voor lief nam… 

April, doet wat hij wil

Ha. Wat ben ik 'n lousy blogger. 29 Maart was de laatste entry. Lots of catching up to do, then..

8 April - Verjaardag van de babies
Vandaag zijn de babies 1 jaar oud. En, ze zijn dus officieel geen babies meer, maar peuters. De jongens kunnen beide lopen, de kleine meid nog niet. De schouw in de woonkamer staat vol met kaarten, waarvan bijna alle gericht zijn aan hun alledrie. Ik vond het niet eerlijk dat ze later niet zelf een kaart hadden van hun eerste verjaardag dus heb ik hen elk apart een kaart gestuurd. Zij kunnen er immers ook niks aan doen dat ze op dezelfde dag zijn geboren! Het einde van een era, die eerste verjaardag. Vanaf nu mogen ze zout en suiker, en dat wordt gevierd met een worteltaart (waar nog steeds erg weinig suiker in zit, maar toch, er ZIT suiker in), en hun flesjes hoeven niet meer te worden gesteriliseerd. Oh, joy. Vorige nannies komen langs, allemaal Oost-Europese meisjes met gebrekkig Engels. Waar duiken ze die toch op? Aan 't eind van de dag worden ze een beetje fussy. Verjaardagen zijn niet geschikt voor babies. Volgens mij vragen ze zich alleen maar af wat al die mensen in hun huis doen. De kleine dame kotst zelfs haar verjaardagsoutfit onder. Zonde van de taart. 

De dag daarna vertrek ik naar huis voor drie weken. Nouja, min of meer drie weken; in de tweede week kom ik even terug voor het optreden van Les Miserables. In deze vakantie moet ik drie verslagen maken en leren voor mijn tentamens. Dat is dus geen vakantie. Tot overmaat van ramp is het prachtig weer. De verslagen eten bijna mijn hele vakantie op; mevrouw Mompel alias Frances Lyons heeft ons opgedragen 500 woorden te schrijven over een debat tussen Lazarus en Zajonc; die werden 't niet eens over of emotie voor cognitie kwam of andersom. Mij kan het niks schelen, maar ik zit er wel mooi mee opgescheept. In de spaarzame pauzemomenten probeer ik vast wat statistiek te leren, maar ik heb al gauw door dat mijn planning als een kaartenhuis in elkaar stort. Note to self: verslagen maak je niet in 2 uurtjes. 

Ik pas ook nog een dagje op mijn 2 Hollandse meiden, die inmiddels veel te groot zijn geworden. We gaan onder de sproeier en springen op de trampoline. We koken en eten samen en ik breng ze naar bed. Net als vroeger.  

Mijn bliksembezoek aan Londen is chaotisch. Ergens tussen Arnhem en Roosendaal is iemand voor de trein gesprongen en ik moet omreizen via Nijmegen, Den Bosch, Tilburg, en God weet welke routes ik nog meer genomen heb. Ik merk halverwege al dat ik mijn trein nooit meer ga halen, maar volgens een charmante Hispeed manager op Roosendaal Centraal kan mijn ticket worden omgeboekt naar een latere trein. Op hoop van zegen. Ik heb mijn grote zwarte koffer mee, nu nog leeg, om die in Londen weer vol te laden met mijn klerenkast en bibliotheek. Het sjouwt vervelend, zelfs als ie leeg is. In Brussel schiet ik 'n mannetje aan, aan wie ik mijn probleem voorleg. Hij vertelt me dat ze mij 'op een latere trein zullen steken.' Hoewel dat steken-gedeelte me zorgen baart, denk ik dat het verder wel goed nieuws is. Ik wacht ongeveer 45 minuten op de volgende trein, en die is heerlijk rustig. Ben wel vrij laat in Londen, rush naar Muswell Hill, pleur zoveel mogelijk in de koffer, en speel voor mijn eigen grimeur. Ik heb een schattig jurkje met roezeltjes en kantjes, à la Cosette, en een doekje om mijn haar. Ik probeer me enigzins op te maken, maar mijn hoofd is zo verhit dat het er niet uitziet. At least I look miserable. Goed, op weg naar Angel. Tijd voor diner heb ik niet, dus neem ik een croissant op de hand. So far for healthy foods.. 

In onze zaal zijn de anderen al bezig met de zaal versieren. Bijna iedereen ziet er prachtig uit, Hillary herken ik niet eens. Ik voel me een beetje underdressed in mijn snoezige witte jurkje, maar ik ben de jongste met de bruinste en slankste benen, die mag je best tonen, toch? We hebben een andere pianist, waarvan ik denk dat hij gay is. Hij heet Tom. Tom is goed, maar heeft nooit eerder met ons gerepeteerd en dat is een struggle. Tien minuten voor aanvang worden we weggeleid naar een zijgang, waar we moeten wachten tot al het publiek zit. Iedereen is nerveus, maar ik heb alles redelijk onder controle. Voor mij komt er toch niemand; als ik waardeloos ben zal niemand me dat ooit kunnen inwrijven. Maar dan doemen er twee figuren op... 1 lange, met een bloempotkapsel, en een kleinere, bredere, met een harige kop. Oh. Mijn. God. Pawel en Boutros. Shit, nu doe ik het dus wel in mijn broek. Ik knuffel ze en vertel ze dat het zo leuk is dat ze er zijn, maar het zweet breekt me uit! Shit, shit. Ik ga nóóit meer iemand uitnodigen!

Oké, misschien toch wel. Ik heb namelijk de beste fanclub van allemaal. Na elke solo (I dreamed a dream, On my own & Castle on a Cloud) die ik zing houden ze een bord met "Jackie" erop omhoog en ze leken zichzelf goed te amuseren. Onze toegift werd 'On my own,' dus nogmaals een solo. Mijn fans waren door het dolle. Ze verzekerden me na afloop dat ik het beste was, zoals het echte vrienden betaamt. Als tegenprestatie voor hun komst ga ik na afloop met hen naar een pub in de buurt, en we gaan later naar huis dan verstandig is, als je de volgende dag om 5 uur op moet.. En dat moet ik. Die nacht beschouw ik dan ook niet als een nacht vol slaap, maar wat uurtjes om een dutje in te doen. De volgende dag slaap ik in de trein verder. Als ik even wakker ben is mijn brein fuzzy van het gebrek aan slaap en de vodka orange van de vorige avond. 

Eenmaal thuis gaat het studeren en verslagen maken onverstoord verder. Nog een klein weekje ben ik thuis; dan begint het volgende avontuur - Naar Londen met mama!

Hibernation is over!

Goedemorgen allemaal!Het is officieel, de winterslaap is voorbij. De thermometer is hier aardig omhoog gedraaid, richting de 15 a 16 graden, en dus is het heerlijk om buiten te zijn. Ik had graag willen vertellen hoe mooi de bloesems zijn maar die zijn helaas alweer grotendeels verdwenen! Daar waar vorige week nog enorme dotten wit en roze uit de bomen kwamen zetten is het nu gewoon groenig. Ook leuk hoor, maar ik werd zo hyperenthousiast van die bloesems! Heb er wel van genoten; ben vorige week vaak naar parken geweest, waaronder Hampstead Heath, met de fiets. De Highgate Hill was even een gruwel, maar het was prachtig op de Heath. Mijn kleine 'this-is-happiness' moment. Ik heb al een ijsje gegeten in  een jurkje met spaghettibandjes: je zou kunnen zeggen dat wij de eerste zomerse dag hier al gehad hebben!

De klokken hebben inmiddels ook een extra rondje gemaakt, dus het is licht tot een uur of half 8, kwart voor 8. Dat, plus de temperatuur, maakt een enorm verschil. Ik voel me net een eekhoorntje nu, dat langzaam wakker begint te worden. Hoewel, die krengen hier in de parken hebben geloof ik nooit aan winterslaap gedaan. Mijn fiets is mijn nieuwe oogappeltje. Sinds ik bijna elke dag fiets heb ik nooit meer behoefte aan slapen gedurende de dag, ben ik fysiek sterker en mijn humeur is ook beter ( wat, nóg beter?) Nadeel: Na elk fietstochtje mogen mijn kleren wel in de was. Ik woon namelijk in Noord-Londen, en dat zijn de Kleine Apenijnen. Het is goed voor mijn bovenbenen ( hoewel, dat worden vast drumsticks), en goed voor de conditie ,maar mijn wasmand puilt uit. Elke avond in bad meteen als ik thuiskom, om fris aan het diner te verschijnen. Dat begs the question: What the hell met zweet. OK, ik snap de evolutionaire logica dat je lichaamswarmte moet kwijt raken in de vorm van vocht door je poriën. Okido. Maar wat is het evolutionair nut van de geur van zweet?! 

Ben waanzinnig druk met school, we hebben ontzettend veel opdrachten dit semester. Ik zie mijn Office Word vaker dan me lief is en spendeer bakken aan het printen van waardeloze essays. Ook breek ik mijn rug op de vele bibliotheekboeken die ik leen, vaak impulsief, waardoor ik geen tas bij me heb en het uiteindelijk met een tasje van de Sainsburys moet doen, die scheurt, en het boek op straat komt te liggen. Ik moet aan mijn impulsiviteit gaan werken. 

Een andere lifesaver recently: Valeriaandruppels. Het doet me elke avond weer denken aan Sissi, als Sissie aartshertogin Sophie Beiers bier aanbiedt, en die antwoord dat ze nog liever valeriaandruppels drinkt. Ik snap de vergelijking, want valeriaan is nou niet echt yummy-in-my-tummy, maar het helpt wel. Of zou het de lavender olie zijn die ik over mijn kussen smeer, of de geluiden van het regenwoud-cd? Het grappige aan die laatste is dat OF die cd van het padje is, of mijn wekker-cd-radiospeler zelf. Iedere avond word ik namelijk wakker omdat de CD speler aan het tikken is. De CD is dan al afgelopen, maar hij maakt een tikkend geluid, als zo'n pin
 ( hoe heet dat) van een grammofoon. Behoorlijk silly dus, ik laat me door die krekels in slaap tsjirpen maar wordt vervolgens wakker van dat getik ( kan mijn brein dat nou niet interpeteren als een specht?). Ik loop slaapdronken naar de CDspeler, doe de klep van de CD open en duik weer in bed. Tenminste, dat is hoe ik denk dat het meestal gaat, want negen van de tien keer kan ik me dit ritueel niet herinneren. Ik word 's ochtends wakker en zie de klep van de CD speler open staan. En hij zit wel zo firm dicht dat ie niet vanzelf open springt. Dus, tenzij Klaas Vaak hem opendoet als ie met zijn zak grit langskomt, doe ik het zelf: en dat is best eng, considering dat ik het me dus niet kan herinneren: wat doe ik nog meer zonder dat ik het weet?!

Heb de 'officiele'  namen van Dan, Joe en Mimi ontdekt: Daniel, Jonah, en Miriam. Daniel had ik verwacht, Miriam vind ik maar niks, maar Jonah vind ik briljant. Ik had zelf gedacht dat Joe short was voor Joseph, dus Jonah was echt een verassing. Mind you, ik wist niet eens dat ze ' echte'   namen hadden, ik kon het alleen maar vermoeden, want niemand in Engeland heet Dan, of Joe, en al helemaal geen Mimi! Ik weet nog dat Andy ( mijn leraar Engels aan St. Giles) dat zei toen hij zijn e-mail adres opschreef op het whiteboard: andrewgaskins@gmail.co.uk, en dat iemand zei: ' Ah, your name is Andrew?'  waarop hij antwoordde: 'What did you think? No one is named Andy!'  
It's a cultural thing. Mensen lange namen geven en die dan afkorten. In Nederland zou je raar opkijken als iemand zijn kind Elizabeth noemt, we noemen het gewoon echt Liz, alleen Liz, maar hier krijgt een kind nog een echte ouderwetse kutnaam op zijn paspoort om zich for ever voor te schamen, en die wordt dan liefelijk afgekort. Dat afkorten is overigens net zo gangbaar als het hebben van een lange naam. Niemand die Oliver heet, gaat bij Oliver. Het is Ollie. Standaard. Toen Nicky, mijn docente atypical psychology ( die trouwens zelf Nicola heet maar zich Nicky noemt) mijn naam oplas, Jacqueline, vroeg ze automatisch of het Jackie was. Bij Abigail vroeg ze of het Abbie was. And, yes it is. Onze leraren heten bijvoorbeeld Anthony (Tony), James (Jamie) Jacqueline (Jacqui) en Christopher (Chris). 

Over dat zooitje hierboven: ik heb met geen van hen echt moeite, behalve met onze teacher cognitive psychology. Ze heet Frances Lyons en is Canadees. Nu ben ik sowieso al niet waanzinnig geinteresseerd in cognitieve psychologie, mij te veel raden en theorieen en modellen die niemand kan bewijzen, maar Frances maakt het zoveel erger! Ze mumbelt alles wat ze zegt! Echt, die vrouw heeft de volumeknop nog niet uitgevonden. Maar ja, je kunt moeilijk je hand opsteken en vragen ' Excuse me, could you speak up, please?'  

De babies zijn nu bijna een jaar. Ik ben dol op die kleine stommelingen. Met hun gekwijl, hun gebrabbel, en hun gekrijs zodra ze op de aankleedtafel liggen.. Hun gewoonte hun eten overal heen te gooien. Hun slabbetjes af te doen. Niet willen slapen als ik dat wil. Voor hun verjaardag heb ik een groot boek met kleuterliedjes gekocht, want ze houden ervan als ik voor ze zing, zeker als ze niet in slaap kunnen komen. Hoe lang zal het nog duren voordat ze kunnen staan en lopen? 

Zo, mijn kopje rooibosthee opdrinken en langzaam voorbereiden op mijn bedje.. Morgen moet dit eekhoorntje weer vroeg op de fiets.

Oh, die middagen als ik zonder jas uit school kwam en papa voor het eerst dat jaar vroeg de witte speelgoedkist uit de garage te pakken, omdat ik buiten ging spelen... 

HET IS LENTE!

Happy Spring!

Het is maandagochtend 21 maart, 9.00 uur precies. Happy first Spring day! Ook al is het hier nu bijzonder grijs, het is vandaag de allereerste dag van de lente. Bye bye winter met je vries-vries en je stomme sneeuw en je kale takken. Hallo bloesem, knoppen in de bomen, zonnetje en hallo hooikoorts ( maar dat nemen we op de koop toe.)

Ik heb een spare moment en geen zin om in deze drie kwartier schoolwerk te gaan doen ( er zijn grenzen.) Mijn waterkoker staat aan, klaar voor koffie. Straks ga ik op de fiets naar Highgate Station en dan met de metro naar school. Oh, die mooie waanzinnige fiets van mij. Ik ben er zó blij mee! Maar, wacht eens even. Ik kijknu terug en zie dat de laatste log op 3 maart was. Dus toen was Fiets er nog niet. Ok, even voorstellen: mijn fiets is een mountainbike, zwart, hij komt uit Friern Barnet en ik heb hem nu 1 week. 30 Pond was hij. En wat een fiets, wat een monster van een fiets! De banden zijn breed en stevig, de vesnellingen werken (zowaar) en het zadel is zacht. En hij gaat hard! Wat een fiets. Ik ben deze week al twee keer naar Henry gefietst en een keer naar de metro. Het is een heel stuk beter dan met de bus! Zeker nu, met de bloesem en het vers gemaaide gras, en de zon... Ik ben er enorm blij mee!

Ik heb tot nu toe 2 opdrachten ingeleverd in het tweede semester, nog 4 te gaan ofzo. Ongelooflijk, wat een werkverschaffing. Ik heb angststoornissen geleerd, en dat was een boel werk, maar aangezien ik ongeveer de helft heb geleerd in de Highgate Woods, op een kleedje tegen een omgevallen boomstam in de zon, viel dat nog wel mee.

Mijn kamer is omgetoverd tot een soort zen-oase: ruikend naar lavendel, geluiden van het regenwoud op de cd-speler en een flesje valeriaan waarvan elke avond 1 ml in een glas water gaat. Eerlijk is eerlijk, het helpt wel. Lavendel doet me denken aan vroeger, aan je lijf insmeren met azaron. De regenwoud geluiden komen van Amazon.co.uk, daar heb ik de CD besteld voor 58 pence. Grapje, toch? Ik hou van amazon! de cd bestaat voornamelijk uit krekels en vogels met ADHD, ik geloof niet dat er meer op staat, en als dat zo is val ik altijd voor die tijd in slaap. Voor die vogels heb ik de CD trouwens niet helemaal nodig, de vogels hier in Muswell Hill  fluiten ook nog gewoon om middernacht ( kan iemand me dat uitleggen?)

Met Lo heb ik eindelijk de vakantie geboekt, naar Rhodos. Heb er heel veel zin in! Niet in het vliegen natuurlijk, maar wel in de blauwe zee en de warmte. Ik kan niet wachten om weer t-shirts, jurkjes en teenslippers te dragen. Hmm, die eerste lentedagen van het jaar als kind, papa vragen of ie de witte speelgoedkist wil pakken.. Het badje in de tuin in de zomer.. Zo terugdenkend spelen de meeste herinneringen die opgeslagen zijn in mijn archief zich af in de lente of zomer.
(Which begs the question: hield ik een winterslaap als kind? Waar was ik?) Maar goed, Rhodos, zei ik. Rooie dos. Ik zeg sun tan!!!!

Aline, mijn lieve vriendinnetje uit Saarbrücken, is weer teruggegaan naar Duitsland. Ze had een goede baan aangeboden gekregen in Luxemburg en die heeft ze geaccepteerd. Goed salaris en dichtbij haar vriend. Geef d'r eens ongelijk, maar ik vind het wel heel erg jammer! We hebben vorige week vrijdag op Covent Garden koffie gedronken met een cupcake, en op zaterdag vertrok ze. Raar idee. Ik ben met Andreas naar Camden geweest 2 weken geleden, en daar een jurkje gehaald voor Les Miz. Daarna koffie bij een Starbucks. Afgelopen vrijdag hebben we gegeten op Covent Garden bij een Mexicaan waar het waanzinnig druk was. Er zaten Engelsen achter ons en die waren waanzinnig lawaaiig. Serieus, waarom de fok moeten die Engelsen altijd zo schreeuwen?! We zijn naar de pub gegaan voor een 'afzakkertje' zoals ze dat in Holland zo mooi zeggen, maar ik nam een jus d'orange en denk niet dat dat onder dezelfde categorie valt. Op zondag weer uit eten, op de vlucht voor de jacket potato. Sinds mijn verblijf in chester house heb ik nog maar twee keer jacket potato gegeten en dat is twee keer teveel. We gingen naar een Spaans restaurant in Camden, dat we eerst niet konden vinden: de logica van Engelse straten. het begon bij 72, daarna 204, daarna vanaf 180 terug. Uiteindelijk zijn we van Mornington Crescent St naar Euston St gelopen, tot we concludeerden dat we verkeerd zaten.Terug naar Mornington Crescent. Typisch zo'n geval van de maaltijd verbranden voor je 'm op hebt. Het was een tapas restaurant en het was erg yum yum, ook het desert, chocolate strawberry cheesecake. In de bus terug 'ruzie' met Boutros over het niet eten van vlees ( when  will people finally let go?!). Ik word zo moe van vleeseters die andermans keuzes niet kunnen accepteren, en die, erger nog, je dom noemen omdat je geen vlees eet. We hadden het die avond over meer dingen gehad, gevoelige dingen, zoals homoseksualiteit en het homohuwelijk, abortus, seks voor het huwelijk, klonen, en genetisch gemodificeerd voedsel. Wat een cultuurverschillen zeg, ongelooflijk! Goed om dat af en toe te doen, dan weet je weer waarom internationale huwelijken 9 van de 10 keer niet zullen werken, en dat ik maar gewoon met een Hollandse kaaskop moet trouwen.

Nog een paar weken en dan word de drieling 1. Ik bedacht me laatst dat dat het enige 'baantje' is waar ik nog nooit met tegenzin naartoe ben gegaan. Ondanks dat ik gister drie poepluiers achter elkaar moest verschonen ben ik dol op die kleintjes. Wat een geluk heb ik dat ik voor ze mag zorgen. Heb het elke zaterdag weer naar mijn zin. Die katten daar zijn absoluut knetter: Charlie die op onbewaakte momenten bovenop Buster springt, Scruff die in de wasmand gaat liggen, of in de babybuggy, Buster die niet het water in zijn waterbak drinkt maar wel uit de gootsteen, hoewel het hetzelfde water is.. Katten. En ik dacht dat Bommel een mafketel was. 

Jazz is inmidddels een flinke hond, met een IQ van rond de nul. Eerst doen, dan denken. Of gewoon uberhaupt niet denken. We zijn dol op elkaar, Jazzie en ik, en als ik haar lang niet heb gezien dan flipt ze uit als ik binnenkom. Op de manier zoals Belle flipte als papa terugkwam van Terschelling. Het liefst ligt ze op schoot of op de rugleuning van de bank met haar koppie op mijn schouder. Ik had laatst een zwart shirt aan dat ik al heel lang niet aan had gehad en waar de kattenharen nog op zaten. Ze werd gek, die hond. Ze at m'n shirt zowat op. 

9.35, tijd bijna om. Twee koppen koffie verder. Nog steeds grijs en grauw. Ik ga me klaar maken en mijn fiets, de Black Beauty, van stal halen. Op naar de uni...

3 maart in de middag

Ik heb een halfuur over tussen mijn seminar en mijn afspraak met mijn docente Janice over mijn examen. Ik heb niets te doen. Te weinig tijd voor schoolwerk, te veel tijd voor facebook.

Het lijkt wel alsof iedereen ziek is. Henry was gisteren ook thuis met hoofdpijn. Ook al vraag ik me af hoe erg het echt was, aangezien hij vrolijk op en neer sprong toen hij me verslagen had met X-boxen. Toen mama thuiskwam was het natuurlijk weer een dood vogeltje. Hmm, ik ken een kat die vijf weken lang zijn kaalgeschoren poot heeft getoond nadat ie een infuus had gehad. Hij was een zielige jongen en dat moest iedereen weten. Kinderen zijn net dieren. Ik heb bij hem gegeten omdat ik daarna naar Angel ging om te zingen, en geen tijd had om naar huis te gaan en dan weer naar Angel. De afstanden die ik op een dag afleg zijn trouwens best belachelijk: Muswell Hill- Elephant and Castle- Leicester Sq- Golders Green- Angel-Muswell Hill. En dan vragen sommigen zich af waarom ik moe ben. Nou, deze keer geen zin in gestoomde courgette: een magnetronmaaltijd canneloni,tomaat,bechamel en spinazie. Waarom maken ze dat in Nederland nou niet? Appie heeft alleen vegetarische lasagne en die is nou niet echt yummy-in-my-tummy. Hier dus als een vorst gegeten voor 2.25. Nog even Nanny McPhee gekeken ( stuur mij zo een magische stok?!) en om kwart voor 7 weg. Was er wel mooi te vroeg maar kon nog even naar het toilet; een mooi excuus om de rest van het gebouw eens te bekijken. En wat een gebouw. Niks geen hippie-pippie prefab maar een oud stadhuis, Finsbury Town Hall om precies te zijn, die niet meer in gebruik is. Het is minstens 200 jaar oud en is prachtig. Boven is een grote zaal, een soort balzaal eigenlijk, met plafonds zoals in de Sixtijnse capel en een donker houten glimmende vloer. Grote kandelaren en gouden ornamenten. Goudomrande spiegels. En daar doen ze yoga. De vloer van de gangen is zo'n  mozaikvloer die je alleen in heel oude gebouwen of landhuizen ziet ( Villa Ruimzicht, anyone?) Het hele gebouw is nu in gebruik voor dans, yoga, acteerlessen, zang, etcetera. Het is prachtig. Wij zingen in een soort van kamer, misschien een voormalig kantoor, met wijnrode vloerbedekking met een patroon van de Franse Lelie erop ( net als in Blades hotel, dus het voelt vertrouwd!) Er is een grote open haard met een enorme schouw met kandelaren erop. In die ruimte zingen we dus nu Les Miz. Magisch. En een vreemd contrast met de sirenes en bussen die langskomen.

Ik heb voor het eerst in een aantal jaar ( ik denk terug, maar middelbare school was echt de laatste keer) solo gezongen, I dreamed a dream nog wel. 4 mensen deden  auditie voor de solo, en uiteindelijk is het lied verdeeld tussen mij en Helen, een jong meisje uit Yorkshire. Volgende week probeer ik Castle on a Cloud. Het was een topavond!

Vandaag een lecture gehad over geheugen, en het was heel saai want die vrouw is echt Klaas Vaak. Ze mumbelt zodat niemand haar verstaat maar eindigt elke zin met 'mmkay?'  dus dat gaat zo: 'memory.. bzz.. bzz.. dada.. process.. bzz.. mmmkay?' 
In de seminar moesten we een klassiek spelletje doorfluisteren doen, ofwel het ' Ik hou van Holland-geruchtenspel'. Ik vertel iets aan persoon A, die vertelt het aan B, die aan C,D,E,F etc. en dan luisteren we naar de uitkomst van Z. En dan durven ze te beweren dat je seminars cruciaal zijn voor het halen van goede examencijfers. HAA! MIJN AARS!

Ooh God, nu zitten er hier een paar van die leukerds in dit computerlokaal die muziek gaan spelen. En nee, geen Chopin, maar ghettostyle. Zucht en tel tot tien.

On that note, ik heb gisteren  mijn oude wekkerradio maar weer eens uit het stof gehaald en hem laten fungeren als cd-speler voor klassieke muziek voor het slapen gaan. Sliep ik dus bijna, pakt dat ding ineens het signaal van mijn mobiele telefoon op alsof ik een sms'je krijg. Ik sprong tegen het plafond van schrik. Weinig rustgevend.

Uit het raam zie ik dat de zon schijnt: maar het is vast weer ijs en ijs koud. Nog nooit zo graag naar Benidorm gewild.

Goed, ik ga op weg naar Janice de Menace om te horen wat ik fout heb gedaan bij mijn examen. Tweet jullie later.

 

Een blurb tijdens de griep

Quote:  "Mijn laatste goede voornemen voor 2011: niet opnieuw de award voor lamste blogger van het jaar winnen." 

Nou, het gaat niet de goede kant op. De vraag is of ik nu iets zinnigs op papier krijg, ik ben namelijk ziek. Ziek, ziek, ziek, en er is niemand om voor me te zorgen. Ik wil roosvicee. Nu. Ik ben zo zielig! En ik heb geen appels meer. Ik heb niets. Alleen maar zieligheid. 

 En ik heb al een paar weken niets meer van me laten horen. Sinds 2 Februari om precies te zijn. Sindsdien ben ik lid geworden van Singing in London, die repeteren in Highgate en Islington. We zingen Les Mis en gaan optreden. Jammer dat ik er zeer waarschijnlijk niet bij ga zijn, omdat ik dan in Holland ben. 

Ik heb er al weer 4 weken in het nieuwe term opzitten en het gaat nog sneller dan het eerste term. We hebben heel veel opdrachten die allemaal nog op stapel zijn en daar heb ik absoluut geen zin in. School, prima, maar die opdrachten? Je het laplazerus werken en dan nog 58 krijgen? Een beetje demotiverend. Mijn examens zijn tot nu toe allemaal voldoende, en ik moet er nog een terugkrijgen ( grr, Tony Lazy Ass Moss.) 

Ik heb de weken doorgebracht, poolend met Boutros en Pawel, gossiping met May, X-boxen met Henry en wandelend met Jazz. In het bijzonder die middag zonder Henry en met Jazz op Hampstead Heath was heaven, met echte bomengeur, vogels, takjes, bladeren en bosmeertjes. Het deed me herinneren aan Belle, het gedrag van een hond in het bos. De 'commando's' die je haar geeft ( wat haat ik het woord commando's). De lente begint te komen. Ik heb mijn zomerjasje al een keer aan gehad, en ook al genoten van de zon op Trafalgar Sq. Hoe lang is de zomer nu geleden? Hoewel er in het midden van de winter geen einde leek te komen aan de sneeuw en vorst, is het nu alsof de tijd een sprongetje heeft gemaakt.

In Chester House hebben we afscheid genomen van Naiara, Luke, en most recently Yoan. Dat hoort ook bij Chester House, vrienden maken en die dan weer zien gaan. Is het iets om over te sulken? Nee. That's life. Er komen weer nieuwe mensen, zoals Megan en Florencia, en zij worden vrienden. (maar ik ben wel blij dat mijn beste vrienden hier nog een tijdje blijven!)

We hebben een slechte Valentijnsparty gehad, onder leiding van Ch House medewerkster Mo. Mo is zo'n ruige beer vrouw, zoals mijn ex-lerares Latijn zou zeggen. Direct, stoer, geen poespas, soms bitchy maar weet van aanpakken. Iedereen vind haar een beetje vreemd, but what would we do without her? Na de Valentijnsparty, in een zaaltje dat leek op een eetzaal in een bejaardentehuis en waar alleen onze selecte groep Ch Housers aanwezig waren, wilden we haar de nek omdraaien. Ze gaf ons echter het geld terug dat we hadden betaald en gaf ons op kosten van Ch House 2 rondjes in Church Pub. Een goede deal. Het was een belangrijke avond in Church Pub, ik heb May een stuk beter leren kennen en I love her even more now. Gek is het, dat waar je ook bent, je vaak vrienden word, of je aangetrokken voelt tot mensen zoals jijzelf? De stille wateren met de diepe gronden? Die meer hebben meegemaakt dan het opdoen van lipgloss en het bezopen raken in clubs? 

On that note, op school ben ik nog een vriendinnetje kwijt: Jenny, mijn Zweedse mooie meisje met de prachtige lach die altjd vrolijk was. Dat was maar schijn, zo bleek, en nu neemt ze een studiepauze. Ik mis haar.

Nieuw aan onze groep zijn toegevoegd Ashley, Jenny's Amerikaanse vriendin, 29 jaar oud, en die past dus totaal niet bij de rest maar wel bij mij. Ook heeft Karis zich bij ons gevoegd, een Zuid Afrikaans meisje, die Abbie niet uit kan staan. Ik wel, dus ik vermijd haar niet langer. How easy it is to make new friends, just by ignoring other people's opinions.  

Ik heb voor het eerst echt gepresenteerd in een les, dat is, voor de klas,min of meer onvoorbereid,  omdat mijn Engelse klasgenoten/groepsgenoten/vriendinnetje niet durfde. I did not mind. Een wonder. 

Ik snap de normale verdeling, chi-kwadraat, en z-scores in statistiek, iets waar ik (let op, Denglish volgt) nooit mijn hoofd omheen kon krijgen in 6VWO. ( Dat betekent zoveel als dat ik er geen iota van snapte.) Maar nu dus wel. Ik schijn zo ongeveer de enige te zijn. En dat is leuk natuurlijk, maar het vervelende is dat ik het gevoel heb dat andere mense echt wel dommer zijn soms, of ze willen er de moeite niet voor doen ( zoals zeuren dat je de online database niet snapt, na bijna 30 weken onderwijs), maar in de opdrachten komt dat niet naar voren. Ze laten ons bijvoorbeeld in de seminar z-waarden uitrekenen om vervolgens eraan toe te voegen dat we dat in het examen niet hoeven te doen. Ja, duh, hoe scheid je nou het kaf van het koren? Mag iemand die dat niet snapt analyses maken? Ik kan er niet helemaal bij. Het onderwijs hier vind ik fantastisch hoor, maar de manier van testen doet pijn aan mijn hoofd. Zoals, na het inleveren van 2 essays, die ik in precies dezelfde structuur heb gemaakt, van 1 een 68 terugkrijg ( wat ik al niet super vond) en van een een 58. Met als commentaar op de laatste: dit is een typisch essay dat alle informatie bevat maar niet voldoet aan de opdracht en de structuur van een essay. Nou vráág ik je, dat commentaar heb ik nog nooit eerder gehoord! Of dan het werk van Foundations, waar ik een 75 voor had en mijn vriendin een 90. 2 verschillen tussen die van haar en die van mij: minimale verschillen in bewoordingen, en, het grote verschil: zij had een andere beoordelaar. Hoe eerlijk is het? Maar, wat kan je doen? Een meisje in Chester House zei laatst al tegen me:  volgens mij halen ze er standaard al 20 vanaf omdat je student bent, en daar begint het wel op te lijken. En dat er verschillende mensen beoordelen slaat natuurlijk ook nergens op. En dat demotiveert wel, dat plafond waar ik maar met een hoofd tegenaan blijf bonken, en dat zelfs als ik mijn reet van mijn lijf werk, ik nog maximaal een 75 krijg. En de opdrachten zelf vind ik niet passen bij het werk dat we later gaan doen. Wetenschappelijke rapporten schrijven, dat ga ik niet doen. Of een essay over 2 verschillende approaches in het waarnemen van dingen. Daar heb ik vooraal heel grote moeite mee, omdat ik dat onzin vind. Top down processing stelt dat je je parate kennis gebruikt met het waarnemen van dingen, m.a.w., dat je dingen herkent omdat je ze al eens eerder bent tegengekomen. Bottom up betekent dat je blanco naar een voorwerp kijkt, ziet dat het blauw is, rechtop staat, water bevat en het logo van Spa draagt, waarna je besluit dat het een Spa waterflesje is. Hoge professoren spenderen hun leven aan het bewijzen van deze theorieën, nou ja, aan het verdedigen ervan, want wie kan er bewijzen wat er gebeurt in de split-second dat je dat waterflesje ziet? Wie weet wat er in je hoofd gebeurt, en nog belangrijker, wie geeft er een fuck om? Laten we Alzheimer gaan genezen, mensen. Ook leuk, al die experimenten op dieren: als we muizen iets laten eten, en ze dan schadelijke straling geven zodat ze ziek worden, zijn ze dan afgegeten op het eten wat we gaven? En hoe zit dat als we ze in plaats van straling een elektrische schok geven? In naam der wetenschap zijn er al zoveel dieren gestorven, om te onderzoeken wat we a) of al lang wisten, of b) niemand intereseert. 

Begrijp me niet verkeerd, ik vind mijn studie leuk en ben nog altijd vastberaden over mijn toekomstige carriere, maar de weg er naar toe verloopt niet altijd even gladjes.

On the note of animal testing, ik ben er eindelijk achter hoe wij koeienmelk krijgen. Bord voor m'n kop. Koeien geven melk, dacht ik. Nu las ik laatst pas dat koeien elk jaar zwanger worden gemaakt, zodra het kalf geboren is word het weggehaald en 'verwerkt' (kalfsvlees met bloedarmoede wegens een gebrek aan goede voeding) en wij 'nemen' dan de melk die voor het kalf bedoeld was, terwijl de koe blijft krijsen om haar kalf, voor tenminste een aantal weken. Ik hoop dat dit koude rillingen geeft. Ik begreep ineens waarom mensen veganist worden, dit is toch niet eerlijk? Waar is de goede oude tijd in de verre oudheid dat wij de melk kregen die de koe over had? Of is die tijd er nooit geweest en zijn wij mensen altijd de barbaren geweest die we nu zijn? Wees niet bang, ik word geen veganist, omdat het al moeilijk genoeg is om aan je B-vitaminen te komen als je geen vlees eet, en ik soya of rijst melk echt niet weg krijg, maar het is goed om soms te weten hoe wij mensen omgaan met dieren. 

Ik heb twee boeken uit van mijn nieuwe favoriete schrijfster Scarlett Thomas. Ik kan het iedereen aanraden die van intelligente boeken houdt met een licht filosofische insteek. In haar boeken krijgt de hoofdpersoon altijd te maken met vragen over wat leven is, wat eerlijk is, hoe het universum in elkaar zit en wat we er zelf van maken. Ze citeert filosofen als Derrida, Baudrillard en Heidegger, en het boeit me mateloos. Na haar boeken heb ik een totaal nieuwe kijk op dingen, vooral over 'conformiteit' oftewel kuddegedrag. Haar laatste boek wat ik las ging over een vrouw die was opgegroeid bij haar grootouders en nu op een conferentie voor de speelgoedgigant waar ze werkt gecontacteerd word door een vreemde afzender, in codetaal. Tegelijkertijd met het ontcijferen van de codes, volgens oude schema's van het Vigenere square, pi-getallen ( Fibonacci) en legendes over Voynich manuscript worden haar jeugd en haar tienerjaren verteld, en dat is zo herkenbaar! Het verlangen bij een groep te horen bij wie je je niet eens prettig voelt, je schamen tegenover je oude 'zelf' als je alleen bent, je schamen vóór je oude zelf als je met hen bent, de hardheid van andere mensen... Een eye-opener met zo een lading aan specifieke moeilijke kennis, (Fibonacci, oh ja, dat deed ik in 4VWO) I love it. Terugkerende thema's in de boeken: homeopathie, armoede en slechte huizen, moeilijke relaties met familie en mannen, conformiteit, het universum, atoomtheorieën, quantum fisica, en dieren. Katten in het bijzonder. Eindelijk eens boeken waarbij de hoofdrolspelers niet de tragische helden zijn, die vrienden hebben, mooie huizen en kleren en bij wie alles uiteindelijk slaagt. De eindes zijn semi-happy: de familieband word niet beter, de slechte behuizing niet, maar het worstelen met jezelf leidt wel altijd tot het gevoel van de juiste keuzes maken. En dat is meestal niet de makkelijkste. 
Maar het toont dat je gelukkig kunt zijn zonder dat elk afzonderlijk deel in je leven perfect is. 

Zo, wat een relaas. Zal ik book reviewer worden en leuke centjes verdienen? 

Ik ben trouwens ook begonnen met hardlopen ( een gezonde geest huist in een gezond lichaam, zeiden de oude Grieken. Inmiddels gestopt, vanwege intense vermoeidheid en recently dus een killer griep met alle heisa erbij. Hoop dat ik later de moed vind het weer op te pakken... 

Ook ben ik nog naar Nederland geweest. Erg kort, maar goed. Fijn om thuis te zijn, te knuffelen met mensen ( en katten) van wie je houdt, en weer in je vertrouwde omgeving te zijn. TV quizzes kijken met papa, lachen met Lo, knuffels met mama, en samenzijn met rooie. Maar zo, zo kort. Het voordeel daarvan is wel dat het sneller went in Londen dan als je drie weken in Holland bent. 

Goed, ik vind dat ik het nog best goed gedaan heb voor iemand die knock-out gemept is door de griep. Ik zijn trots op ik. En update deze keer hopelijk een beetje sneller.

Tellen

Ik heb meer energie dan ik had verwacht als de wekker op maandag om 7 uur gaat. Ik heb tijd om te ontbijten, rustig te ontbijten, en ben ook op tijd voor de bus, zonder me te haasten. Ik ben zo vroeg dat ik op Embankment uitstap in plaats van Waterloo, en ik loop de Waterloo Bridge over. Dat geeft altijd energie: andere mensen zien die haast hebben, boten over de Thames zien varen, muzikanten die al vroeg op zijn maar daarom niet in een minder goed humeur. We hebben les in London Road, een gebouw dat eruit ziet als een Amerikaanse gevangenis, volgens sommigen. Ik vind het niet erg: het is er tenminste niet zo groot en niet zo druk. De eerste les is Atypical Psychology, door Nicky Rycroft. Nicky is een klein vrouwtje van begin dertig met een fijne stem. In dit blok gaan we ons concentreren op het classificeren van stoornissen als autisme, angststoornissen en depressie. We beginnen in de les met abnormaal gedrag door de geschiedenis heen: demonologie, heksenjacht, asylums... Ik vind het interessant, maar de les duurt wel lang! Ik ben het duidelijk niet meer gewend. 

Onze tweede les is Issues in Empirical Psychology. Onze belangrijkste onderwerpen worden geleerd/aangeboren gedrag, onderzoek op dieren, gedrag in mensen met een beperking, en hoe ons visuele systeem veranderingen in de omgeving registreert. We beginnen met een herhaling van de theorieën van Skinner en Watson, en de werking van het zenuwstelsel. We hebben les van Caroline Bettanay, onze tutor, die we tot daarvoor nog maar een keer hadden gezien. Ik ben niet dol op haar als persoon, maar haar les is wel goed. 

Na school ga ik met Kim mee naar Tesco's om eten te halen voor het avondeten: pasta. Ik eet bij haar omdat ik 's avonds naar Greenwich ga, naar een zanggroep. We zijn vroeg bij Kim's halls - drie uur-  en doden de tijd tot het koken met kletsen en het bekijken van facebook pagina's van andere mensen. Om kwart voor 5 beginnen we met koken in de vieze keuken waar werkelijk alles onder aangekoekte etensresten en vieze prut zit. Maar de pasta en de groenten zijn vers en erg lekker. 

Eenmaal op Waterloo Station kan ik mijn trein niet vinden. Na lang, heel lang rondlopen kom ik erachter dat ik op het verkeerde stuk van het station rondloop. Ik moet South East railservices hebben in plaats van South West ( hoewel ik bijna rechtstreeks op perron 2 en 3 af wil stappen, vanaf waar de trein naar Wimbledon vertrekt). Na een eindje lopen, een paar trappen en nog een eindje lopen kom ik op het juiste gedeelte van het station, dat een verdieping hoger ligt dan het grote station. Ik moet een trein naar Eltham hebben, weet ik. Maar de eindbestemming van die trein weet ik niet. De borden geven verschillende bestemmingen aan: Sevenoaks, Hastings.. Het zegt me niet veel, behalve een vage herinnering aan mijn Engelse lerares op het VWO, Bym Verschoof, die verhaalde over de battle of Hastings in 1066. Via een vaag tekeningetje op een informatiebord in de hoek van het kleine halletje zie ik dat ik naar Dartford moet. Ken je het spreekwoord: er zijn meer wegen die naar Rome leiden? ( of iets in die trant?) Er zijn maar liefst 4 wegen, in dit geval 4 routes, die naar Dartford leiden. Eltham ligt op 1 van die 4 routes. Treinen met Dartford als eindbestemming vertrekken vanaf perron C. Op perron C staat een trein aangegeven, maar die gaat niet naar Dartford. Drie treinen komen aan en vertrekken, maar geen ervan ging langs Eltham. Ik zoek  een ander informatiebord en er staat dat de trein om 18.42 vertrekt. Het is 18.40. Nog 2 minuten. Ik eet de chocola die ik bij de WHSmith heb gehaald, Cadbury's, met caramel in het midden. Mierzoet. Ik blijf eten. 18.42. Niets. 18.44. Een trein naar Hastings. 18.48. Een trein die om 18.36 had moeten komen. Niet naar Dartford. 18.52. Een trein naar Sevenoaks, van 18.50. 19.03. Een trein naar Dartford via de verkeerde route. 19.07. Een trein naar Sevenoaks. Ik kijk nogmaals naar het informatiebord. Pas nu vaklt me de kleine '4' op achter Eltham. Ik krijg een vermoeden... Ik loop naar de letter C, en kijk onder Charing Cross. Een '1'. De W, Wimbledon. '3'. Ja, mijn idee wordt bevestigd. Dit zijn de zones. En Eltham ligt dus in zone 4. En ik heb maar een kaart voor zone 1 tot en met 3. Ik grijns om mijn eigen stommiteit, en een kale jongen met een gouden ringetje in zijn oor ziet dat aan als een flirtpoging. 
'How are you?' vraagt hij. 
'Never better,' zeg ik, in een ongelooflijk decadent accent terwijl ik zonder omkijken de trap oploop en uittouch, zonder een reis gemaakt te hebben. Het verbaast me dat ik een groen lampje krijg. Heel even dwaalt mijn fantasie af naar wat er zou gebeuren als ik in Eltham uit zou touchen: een rood lampje, een piep, TFL ( Transport for London) staff om me heen en een hoop gelazer. Ik grijns weer.

Dus ik ben onverwacht vroeg thuis. Richard, mijn favoriete kok, heeft lasagne voor me bewaard zonder dat ik daarom heb gevraagd. Ik hou van Richard, ik hou van Richard, ik hou van Richard. Na de lasagne speel ik tafelvoetbal en pool met Boutros en Pawel en slaap rond half 12. Voor morgen staat een andere zanggroep gepland, in Seven Sisters. Lange dag morgen.. maar eerst...Uitslaapdag. Min of meer.

Dinsdag gaat de wekker om kwart voor acht. Ik wil namelijk gewoon ontbijten, op tijd, en wat aan mijn schoolwerk doen. Ik wil niet weer de hele dag in bed liggen totdat de ochtend voorbij is. Om mezelf wat meer energie te geven ( want ik heb minder energie dan maandag, dat staat vast) zet ik de kraan open totdat ik ijskoud water heb, vul een glas en kwak er een gele bruistablet in van de Sainsbury's, een B-vitaminen complex dat energie schijnt te geven. Het is chemisch knalgeel en het prikt, en bovenal stinkt het een beetje naar pies. Ik sla het goedje in een keer achterover. Ik ben ervan overtuigd dat het werkt. Misschien zit er gewoon pure caffeine in, in plaats van B-vitaminen. Ik ontbijt alleen en wil dan gaan leren maar de ochtend verloopt niet helemaal zoals gepland. Om een lang, heel lang verhaal kort te maken: IB-groep; studiefinanciering. Elke student weet dat dat gelazer betekent. In plaats van leren moet ik beltegoed halen, telefoontjes plegen, mailen en websites bezoeken die onoverzichtelijk en onhandig zijn. Na de hele ochtend bellen, regelen en mailen ben ik nog niets verder dan dat ik weet dat het me veel moeite gaat kosten om dit weer in orde te krijgen. Ik denk aan de tegel die naast de computer ligt bij Henry thuis: 
'When angry, count to ten. When really angry, swear.'
Ik zucht. '1,2,3,4,5,6,7,8,9,10...... FUUUUUUUUUUUUUUUUCK!'

Henry heeft een playdate met Joshua. Joshua's moeder is als een filmpersonage, maar ik zou niet weten welke! Het komt nog het dichtst in de buurt bij Hyacinth Bouquet gekruist met Meryl Streep in 'The Devil wears Prada.' 
'Kijk uit, er komt een auto aan!' ( De auto bevindt zich zo'n 60 meter van ons en rijdt stapvoets.)
'Je bent wel erg jong hè, om nanny te zijn?' 
'Aai die hond niet, kom er niet in de buurt, straks bijt ie je hand eraf en heb je een infectie.' ( ik zou zonder angst mijn nek tegen die hond z'n neus aandrukken)
'Hoe lang doe je dit werk al?'
'Ik geef jullie een lift naar huis; dan zeg jij me hoe ik moet rijden en dan weet ik dat meteen.'(Of: ik geef jullie een lift naar huis, dan hoef ik jou niet te vertrouwen in het verkeer met 2 kinderen.)
En Schreeuwen. SCHREEUWEN! Het is lang geleden dat ik iemand zo tegen z'n kind hoorde schreeuwen, de laatste keer was in de zomer van, eens denken, 2008, in het Zuid-Westen van Nederland? Maar de lift naar huis is gratis en scheelt mij weer voetenwerk. Eenmaal thuis spelen de jongens en ik lees 'The End of Mr. Y met Jazz op schoot.

Later op de avond bevindt ik me in Seven Sisters, turend naar een Post-it met mijn eigen krabbels erop. Gelukkig ben ik beter geworden met route beschrijvingen voor mezelf sinds het kleine fiasco bij Old Street - zie log 'Dat ging niet helemaal zoals gepland'. Ik vind het. Het is geen High Street: er zit geen enkele keten, niet eens een Tesco's, alleen maar buitenlandse supermarkten waar mannen met lange baarden met een roestige hamer op hompen koe slaan en hele kippen in vitrines zonder werkend koelsysteem liggen. Ik doe alsof ik het niet zie en vind Downhills Primary school, waar ik vanavond een probeersessie hebben van het Tottenham Community Choir. Het is een groep van ongeveer 40 mensen. De meeste mensen zijn een stuk ouder hoewel er een paar mensen van mijn leeftijd zijn en zelfs een donker jongetje van een jaar of 8. Er zijn mannen, alto's en sopranen. Ik sluit me aan bij de alto's, en moet na wat jolige inzingoefeningen ( 'Lick-a-lolly' op de melodie van de Wilhelm-Tell overture) een eentaal moeilijke partijen zingen. Maar het is heerlijk om weer te kunnen zingen en de koorleider, een ontzettend charismatische man van een jaar of 30 met een talent voor zowel muziek als lesgeven, is helemaal-te-gek. Om half elf ben ik thuis. Niet eens moe. Hmmmpf. 


Woensdag. Vandaag weer aan de gele chemische rommel die mijn oogleden omhoog moet houden in Jamie's les. Ik ontbijt met brood en yoghurt en begeef me op tijd naar de busstop. Normaal komt er een 134 of een 43 binnen  5 minuten, maar vandaag niet. Ook niet binnen tien minuten. De pluk mensen bij de busstop wordt langzamer groter. Er rijden genoeg bussen de andere kant op, dat wel. Ik vraag me af of er een ongeluk is gebeurd, maar dan zou het normale verkeer toch ook platliggen? Ik heb blijkbaar de memo gemist over de toetreding van de 134 en 43 tot de club van BDNKTZNNH. Heb ik weer. Dan komt er een 134. ( De pluk mensen is inmiddels een rij geworden, ik schat zo'n 30 mensen.) Als de bus dichterbij komt, zien we dat hij vol zit. Hij stopt niet eens. Ik doe mijn ogen dicht '1,2,3,4,5,6,7,8,9,10....' Tien minuten later komt er een 43. Vol. '1,2,3,4,5,6,7,8,9,10.................... FUCK!' 40, misschien wel 50 mensen nu. Dit begint absurd te worden. Net wanneer ik denk dat ik beter naar Highgate kan lopen, komt er een 43 waar de meesten van ons in kunnen. Zonder ook maar ergens te stoppen rijdt de overvolle bus naar Highgate. Op Highgate station is er al een week geen naar-beneden-roltrap. 'Closed for essentail maintenance', duidt het bord aan, maar waarom zie ik dan nooit iemand het ding 'maintainen?' Op Waterloo is er ook zo een dicht, en de maintenance duurt nog tot Mei. In Godsnaam, wat kan er zo lang duren aan het fixen van een roltrap? Het is maar een roltrap, het is nou ook weer geen Airbus.. 

En zo wil het voorkomen dat ik voor mijn eerste les Statistiek in term 2 te laat ben. Maar 10 minuten en Jamie is nog maar net begonnen, maar toch. Ik ben het niet gewend van mezelf. Jamie vind het denk ik niet erg, aangezien ik nooit eerder te laat ben geweest en hij mij nog wel kent als het meisje met wie hij vorig jaar zoveel heeft gemaild. Dat moet ik hem nageven: Jamie is dan misschien de saaiste drol die ooit gedraaid is, hij is de meest behulpzame man van de hele faculteit. Ik ga op de eerste vrije plek zitten die ik zie, naast een meisje met rood haar. Naast haar zit een ander meisje, dat Teesha heet en die ik op Facebook heb, maar verder niet ken. Ik zit op de derde rij en Jamie vertelt over de Chi Kwadraat test. En over de Fisher test. En de McNemar test. Allemaal statistieke testen die we nodig gaan hebben dit blok. Ik kan het net bijhouden, met alle kwadraten en sommen en tabellen. Ik zucht en bedenk dat het fijn zou zijn altijd zo vooraan te zitten: ik begrijp niet wat er leuk is aan achteraan in de klas. Op de middelbare school, vooruit, waar er toch niets te leren viel en waarbij briefjes schrijven met je vriendinnen veel belangrijker was dan je leraar... maar hier zit ik het liefst zo dichtbij mogelijk, om de kans op afleiding tot het minimum te beperken. Zeker omdat achterin de klas vaak Jean Claude, Salma, Costa, Dmeyer en nog een aantal anderen zitten waarvan ik de naam niet kan onthouden, maar die nooit hun mond kunnen houden. Het irriteert me, ik kan mijn aandacht niet bij de powerpoint houden en de lecturer kan ik soms niet horen. Maar mijn vrienden zitten graag bovenin en ik wil niet dat meisje zijn die voorin zit terwijl haar vrienden achterin zitten. Ik ben toch niet fucking Hermelien Griffel ( Pardon voor mijn taalgebruik). In de seminar oefenen we de testen op de computer. We hebben les van een vrouw genaamd Ava dit semester, en ze is strenger dan Katie, die we het vorige semester hadden. Zij duldt geen Blackberrys op tafel en Facebook pagina's op het scherm. Het resultaat is dat we hard werken en de opdrachten snel af hebben en snappen. 

Na statistiek ga ik naar het kantoor om de heisa met de IB-groep te regelen. Ik heb een brief nodig waarvan ik zeker weet dat zij hem in het systeem hebben ( Ik was erbij toen ze hem in het systeem opborgen, for the love of God). De vrouw vertelt echter dat ze hem niet heeft en dat ik contact moet opnemen met een vrouw die Pia Sorensen heet, na 2 uur. Ze krabbelt een telefoonnummer op een post-it en geeft het. Ik tel niet eens meer tot tien maar mompel zachtjes 'fuck-fuck-fuckerdeduck' als ik het gebouw uitloop. Twee dingen doen voor ik Henry weer zie: meedoen aan een experiment van een halve Nederlander - pizza halen. Het experiment begint om 1 uur. Het is nu half 1. Pizza, pizza, Sainsburys.. Waar is de dichtbijzijnde Sainsburys? Waterloo Road. Ik loop er zo snel mogelijk heen, dat is binnen tien minuten, om erachter te komen dat ze niet de juiste pizza hebben. Ik neem de moeite niet eens meer om te vloeken. Om tien voor 1 ben ik weer op de uni en bel aan bij de Labs. Tom laat me binnen, en als ik hem hoor praten weet ik zeker dat hij geen enkele kennis van de Nederlanse taal heeft, hoewel zijn achternaam Nederlands is en hij me in een e-mail inderdaad heeft bevestigd dat ie half Nederlands is. Ik moet vragenlijsten invullen over mijn alcoholgebruik, een die ik al vijf keer heb ingevuld ( het begint me te vervelen). Daarna moet ik een smaakpreferentietest afleggen: ik moet wijn, cola, bier en chocola proeven, van alles 2 soorten, en ik moet er vragen over beantwoorden: 'Welke is zoeter?' 'Welke heeft een lekkerder nasmaak?' Ik weet van mijn vorige experiment dat de alcohol nep is, want anders zouden ze me 2 uur moeten houden om te zorgen dat ik niet met mijn dronken hoofd de Thames inloop. Dat maakt het drinken een stuk gemakkelijker. Toch blijft het vies. Ik neem minimale slokjes van het bier en de wijn en ook de cola is niet bepaald fijn: goedkoop, lauw, en 'plat' zoals de Belgen dat volgens mijn zus ook zeggen. Voor de chocola ben ik dankbaar. Als ik ze zie liggen weet ik al welke ik lekkerder vind ( Galaxy) dan de ander (Cadbury), maar ik eet alle 6 stukken op. Gratis chocola. Aangezien ik deze maand krap bij kas zit ( dank u vriendelijk IB-groep) kan ik elke vorm van gratis voedsel gebruiken. Daarna krijg ik een computeropdracht: er is een plusteken, dat verandert in een blauw scherm, en dan moet ik op spatie drukken, TENZIJ die blauwe stip onmiddellijk wordt gevolgd door een kruis. Het klinkt moeilijker da het is en het verveelt al gauw gigantisch. Na dit idiote gedoe nog een vragenlijst, en ik mag gaan. Dag, Tom. 

Ik ga met de metro tot Tottenham Crt Rd en stap daar uit om een pizza te halen, ren, vlieg, ren. Bus 29 richting Wood Green, uitstappen op Goodge Street, metro in, ren, vlieg, ren. In Golders Green rennen rennen rennen naar huis. Pizza in koelkast, hond aan lijn. Kind uit school. Jack zou vandaag komen. Om half 5 is hij er nog niet. We worden ongeduldig en ik sms moeder, die me terugsmst dat ze verkeerd heeft gekeken en dat Jack volgende week pas komt. Ik kijk met toegeknepen ogen naar de stomme pizza die ik voor Jack en Henry moest halen, en die nu nergens goed voor is. Heb ik me voor jou zo lopen haasten, verrekte pizza?denk ik. In plaats van playdates maken we nu huiswerk en spelen voetbal op de X-box. 2-0. Ik verlies.

Woensdagavond, half acht. Ik ben op mijn kamer. De anderen zijn naar een Spaanse film in Camden over dramatische dingen. Ik wil niet mee. Eerst doe ik mijn rondje mail-Telegraaf-Twitter-Facebook, en dan werk ik mijn les statistiek van vandaag uit.  Ik heb een mail terug van de New Tottenham singers, de andere zanggroep in Tottenham die ik overwoog. Ik had hen gevraagd welk repertoire ze deden, en ik krijg een antwoord terug dat ze nu met Avenue Q bezig zijn. Volgende week daar maar even kijken? En ik heb een zanggroep gevonden in Highgate, die uitsluitend musicalklassiekers zingen. Ze repeteren in Lauderdale House, waar ook regelmatig West End sterren optreden. Zelf treedt de groep ook vaak op.Het klinkt goed. Ik schrijf een probeersessie op voor 'Singing in Highgate' op Maandag en 'New Tottenham Singers' op dinsdag. 

 

De week voor Spring term

Donderdagochtend, 11.15. Het duurt zoals altijd even voordat ik weet waar ik ben en welke dag het is. In die laatste momenten tussen slaap en wakker worden bevind ik me nog maar al te vaak in mijn slaapkamer in Doetinchem en hoor ik het gerommel van papa en mama die zich klaarmaken voor hun werk. Het duurt dan even voordat ik het geluid herken als mijn buur Ewa, of de douche op de gedeelde badkamer in plaats van de douche op onze eigen badkamer thuis. Ik kijk op de klok en zucht. Kwart over elf. De hele ochtend alweer aan me voorbij gegaan. Natuurlijk veel en veel te laat voor ontbijt, dus ik neem rijstwafels met appelsap en een grote kop koffie. Zodra ik me aangekleed heb, gooi ik de gordijnen open. Weer zo'n sombere, mistige, grijze januaridag in Londen. Op zulke momenten lijkt het onmogelijk dat het ooit nog lente wordt. Ik zet de computer aan en check zoals altijd mijn mail, facebook, twitter en de Telegraaf, mijn manier van contact houden met het nieuws in Nederland.

Ik weet mezelf ertoe te dwingen mijn was te doen. Met mijn grote roze wasmand onder mijn arm en mijn nieuwe dure wasmiddel in de andere hand daal ik af van de derde verdieping naar de begane grond. Het wasmiddel had ik gisteren gekocht voor mijn examen, aangezien ik veel te vroeg was. Het betekende helaas dat ik mijn wasmiddel mee moest nemen de examenruimte in, en toen ik 20 minuten voor tijd weg wilde gaan, het Sainsburys tasje akelig kraakte in de stille ruimte. Ik deed alsof ik het zelf niet hoorde, volgens mij de beste strategie in deze situaties. Op de tweede verdieping kom ik ons legioen Spaanse of Zuid-Amerikaanse schoonmaaksters tegen. Ze zitten op de trap en houden een soort van pauze. Ze spreken in rap Spaans, maar glimlachen als ze me zien. Ik groet mijn schoonmaakster Sandra, deze keer met een hartelijke in plaats van beschaamde glimlach. Het is vaak genoeg voorgekomen dat mijn kamer een waanzinnige zooi was als Sandra kwam. Ze heeft hem altijd opgeruimd en schoongemaakt, wat ik heel erg vond. Nu, met zeeën vrije tijd de laatste tijd, is het me beter gelukt mijn kamer netjes te houden. Ik schaam me nergens meer voor. In de wasruimte stinkt het naar een lekkende riolering. Het maakt me lichtelijk misselijk, aangezien ik net wakker ben en slecht ontbeten heb. Deze keer vergeet ik niet zoals de vorige keer mijn wasmiddel toe te voegen. Terug op mijn kamer spendeer ik de rest van de tijd aan facebook, tot het haast tijd is om te gaan. Ik haal nog snel de was uit de machine en hang hem aan de rekken die met touwen en katrollen aan de wanden zijn bevestigd. Een geweldig systeem, als je het mij vraagt.  

Ik ben wat vroeger vandaag, omdat Henry een schaaktoernooi heeft waar we direct uit school naar toe moeten. Ik haal snel een sanwich bij de Sainsburys en neem de bus vanaf de stop tegenover de supermarkt. 's Middags is de route van de 102 altijd verbazend rustig, en kan ik er binnen 20 minuten zijn. De bus gaat vanaf Muswell Hill, door Fortis Green, via Henley's Corner op de hoek van Finchley, naar Hampstead Garden Suburb dat aan Golders Green grenst, en uiteindelijk verder naar Brent Cross. In Fortis Green is een straat, Northwood Road, met waanzinnige huizen. Allen zijn ze beschermd met ijzeren hekken met codes.  Op de opritten van kiezelsteentjes staan vaak verschillende auto's, gezinswagens, Porsches, de nanny-auto. Een van de huizen heeft een soort van torentje, een ander een zuilengalerij, weer een ander heeft een dikke, glanzende houten deur in de vorm van een boog met een breedte en hoogte van drie normale deuren. Een van de huizen heeft de letters 'Moreton' op de muur staan, in dikke goudkleurige letters. Ik heb het huis 'Moreton Mansion' genoemd, en in mijn hoofd ontpoppen zich verhalen over Moreton Mansion. Thrillers, drama's, historische verslagen. Want het zijn huizen als dit, buurten als deze en families als de Moretons waar het gebeurt. Het huis op de hoek staat al een tijdje te koop. Het bord op de muur die om het huis heen staat vertelt dat het huis 6 slaapkamers en een indoor zwembad, sauna en sportcomplex heeft. Ik ben benieuwd hoe lang het nog leeg staat, en wie het uiteindelijk gaat kopen. Londen kent zoveel tegenstellingen. Veel mensen komen nauwelijks verder dan het delen van een grauwe flat en in een slechte buurt in Hackney of New Cross, plekken waar je niet wilt dat je kinderen opgroeien, of je ouders je op komen zoeken. Plekken die je je niet had kunnen voorstellen toen je als tienjarige droomde over je eigen huis. Wie zijn de mensen in die flats, wie zijn de mensen in het nieuwe huis aan Northwood Road? Bij Moreton Mansion zie ik nooit beweging. Alsof het een decor is in een film in plaats van een huis waarin mensen leven. Maar ach, als je in een huis als dat woont, kan het ook niet anders dan dat je er elke dag voor moet werken, toch?

Jazz is blij me te zien, zoals altijd. Ik lijn haar aan en neem haar mee voor een rondje Temple Fortune Lane, Hampstead Way, Willifield Way, Temple Fortune Lane. Het is maar een klein rondje maar het duurt toch lang, want Jazz is loops en wil overal snuffelen. Als we terugkomen sluit ik haar weer op in haar bench. Ze kijkt me vragend aan ; ik sluit haar nooit op. Maar aangezien het nog 3 uur duurt voor er weer iemand thuis is en Jazz graag alles eet wat ze krijgen kan, heb ik geen keus. Ik ga eerst langs de Waitrose voor ik Henry ophaal. Ik haal wat boodschappen voor mezelf; rijstwafels, porridge, en lucozade, en kies een ei sandwich voor Henry. Ik hoop maar dat ie het lust. Ik neem voor mezelf ook nog chocolade eitjes van Cadbury mee, gevuld met mierzoete prut dat eiwit en eigeel moet voorstellen. Ik weet dat Henry er dol op is en zal hem er wat geven, straks. Hij is opgewonden over zijn schaaktoernooi en we lopen in een drafje naar de bus. We moeten 4 minuten wachten en dat duurt hem veel te lang. Uiteindelijk is de bus overvol en we moeten staan. Bij het metrostation moet ik door de buggy-gate, omdat ik met hem ben. Ik ga er wel vaker door, als hij vrij is of dichterbij is dan de andere gates, maar nu kan het niet anders. De metro komt snel en hij vraagt hoe het kan dat Golders Green bovengronds is en Hampstead ondergronds. Ik moet hem het antwoord schuldig blijven. Ik bied hem zijn sandwich aan maar zijn oog valt op mijn rijstwafels, waar hij dol op is. We delen ze. In Hampstead waait de gure wind in ons gezicht. Ijs, en ijskoud is het. Ik had vantevoren al opgezocht hoe we moesten lopen: recht door op de High Street, die langs de kerk leidt waar ik vaak genoeg langs ben gelopen: op weg naar Hampstead Heath of naar het oude kerkhof. De tweede rechts leidt ons naar een naar beneden lopend weggetje, New End. Het is een weg met huizen en in het midden één pub, die er gezellig en warm uitziet. De school, Heathside Prep School, zit in een pand dat smal en hoog is. Het ziet er niet uit als een school. De kinderen komen naar buiten en worden opgehaald door au pairs, nannies en enkele ouders. Het zijn blanke kinderen met bleke huid en spitse gezichten. Ze dragen een uniform met een stropdas, ook de meisjes. Er staan 2 juffen, een blonde vrouw met een rimpelig en streng gezicht en een onderkin, die kritisch naar mij en Henry kijkt. Ik vertel haar dat we voor het schaaktoernooi komen en hoop vurig dat ze ons binnenlaat: de kou snijdt door ons gezicht. Ze vertelt ons bruusk te wachten tot alle kinderen zijn opgehaald. De buitenlandse vrouw naast haar vraagt met harde, blaffende stem wie ik op kom halen. Ik leg haar nogmaals uit dat we hier zijn voor het schaken. Ze begrijpt me niet en vraagt ongeduldig wie ik op kom halen. Gepikeerd herhaal ik dat ik niemand op kom halen maar dat we voor het schaken komen. Ze knikt kortaf maar laat ons ook niet binnen. Henry en ik kijken elkaar aan en zuchten. De kinderen worden gemaand stil te staan en hun mond te houden en de vrouwen irriteren me mateloos. Dan komen twee jongens uit Henry's klas aan, en, blij dat ik een bekend vriendelijk gezicht zie, begin ik een praatje met hun moeder. De jongens rennen een beetje en stoeien wat. 'Excuse me!' roept de blonde vrouw, alsof het het gruwelijkste wangedrag is dat ze ooit heeft gezien. Ik bijt op mijn lip en hoop dat ze snel naar binnen mogen. Ik heb geen zin nog langer bij hen te staan. Uiteindelijk komt de organisator van het toernooi, Michelle, en sommeert ons naar boven te gaan. De trappen van de school zijn klein en steil, zoals in een appartement, in plaats van een school. Het klaslokaal is klein, donker en lelijk. Ik laat Henry achter met zijn sandwich en een paar Cadbury eitjes, zoals ik beloofd had. 

Ik ga Hampstead in en trakteer mezelf op een nieuw boek 'The End of Mr Y.', door Scarlett Thomas, over een vrouw die een boek koopt waarvan men zegt dat het vervloekt is. Ik duik de Starbucks in en lees de eerste twee hoofdstukken. Om kwart over vijf gaat het boek terug in mijn tas en loop ik terug naar Heathside Prep. Het is inmiddels donker en nog kouder. Zoals ik al had verwacht mogen we niet naar binnen. Ik spring een beetje op en neer en lees oude sms'jes en stuur wat nieuwe tot Henry terugkomt. Hij heeft alletwee de wedstrijden verloren. We nemen de metro terug naar huis waarin we allebei moeten staan. Vanaf het metrostation lopen we terug naar huis. Katie is er al en Jazz is opnieuw blij me te zien. We kletsen kort over het toernooi en tien minuten  later bevindt ik me in de bus naar huis, die er nu een stuk langer over doet. De avond vul ik met eten, pool, skype en Wie is de Mol? op aflevering gemist. Te laat ga ik slapen. 

Op vrijdag ga ik winkelen op de Oxford Street. Zoals altijd gris ik kleding uit de rekken, wandel er een tijdje mee rond en hang ze dan zonder passen weer terug. Het moet er vast verdacht uitzien, maar niemand heeft me ooit nog aangesproken. De January sales zijn zo goed als voorbij en hoewel de nieuwe collectie erg leuk is, is ie ook erg duur. Ik negeer het volledig, vooral omdat het nog steeds ijskoud is. Ik kom uiteindelijk toch weer bij Primark terecht, en haal een schoenenopbergsysteem voor onder het bed, een bikini, een bikinizak en speldjes. Op weg terug word ik gestopt door iemand van Elite die mijn gegevens noteert, en me misschien terugbelt. Elite doet de advertenties van Selfridges, en als je geselecteerd wordt krijg je eerst een uitgebreide beauty behandeling en dan een shoot. Ik loop naar Covent Garden, winkels in en uit maar het verveelt me omdat ik toch niets meer kopen zal. Uiteindelijk besluit ik te eten bij de MacDonalds, omdat ik geen zin heb in noodles en ook niet in alleen bij een duurder restaurant zitten. Ik neem een vegetarische burger, frites en een bananenmilkshake, die, het moet gezegd worden, best lekker zijn. Daarna neem ik een kop thee bij de Starbucks en lees nog een aantal hoofdstukken van 'The End of Mr Y.' Om kwart over zeven loop ik richting het Criterion theater, waar ik naar een voorstelling ga van 'The 39 Steps.' Ik haal mijn ticket op bij de box office. Het theater is erg klein en oud maar schattig. Ik gok dat er zo'n 500 mensen in kunnen, als dat al lukt. Mijn stoel is de uiterste rechts op rij 1. In andere theaters kan dat nog best goed zijn, maar deze stoel zit zo goed als naast het podium. Gelukkig blijft het leeg en kan ik 3 stoelen opschuiven waardoor ik een heel goed zicht heb. Het verhaal stelt niet heel veel voor, maar het script is heel goed en de acteurs geweldig. Er zijn 4 acteurs die door middel van kleding een heleboel verschillende rollen spelen, en soms spelen ze scènes met zichzelf. Een heel goede show, heb lang niet meer zo gelachen. 

Zaterdagochtend ben ik weer vroeg aan het werk. Een van de jongens is ziek en huilt de hele ochtend. De andere twee zijn prima in orde en werken goed mee. Ze hebben alweer sprongen in hun ontwikkeling gemaakt ten opzichte van vorige week en dat is mooi om te zien. De au pair, Audrey, is inmiddels aangekomen. Ze is een klein, fragiel meisje dat er erg jong uitziet. Ze spreekt weinig Engels. In mijn ogen doet ze het goed, het is haar vrije dag en ook als alledrie de babies huilen steekt ze geen vinger uit maar gaat ze rustig door met haar facebook. Als ik dat had gekund was mijn leven misschien ook een stuk makkelijker geweest. Om half tien vertrekt ze. Als de kinderen slapen maak ik schoon, bereid de lunch voor en voorkom dat de kat, Gizmo, een dikke duif vangt. Ze zit eerst vanaf de vensterbank een half uur te loeren en gekke geluiden te maken die erg op die van Ollie lijken, als ze uiteindelijk door haar kattenluik klautert en in de houding gaat zitten. Ik gooi de deur open en schreeuw 'Oi!'. Gizmo is niet onder de indruk, maar de duif wel. Gizmo draait zich om en kijkt me hatelijk aan. Met de lunch voelt het zieke mannetje zich beter en eet wat rijstwafel, toast en wortel. Daarna valt ie als een blok in slaap, terwijl de andere twee klaar zijn om met opa en oma te spelen, die elke zaterdag op bezoek komen. Ze zijn Amerikaans en ik vind ze geweldig. Ook Siciliy, het dertienjarige buurmeisje die eruit ziet als 17, komt en het huisje is vol. Ik vind het leuk dat er zoveel mensen komen, veel aanspraak en extra handen die flesjes vast kunnen houden. Ik neem mijn foto's voor mijn dagboekje van hen en ga om drie uur. 

Ik ga naar Angel voor een boekenbon voor Pawel. Het etentje dat we ter ere van zijn verjaardag zouden hebben is gecanceled, in plaats daarvan gaan we nu naar de bioscoop op zondag. Teveel mensen hadden afgezegd. Nu ben ik 's avonds toch bij Henry. Ik help hem met zijn huiswerk en we spelen schiet en oorlogsgames op de computer. Daarna speelt hij op zijn x-box en we spelen wat echt voetbal. Om 9 uur gaat hij naar bed, hoewel hij eerst weigert en de deur blokkeert. Ik zie in zijn ogen dat hij wil kijken hoever hij kan gaan. Maar ja, wat kan je doen? Ik dreig dat als hij niet gewoon gaat, hij geen boek meer mag lezen. Dat helpt. Hij gaat, en we lezen samen uit het Guinness Book of Records. Als hij zijn lamp uitdoet ga ik naar beneden om TV te kijken en verder te lezen in mijn boek. Om 11 uur ben ik thuis en slaap wederom te laat. 

Op zondag negeer ik mijn wekker en word ik om half 12 wakker. Vloekend sta ik op, weer een dag voorbij. Ik neem een douche aan het einde van de gang, waar de 'goede' badkamer is. Hij is een stuk smeriger dan de badkamer naast mijn slaapkamer, maar de douches zijn tenminste warm en hebben redelijke druk. De eerste doucheruimte heeft echter geen licht, van de tweede klemt de deur zo verschrikkelijk dat je hem alleen nog open krijgt als je je sleutelring om de slotknip schuift en dan trekt, en de derde is ijskoud vanwege een raam met enkel glas. Ik kies toch voor de derde, omdat ik geen zin heb in douchen in het donker of opgesloten zitten. De kraan draai ik naar stomend heet. Om 1 uur ontbijt/lunch ik met een schotel van aubergine, kaas, gehakt en aardappels. We besluiten vanavond naar Tangled te gaan, een Disney film, in 3D. Na de lunch ruim ik mijn kamer op en laad ik al mijn technische apparatuur op: beide telefoons, mijn camera met nieuwe foto's van de drieling en Jazz, en mijn Mp4, waar nu een CD op staat die ik woensdag heb gekocht nadat mijn examen voorbij was. Het examen was moeilijker dan ik had verwacht en ik durf sowieso niks te zeggen over de hele examenperiode, maar het is in ieder geval voorbij, dus ik trakteerde mezelf op de nieuwe CD van Dianne Pilkington, met een aantal van mijn favoriete nummers: Someone else's story, It's never that easy/ I've been here before, en Meadowlark. 

Nu is het vijf uur, en over een uur is het alweer tijd om te eten. Ik ben echter nog vol van de aubergine/aardappel prut. Ik heb me goed voorbereid op  een nieuwe week: mijn kamer is netjes, Sandra kan morgen komen, en ik heb me ingeschreven voor 3 nieuwe experimenten. Als die erop zitten, heb ik 21 credits, en ik heb er in jaar 3 32 nodig. Dat gaat dus helemaal in orde komen. Maandagavond ga ik kijken bij een zanggroep, en daar heb ik veel zin in. 

En wat ik nog even kwijt wil: Ik zag vorige week op Tottenham Court Road underground een muis met een enorm bot van Kentucky Fried Chicken kip lopen. Het is hier een nieuwe gewoonte om kippenbotten uit de snack packs van KFC gewoon op de grond te gooien, op straat, in metro's en in bussen, waardoor Londen langzamerhand op een middeleeuwse vreetpartij begint te lijken, met al die afgekloven botten her en der. Deze muis deed er zijn voordeel mee en sleepte het bot die twee keer zo groot was als hij zelf naar een donker hoekje. Hij was er niet erg succesvol in en na een aantal sleurpogingen verdween hij. Na een aantal seconden kwamen er twee muizen terug. De ene aan de ene kant en de ander aan de ander, ze liften het bot op en verdwenen in een donker hoekje. Ik wou dat ik het had kunnen filmen, maar op dit soort momenten heb ik de camera nooit mee. 

Nieuw zinnetje voor Denglish: 'Ik respect het.' 
(Ik respecteer het/ I respect it.)

17.09. De zondag is bijna ten einde, de nieuwe week staat voor de deur.  

radiostilte verbroken

Award voor de meest ontrouwe blogger van het jaar: I win. 

Mijn kerst is nu een maand geleden, ongeveer. Ik zal er niet al teveel over uitwijden ( mijn spellingscontrole kent dat woord niet, weet iemand waarom?), maar het was fantastisch om met kerst gewoon weer thuis te zijn met de familie, de dikke kat, mijn vriendinnen.. Eendjes voeren, naar de stad fietsen, verse koffie drinken.. Kerst is sowieso al mij favoriete seizoen van het jaar, maar in Londen kwam ik niet echt in de stemming. Uiteindelijk is kerst een familiefeest, en in Londen zit geen familie ( nog niet, hahha, en laten we dat zo houden?!) Dus, ik was blij toen Black Mamba ( mijn ENORME, 58 kilo zware koffer) en ik thuis waren. Lekker genoten van Hollandse maaltijden, zuurkool, rookworst, kerstkransjes, tulband, Hollandse vla, lekker brood, frites in plaats van chips, en als we het toch over chips hebben, paprika chips. Melk van Hollandse koeien ( die veel lekkerder is dan die Engelse pruttel) en appelsap zonder 90 gram suiker per 100 ml ( maar seriéus!) Mijn liefste meisjes van de wereld weer gezien, geknutseld, genintendoot, liedjes gezongen, met een kerstmuziekje op de achtergrond. (Waarna de kleuter teleurgesteld riep: 'Zijn dit nou kerstliedjes? Ik heb kling-klokje-klingelingeling nog niet eens gehoord!') Tussen het geklingel, de gezelligheid en het lekkere eten door moest er natuurlijk nog gestudeerd worden, en dat viel niet mee. Het dagelijkse thuisleven is een stuk interessanter dan de definitie van demand characteristics of attribution theories. Ook nog naar Petticoat geweest tussendoor, lekker slapen in de trein, want ik ben vanuit Londen niet anders gewend: het openbaar vervoer is mijn wieg, het gaat automatisch! Maar gezellig was het wel, zo'n familiedagje. Oudjaarsavond ging rustig over in Nieuwjaarsdag, en toen was het 2011. Leren leren. Goed voornemen? Mijn jaar halen. De laatste week vloog voorbij, en al veel te snel stond ik met een kroketje op Brussel Centraal. De reis naar Londen verliep voorspoedig, ook al was Black Mamba nog zwaarder dan op de heenreis. Eenmaal weer in Chester House heb ik alles uitgepakt en opgeruimd, en de volgende dag begon het echte bikkelen!

 Vanaf toen bestond mijn leven uit leren, eten, slapen en vrij weinig anders. In de loop der week kwamen steeds meer vrienden van Chester House thuis, zoals Pawel, Sara, Deepak en May. Ik moest wel weer wennen aan het eten, maar ja, alles went, en mijn smaakpapillen zijn de afgelopen jaren al zo ernstig beschadigd en/of mishandeld dat dat wennen zo gebeurd was. De heimwee was eerst ongelooflijk, ik zal het toegeven. Maar hey, kerst is de gezelligste tijd van het jaar, en als je gewend bent aan 3 personen plus kat om je heen, in een ruim huis met een fijn bed, lekker eten en drinken wanneer je wilt, dan is het wel even keihard anders in je eenpersoonskamer van 8 vierkante meter zonder koelkast, magnetron, TV, ruimte, andere mensen, eten en drinken en gezelligheid. Gelukkig kwam met de tijd ook de routine: werk in Golders Green, verantwoordelijk voor vrolijk kind en hond in permanente EXTASE die door het dolle was me weer te zien, en dat was ook wel weer vertrouwd. 

Ook ben ik begonnen met een nieuwe baan: ik ben nanny voor een drieling in Hackney, 3 babies van 9 maanden. Het zijn twee jongens en een meisje en ondanks de poepluiers, het huilen, de troep, en het kwijl is het waanzinnig spannend en uitdagend. Het leuke is dat ik in hen zie wat ik leer, en ik weet wat ze kunnen en niet kunnen en wat ze op dit moment ontwikkelen. Ze hebben ook 4 katten, die het heel leuk vinden in de speelruimte te zitten, of met zijn tweeën naast elkaar voor het raam, of lekker op eekhoorns jagen (?). Heb helaas weinig tijd voor hen, mijn aandacht word volledig opgeslurpt door die drie poepfabriekjes.  Als ik later mijn eigen Ahumokwomehelzuhe Junior heb, word het alleen maar makkelijk: 'Zo, jouw billetjes zijn schoon, volgende... Oh wacht, er is geen volgende! Jij bent in je eentje!' Mits ik geen twee- drie- of nog-meer-ling krijg natuurlijk. (God forbid.) 

Tussen al de drukte deur vreten de examens langzaam aan mijn zenuwen. Ik leer me suf, en de dag voor mijn eerste examen kan ik NIET slapen. Wat ook absoluut niet helpt is dat de vogels hier in Muswell Hill om 00.12 gaan kwelen. Serieus, telkens als ik een beetje indutte, schrok ik wakker omdat ik dacht dat het al ochtend was. Zat dat beest voor een lantaarn ofzo? For the love of God. In diezelfde week zag ik tegenover mijn busstation in Highgate een vos.De tweede keer pas dat ik in Londen een vos zag. Had zin om een kinderboek over de vos te schrijven. 'The fox who hated eating out of bins', of iets dergelijks. Maar goed, vossen, vogels, the wildlife.. Alles went. Behalve dat stomme leren! Het examen zelf, Foundations of Psychology, bracht me terug naar de middelbare school. We zaten in de grote gymzaal van de uni. De vloer en de muren waren koelblauw, en de ruimte was superkoel. Kil. Koud. ABSOLUTELY FREEZING! Er stonden verwarminkjes en toen ik met mijn billetjes op de stoel het dichtst bij zo'n verwarming wilde gaan zitten werd ik weggestuurd door Chris St-st-st-st- Sterling (Hij stottert GIGANTISCH). Dus. Ik ben bevroren tijdens mijn examen. Ik heb geen idee hoe het ging, dat zal mijn cijfer straks wel laten zien denk ik. Na het examen ben ik met Kim, Abi, Joe, Erin en Liz naar de Nando's vlakbij de uni gegaan. We namen onze goede voornemens door. Ik vertelde dat ik me had voorgenomen om liever te zijn, waarop ons kleine heksje Abi antwoordde: 'Liev-ER?' Hahaha, oh yeah. Lovely Lil Abs. Joe nam zich voor om naar elke lecture te komen. Gaat vast allemaal niet gebeuren! Donderdag had ik Introduction to Social and Developmental Cognition, en dat ging beter dan ik had verwacht ( slapen voordat examen kon ik ook al niet, niet door de vogels maar gewoon door goede ouwe zenuwen.) Hoe dat ging laten we ook maar in het midden. 

Hier zijn inmiddels de January Sales in volle gang. En Jan Sales zijn hier een big thing.De winkels hebben kortingen tot 80% ( nouja behalve Primark dan, want met kortingen van 80% zou je daar geld toe krijgen). De rijen bij de kassa's zijn absurd lang, maar ach, we houden van queuen dus dat is geen probleem. Vriendinnetje Aline vertelde dat ze bij Harrods een jurk had gezien die 80% afgeprijsd was. Hij kostte nu slechts 900 pond. Hahahhaha. Ook vertelde ze dat er daar geen losse paskamers zijn, maar een grote, zoals in een zwembad waar alle kinderen zich samen omkleden voor zwemles. Hangers voor kleding zijn er niet, die gooi je dus op de grond ( 900 pond of niet). Ik ben ervan overtuigd dat ze een speciale ruimte hebben voor VIPS, dit kun je die snobs die daar komen kopen toch niet aan doen?! 

Ik ben voor de eerste echte keer naar Church Pub geweest met Chester House, en dat was fijn:) Daarna om middernacht een pizza gegeten, dat was óók fijn haha, heerlijk, midnight feasts! De man van de pizzeria ( Enzo, goede bekende van Boutros) denkt dat ik uit Zuid Afrika kom, en haalde een vuvuzela tevoorschijn. Brilliant!

Oh ja, ik heb nog afgesproken met een oud klasgenoot van het VWO, op Covent Garden, dat was wel heel hip! Fijn om weer even in je eigen taal te kunnen kletsen, dat gaat toch nog altijd het makkelijkst.

Ik ben begonnen aan een nieuw boek, of nouja, een boek waarin ik lang geleden al de eerste 2 bladzijden van had gelezen maar verder niet. Het heet 'Mirror, Mirror', en is geschreven door Gregory Maguire, die ook Wicked en de vervolgen daarop schreef en ook 'Confessions of an ugly stepsister', dat een persiflage was op Assepoester en zich afspeelde in Nederland. 'Mirror, Mirror' is een persiflage op Sneeuwwitje en speelt zich af in Italië. Gregory Maguire is een van de meeste briljante schrijvers ooit, mark my words. Dus, ik moet weer goed opletten dat ik niet teveel met de bergen van Montefiore en de zeven dwergen in mijn hoofd zit, anders mis ik mijn stop. Not good. 

Deze week is verder druk, met gewoon werk op dinsdag, woensdag en donderdag, en de drieling op zaterdag, een examen op woensdag, bioscoop op woensdag, show op vrijdag ( The 39 Steps) en een etentje op zaterdag vanwege Pawels verjaardag en een dagje vanalles met Andreas op zondag. Eindelijk staat mijn leven dan niet meer in het teken van examens! En dan zijn er nog mensen die zeggen dat ze examens fijner vinden dan verslagen maken. Bwuuuurgh! 

Gisteren vriendinnetje Aline weer gezien in haar huis in Stanford Brook, samen met huisgenoten Ayun en Paula gekookt en gegeten, heerlijk, heerlijk! Paula is echt geweldig en heb waanzinnig om haar moeten lachen. Een van mijn nieuwe favoriete mensen die ik de afgelopen tijd heb leren kennen, haha. Aline's leven is ook spannend, met inbraken, huwelijken en carriere als in een soapserie. Samengevat: Never a dull moment.

Goed, tot zover is dit weer even het nieuws uit Londen. Ik kan me weinig anders bedenken op het moment. Tune in to Twitter voor korte posts over random dingen die zich hier voordoen, zoals smerig eten, weddenschappen met vrienden, plannen voor de week, vervoersfrustraties en lentehonger. 

Mijn laatste goede voornemen voor 2011: niet opnieuw de award voor lamste blogger van het jaar winnen. 

 

We worden allemaal in 't ootje genomen

Dit is het langste gat dat er ooit tussen twee blogs heeft gezeten, geloof ik.. nee, wacht: maar 8 dagen? 15 December? Min 7? = 8. Ja. OK.. Where to start? 

Dinsdag: Ik weet het niet. Ik las in mijn vorige log dat het de bedoeling was om de griep uit te slapen, dus dat zal ik ongetwijfeld gedaan hebben. En daarna zal ik ongetwijfeld gewerkt hebben.. Laat, geloof ik. Volgens mij werkte ik tot 7 of iets in die richting..

Woensdag:
Statistiek van dinges. Hoe heet die man. Tony Moss, heet ie. Normaal onze foundations lecturer, die 2 lessen statistiek gaf. Stukken beter dan Jamie, die man saait me in slaap. In de seminar hadden we een groepsdiscussie over jaloezie in relaties ( ja, dit is echt statistiek, hoor... ) en dat was heel interssant, haha. of tenminste interessanter dan p-waarden en correlaties. Daarna weer laat gewerkt, geloof ik - het is nogal vaag in mijn hoofd. Geen idee waarom. Het voelt alsof het al 2 weken geleden is in plaats van 1.. Stom is dat zeg!

Donderdag:
ISDC van Ian. God, die man. Hij hoort zichzelf te graag praten.. en meent dat ie de duidelijkste lecturer is die ons departement heeft. Issie niet. Ik snap geen drol van wat ie zegt.. Vooral omdat ie zo'n 5 manieren heeft om 1 begrip uit te leggen en geen enkele manier lijkt op de vorige en al helemaal geen enkele lijkt op de uitleg in het boek. En hij doet uren over zijn powerpoint. Ian eet mijn pauze op. In de seminar.. Deden we exam preparation, dat is, zij vertelde ons dat we NU MOESTEN STUDEREN! En dan een examen doooodeng is, maar dat met veel studeren en veel studeren alleen het wel goedkomt. Essentieel verschil met Nederland: in Nederland leggen ze veel nadruk op dat je je moet ontspannen, en dat er niks aan 't handje is, maar hier zeggen ze dat een examen dooodeng is. Aangezien ik niet naar Laine Theatre Arts Academy ga en mijn examen niet bestaat uit een tap routine uit 42nd Street voor een publiek en jury, denk ik dat het nog wel meevalt. Weer gewerkt. Herinnering daaraan? Nul. Ik weet alleen DAT het zo is. Oh ja, ik moest hem naar bed brengen. Bedtime stories: moppenboek. Hier een voorbeeld van een sterk staaltje Engelse humor:
" What do you do if you find a gorilla in your bed?"
" You sleep somewhere else."  

Juist.

Vrijdag:
Had ik een feestje! Lekker uitgeslapen, d.w.z. mijn beautysleep, en daarna naar New Look voor een kerstige outfit. Een waanzinnig leuk dieprood jurkje gescoord, een zwarte glitter clutch, nagellak, en een riempje. Snel weer naar huis, nieuwe outfit aan, en off to part-AY! Mijn eerste weerzien sinds weken met de Germs, en ik miste ze niet eens meer. Tot dat we aan die keukentafel zaten. Wat een bunch of misfits zijn het, maar I love them. Hun prachtige debiele humor, hun sportsokken in hun crocs... I love them to bits. Ook weer een weerzien met ex-flirt Jez, nog steeds de grootste lul die rondloopt in London. Rond 10 uur op weg naar 't feestje: de jongens hadden eerst ingedronken. Voor mij betekent indrinken twee kleine glazen appelcider en ik ben al pierlala, dus ik was vlug klaar.
Eerst konden we de club niet vinden, en toen we er eindelijk waren moesten we lang in de rij staan voor onze ID's werden gescand, en we naar binnen mochten ( de jongens werden gefouilleerd, de handgranaat rondom mijn middel werd dus niet gedetecteerd). Het was er klein, laag en SAAI! De muziek was slecht, hoewel die zich uitstekend leende voor onze Afrikaanse studenten met iets lossere lijven dan wij bleekgezichten. De mensen waren niet leuk, de meiden waren allemaal sluts en de mannen allemaal dickheads.. dus.. om 1 uur weggegaan, half 3 thuis. ( Oh glorie, Noord London).

Zaterdag dus genapt, de hele dag zo'n beetje. 's Avonds naar de film, Harry Potter 7 pt. 1 met Pawel. I swear, dat was het grappigste wat ik ooiy heb gedaan. Het was erg leeg in de kleine bios van Muswell Hill. Erg stil.  Wij deelden een mega popcorn, haast even duur als de film. En hij, hij maakte de hele tijd comic remarks! HILARIOUS REMARKS! In een Pools accent!
' Oeh, sexy wietch.'  
of:
' Whiech waan do you tink is hot, Harry or Ron?' 
' Ah,  an inviesabielity cloak. I got wan too.' 
Echt, in print is het niet grappig, maar hear him say it in a movie theatre. Het was de beste film die ik ooit zag en niet zozeer vanwege de film ( die trouwens ook wel goed was hoor), maar meer vanwege mijn company. Een Pawel, iedereen zou er een moeten hebben. 

Zondag heb ik over het algemeen niets uitgevoerd wat het vermelden waard is. Ben wel naar het dorp gefietst, boodschappen gedaan. Dat koste nog wat moeite aangezien ze Baby dusdanig gemolesteerd hebben dat de rem constant op het wiel drukt. Nadeel; fietst nogal.. kut. ( Pardon me). Voordeel: ik heb het Engelse woord voor slag in het wiel geleerd. ( Bent wheel). Elluk nadeel hep se voordeel and so on.. Later nog ' geshopt', wel 1 kerstcadeautje.. Helaas heb ik uitgevonden dat ik geen christmas crakcers mee mag nemen naar huis :(, dat mag niet van de trein! Hoewel ik me afvraag hoe ik de boel kan opblazen met een Christas Cracker, maar hee, whatever. 

Maandag ben ik vroeg naar Theatre Royal Drury Lane gegaan, kaartje voor Oliver gekocht. Rij 10, in het midden, 25 pond. Hoppa! I love being a student. Daarna even een koffie bij de Nero's, ' Can I have to stamps, please'  ( knipper hypnotisch en speel met haar, works every time..) En daarna een experiment. Ben ik me daar toch even 'in het ootje genomen!'  Ik had me ingeschreven voor een experiment over sociaal drinken. Kwam ik in het lab, kreeg ik 2 x cola, moest ik aangeven welk merk het was ( 1x pepsi, 1x diet coke coca cola, if you ask me..) en daarna chocola ( yummy, 1x galaxy en 1x cadbury, en galaxy wint.. en het was lekker.) Daarna 2x bier proeven en 2x wijn. Ik had gedacht het smeriger te vinden om 11 uur 's ochtends maar het viel mee. Vroeg de experimenter daarna of ik misschien iets vreemd vond aan het experiment. Erm, ja. What's with the chocolate? Vertelde ze me even dat het niet eens alcohol was wat ik gedronken had, het was fake. En het onderzoek ging niet om sociaal drinken, maar om of de posters op de muren effect hadden op hoeveel ik van het bier zou drinken. Wacht, posters? Oh, die, die ik niet op gemerkt had, omdat onze uni volhangt met random posters. Die posters. Helaas meisje, posters niet gezien, daaaag experiment.
Daarna de hele dag gewerkt in het LRC, aan een casus over Robert, die niet zo snugger leek te zijn op school omdat ie niet spellen kon. Of ie dom was, vroegen z'n leraren zich af. Wat vind jij? Ik vind, dat Robert dyslectisch is. Dat kun je testen met de WRAT revised. Als ie dat is kun je ook nog z'n IQ testen op aangepaste wijze om zeker te zijn dat z'n resultaten minder zijn door dyslexie en niet door dommigheid. Is ie niet dyslectisch, dan issie dom. Goed, en dat dan in 750 woorden! ON.MO.GE.LIJK. !!!!!!!!!!!!!!!! Heb er 6 uur ovcer gedaan! Dat is, serieus, bijna een minuut per woord?! Robert hing me goed de keel uit. 

Gegeten bij de Noodle Stop, MET stokjes. Ik kan het nu. Ze gaven me een vork maar ik pakte lekker stokjes en heb mijn hele bak rijst met stokjes gegeten. Haaaaa, Azie, Haaaa, dit bleekgezicht heeft meer in haar mars dan jullie denken!

Oliver was geweldig. Ik zat dus rij 10, wat betekende dat ik het verhaal heb kunne volgen. Ik snapte het. Alles. Hurray. En serieus, wat met die kinders? Een bekend gezegde is, honden en kinderen horen niet op het toneel, maar Oliver doet beide, en succesvol ook nog. Wat zijn die kindjes poepgoed, allemaal. En wat zijn het er veel. Een stuk of dertig, alsof je een schoolklas hebt ontvoerd... Zeker Oliver en Dodger zijn echt waaaaanzinnig. Ik vroeg me stilletjes af of Dodger wel een kind was of gewoon een gecastreerde dwerg. Er was een nieuwe Fagin, zeg Feggin op zijn Engels en Feigin op zijn Londens, en die was wel goed. Grappig om het verschil te zien tussen de beide Fagin's. Kerry was super super, officieel Kerry als Nancy fan! (Oom-pah-pah!!) 

Laat terug en in plaats van meteen naar bed te gaan, rondgehangen met Pawel, Sara, Deepak en Boutros rond de pooltafel. Twee keer mijn team laten verliezen door de zwarte bal erin te ketsen, waarop Boutros riep: ' I know you like black but you got to let it go sometimes'  shame, shame. 

Als resultaat de dinsdag morgen geslapen, en alleen op het laatste moment nog even kerstkaarten gepost.. Rijen dik bij het postkantoor zeg, pff.. hebben de mensen nog nooit van e-cards gehoord? Ze willen trouwens de Royal Mail privatiseren hier, daar zijn nu acties tegen. Ja, jaren terug waren wij ook in de positie.. Toen waren onze postbussen nog rood, en heette het nog gewoon de PTT. Goede, oude tijd. 

Dinsdag mijn eerste echte schaakwedstrijd ooit gewonnen. Henry kan schaken en ik wilde het ook leren: het is niet eerlijk dat een 8 year old kan schaken en ik niet. Plus, het is leuk te weten waar een van je favoriete musicals over gaat.. Dus, heb mezelf online leren schaken. De computer maakt echter nooit fouten en Henry gelukkig nog wel, dus na 3 verloren matches op een rij won ik met 1 paard, haha. Ik was erg trots op mezelf. Dat zijn nou van die stomme dingen die ik hier leer door andere omstandigheden en waarvan ik zeker ben dat ik ze in Nederland niet zou leren. Het eten met stokjes, schaken.. En dus ook de namen van de schaakstukken. King and Queen spreekt voor zich als Koning en Koningin, maar de toren, de loper, het paard? Nu lees ik net dat een queen in Nederland een dame heet, en geen koningin. Nou even een les in Chess: een toren is een rook, een loper is een bishop, en een paard een knight. Dus, geen tower, walker and horse. Hahahaha. Weer wat geleerd. ( King, and Queen and Rook, And bishop Knight and pawn, all took on the look, we know today, the modern game was born) 

Vandaag laatste les voor de kerst, en wederom gewerkt.. Jazz in bad gedaan, want die was vies geworden.. Vanavond maar even weer de schandalige uitgroei bewerkt.. en dat was het zo'n beetje!

Oh, nog even opvallende nieuwsfeitjes uit de Britse kranten van deze week:
" Worries raise over increasing number of swine flu cases"
God, niet weer, toch? Die hadden we al gehad..
" Family's pet dog killed by attackers who held his head in acid"  
Wat is dit?! Wie in de hel kan zoiets doen?!
" District and Circle Line to close for one month July 2011"  
Chaos Ahoy.
" St John's hospital in Lambeth treats knife crime victim every day"
Da's nogal veel, niet?
"Student left fighting for his life after being battered on the head by a police officer"
Watte?
"Police officer unconscious after having been attacked by student"
En dit terwijl Nick Clegg in zijn bergjes goud graaft. Was die man half Nederlands? In dat geval schaam ik me voor hem.  

" Man accused of arranging murder of his wife by staging a fake hijacking in South Africa"  
Vooral deze zaak is nogal groot. Mr and Mrs Dewani gingen op huwelijksreis naar Zuid Afrika, waar ze na een avond uit door een township reden. Hun taxi werd gehijackt... wat betekent.. ern.. gekaapt? Zoiets.. Mr Dewani werd beroofd en de taxi uitgegooid, Mrs Dewani werd beroofd en later werd de taxi met haar lichaam gevonden, ze was doodgeschoten. Hoofdverdachte is Zola Tongo. Een paar dagen later stond het opmerkelijke bericht in de krant dat Mr Dewani nu werd verdacht van medeplichtigheid. Zola Tongo had verklaard dat hij 1500 pond was betaald om de kaping in scene te zetten en Mrs Dewani te vermoorden. Mr Dewani is vastgezet en moet nu naar Zuid Afrika om zich nader te verklaren. Paar dingen kloppen niet in deze zaak; als mrs Dewani vermoord werd en haar lichaam werd achtergelaten in die taxi, dan moest dat lichaam wel gevonden worden. De dader zou dan snel gepakt worden. En natuurlijk zou geen enkele dader zijn mond houden om Mr Dewani te beschermen, want wat heb je aan 1500 pond als je levenslang hebt? Dus waarom zou Mr Dewani die opdracht gegeven hebbben? Hij kon toch ook wel op zijn klompjes aanvoelen dat Zola Tongo hem zou verraden? En waarom helemaal naar een township in Zuid Afrika om de vrouw te vermoorden met wie je pas twee weken getrouwd bent? Dat moet makkelijker kunnen, toch? Het is een raar verhaal. De foto van de Dewani's op hun huwelijk duikt overal op, zo'n Indische bruiloft met veel sieraden en henna tattoos. Supermooi. En dan hoor je dat Mr Dewani wordt verdacht. Heel apart, heeft hier een aantal dagen het nieuws beheerst. Nu is het weer even stil. 

" Father kills son and wife with axe, 2 daughters escape" 
.... ?

" Students set christmas tree Trafalgar Sq on fire" 
Onnodig, gewoon niet doen, jongens. Die boom kan het ook niet helpen. Het is maar een boom, het is nou ook weer niet Nick Clegg. Plus, die boom is een cadeautje van Noorwegen voor het bevrijden van Noorwegen in WO2. Dus gewoon niet doen. 

"Camilla and Charles attacked"  
Mildy amusing. Ik, de anarchist.. maar komop, Camilla's face op die foto! En staat de London met even voor ' jan-met-de-korte-achternaam.'  

Dit hele Nick Clegg gedoe levert trouwens wel droge facebook pagina's op:
' Why did Nick Clegg Cross the road?' 
' Cos he said he wouldn't.' 
en:
' There are two things I don't like about Nick Clegg. His face.' 

of, deze nogal groffe: " the day Nick Clegg dies because his would-be doctor could not afford to go to uni"  

Dat is the London life so far.. Nick Clegg.. die man 'neemt ons allemaal in het ootje'. Over 2 dagen zeg ik het goodbye, nee, over 1 dag, als het is nu donderdag already. Morgen applications inleveren, bloody essays.. en dan nog even werken en dan PAKKEN! En haus,haus,haus.. 

By the way, I am so happy where I am now, and happy about all choices I made in the past for that led to where I am now..  

one short weekend

4 uur in de nacht is vroeg, vooral als je dan echt op moet staan. En dat moest ik, want ik moest om 5 uur met de bus om om 5.40 op St Pancrass te zijn, zodat ik om 06.19 met de trein naar Brussel kon. Gewapend met een deodorant tegen vieze enge kereltjes vertrok ik om half 5 vanuit mijn halls. Muswell Hill was compleet verlaten. Alle winkels dicht, geen mens op straat, geen auto die voorbij reed.. Vreemd hoor. De bus was perfect op tijd en reed natuurlijk supergoed op schema omdat ie nergens hoefde te stoppen. Meer dan op tijd was ik bij Tufnell park, waar ik nog bijna een kwartier heb moeten wachten op de 390. Die was natuurlijk ook op tijd, dus ik was om 5.40 op St Pancrass. Ook daar was het stil en leeg en bovenal koud. Ik heb nog even bij Costa gezeten, een warme chocolademelk gedronken ( zonder slagroom :| ) Uiteindelijk vond ik het toch wel tijd in te checken, en dat was binnen 5 minuten gebeurd. Ze gaven me trouwens 0 help met mijn koffer, hoewel die ook niet zo zwaar was. Ik kon vrijwel meteen de trein in. Ik zat naast een mevrouw, aan de gangkant. Ze vertelden ons via intercom dat we langzaam reden vanwege de sneeuw en ijs ( hoewel ik me afvraag of 150 of 200  nou echt een verschil maakt, snel is snel.) Al snel viel ik lekker in slaap en werd aan de andere kant van de zee weer wakker ( erg fijn). In Lille hebben we nog een halfuur stilgestaan, en  pas toen we weer reden vertelden ze ons dat de trein stuk was geweest maar dat de machinist hem had kunnen maken. OK. Nouja, als ik in een vliegtuig had gezeten en ze hadden me hetzelfde nieuws gegeven, machinist vervangen door piloot, dan zou ik compleet de pan uitgeflipt zijn. Al met al hadden we een uur vertraging. ik had daardoor mijn 10.15 trein vanuit Brussel al gemist. Ik bedacht me dat ik de 11.15 wel zou kunnen halen, maar Belgie werkte me tegen: ik kon geen kaartjes halen uit de kaartjes machine, ik kon niet een kaartje halen bij een gewone ticketbalie, ik moest een kaartje halen bij het roze kantoor ( duidelijk). Bij het roze kantoor stond een enorme mensenmassa. In plaats van normale queue's lieten ze hier mensen nummertjes trekken. Ik vond het een beetje niet zo handig. Meneer zei tegen me dat ik ook wel een kaartje in de trein bij meneer conducteur kon halen omdat er hier 'zoveel volk stond.' ( Ik mis Samson en Gert op zondagochtend ineens heel heel erg!) Dus ik op zoek naar een pinautomaat voor contante euros om mijn kaartje mee te betalen. Bij de automaat stond een enorm lange rij. Toen ik eindelijk aan de beurt was, bleek het apparaat defect, en niemand van de vorigen had dat even gezegd! Ik vertelde het wel tegen de andere mensen die in de rij stonden, die mij weer vertelden dat de andere pinautomaat óók stuk was. Conclusie: geen kaartje kopen bij meneer conducteur. terug naar het roze kantoortje ( de mensen in de rij achter me gingen vervolgens nog gewoon pogingen doen om te pinnen, wat ik niet helemaal begreep.) Bij het roze kantoortje trok ik een nummer en moest ik erg, erg lang wachten. De meneer die me hielp behandelde me als een stuk oud vuil en ik had Belgie wel willen kielhalen op dat moment. grrrr, alles zat tegen. Om 12.10 stond ik op het aangegeven perron, maar de trein die er stond mochten we niet in. Er stond niets op het bord. En toen, 4 minuten voor vertrektijd, werd nog even omgeroepen dat het vertrekspoor gewijzigd was. Ik was een béétje boos! De trein was niet supervol, ik had een 'zetel', maar wel super, superkoud. Op Roosendaal chagrijnde ik de trein uit, toen er ineens iemand op me afvloog. Mijn mammie!!

De reis van Roosendaal naar Arnhem was dus een stuk aangenamer, met gezellige aanspraak waar ik totaal niet op gerekend had. In Arnhem kwam Lole er nog bij. Papa haalde ons op van station de Huet, en ik vond het eigenlijk helemaal niet vreemd om weer thuis te zijn. Alles was zo gewoon, alsof ik er gister nog geweest was. Het enige dat vreemd was, was Ollie. Wat een dikke plumpudding zeg! Hij moest ook even aan mij wennen, maar wat is het toch een prachtig ventje. Lekker zuurkool met rookworst gegeten die avond, gedoucht onder een heerlijke douche en lekker 's avonds thee en koffie drinken met banketstaaf. Helemaal perfect. 's Avonds lekker slapen in mijn eigen bedje, en dat sliep dus ook heerlijk. Zaterdag helaas tot 10 uur uitgeslapen, was niet de bedoeling maar mijn bed lag zo waanzinnig lekker! Een heerlijke kop koffie met taart later en 's middags naar de stad. Wat was dat weer leuk, als je er lang niet bent geweest. Heb iets teveel centjes uitgegeven en we zijn iets te lang gebleven.. Lekkere verse oliebol gehad...Terug in de sneeuw, poepoe, waar is de 134 als je 'm nodig hebt?! 's Avonds Sinterklaas  vieren, veel te veel verwend door dezen en genen die dat ECHT niet moeten doen, (vloer, vloer..) lekker pepernoten en schuimpjes en banketletter gesnoept, en later nog stokbrood en jillz. Lekker laat naar bedje en de volgende dag weer op tijd op, want toen ging ik alweer... mijn koffer inpakken, en een grote rugzak, en nog een andere tas en nog een klein tasje.. Zo, zoveel spullen! Weer lekker koffie gedronken, wandelen naar het park, lekker zitten, Olle knuffelen en 2 oliebollen eten en dan alweer weg! Mammie en Lolly gingen gelukkig tot Roosendaal met me mee, hoewel ik ze ook wel mee had willen nemen tot Muswell Hill. Vanaf Roosendaal moest ik het weer alleen doen, in een trein met weinig, weinig beenruimte. Gelukkig was het maar een uurtje. In Brussel even rondgelopen en toen toch maar ingecheckt en bij de 'gate'  gewacht. Daar even een zakje paprikachips gegeten, dat kennen ze in Londen namelijk ook niet.. In de trein zat ik in een vierzits, bij 3 andere mensen, aan de raamkant. Compleet ingebouwd door die lui en het tafeltje, en mijn rugtas die ik op schoot had omdat daar eten ende vermaeck in zat. Ook nog even geslapen, en wat zijn treinslaapjes toch heerlijk. In Londen met de metro en bus weer naar huis, bekende route. Eenmaal thuis hielpen Deepak en May me met mijn koffer, want de bagagelift was stuk. Mijn eeuwige dank aan hen. Toen ik klaar was met uitpakken gaan proberen te slapen, hoewel dat niet al te best ging vanwege een auwa keel.. de volgende ochtend werd ik dan ook compleet brak wakker, met de Chester House Flu. Echt iedereen heeft hier dezelfde griep, niet grappig. En nu ikke ook. Ben wel naar de uni geweest, wilde eigenlijk na de eerste lecture naar huis maar ze haalden me over om te blijven. Gezellige gesprekken gehad over de liefde, haha, wat een onderwerp voor de maandagochtend. Op tijd naar huis, lasagne eten, poolen met Pedro ( en dik verliezen), kletsen met May en Boutros tijdens het eten en dan lekker slapen!

En deze dinsdagochtend op mijn kamer doorbrengen, de griep eruit slapen.. 

nog 11 dagen! Nee, 10!En dan is het Kessemis!!!!

Dat ging niet helemaal zoals gepland

8 dagen geleden. Goooed, where do I start? Allright, bij vorige week dinsdag dus.. Oh ja. Soms gaan de dingen niet zoals gepland, zoals bij voorbeeld.. 

... Dinsdag.
Ik had die dag dus helemaal vrij en had bedacht dat het wel leuk zou zijn als ik zou gaan zwemmen. Waaaant, zoals ik al eerder zei, is zwemmen goed voor moi. Ik had de avond van te voren een zwembad uitgezocht op Old Street, en een mooie routebeschrijving opgekrabbeld. Die ochtend had ik eerst nog een experiment op de uni: ik moest een zwarte dader van een overval identificeren. Ze denken namelijk dat ik dat niet kan omdat ik wit ben. Zij weten natuurlijk niet dat ik mijn koffie graag zwart drink ( wat een mooie metafoor...), dus het zou piece of cake moeten zijn. Helaas. Ik wees een dader aan terwijl de dader er niet eens bij zat ( kom aan, dat verwacht toch niemand?!) Mijn theorie: het is niet dat ik het niet kan omdat ik wit ben, ik kan het niet omdat ik een sukkel ben. Enough said. 

Daarna met de Northern Line naar Old Street. Vol goede moed haalde ik het roze papiertje met de route erop uit mijn zak en las: 'Old street, 4e links' ..................................... Dat was het. Geen straatnaam. Nou komt het metrostation middenop de Old Street uit en de Old Street loopt van Babylon naar Schotland, dus ik had er niet veel aan. Moest ik links of rechts? Op goed geluk rechts gegaan. De straatnaam van de 4e links kwam me niet bekend voor. Teruggelopen ( en dit klinkt korter dan het was, dik 30 minuten). Andere kant van de Old Street. Gelopen tot aan Schotland aan de andere kant van de Old Street, inmiddels haast een uur verder. Geen bekende straatnaam. Epic fail. Ik heb het opgegeven en ben naar mijn stamstarbucks aan de St Martins Lane gegaan ( de straat van Pizza Express, jahaaaa) en heb daar braaf zitten lezen. Dat ging niet helemaal zoals gepland.

... Woensdag
Statistiek. Die dag was de grote Student Walkout gepland, het grote protest tegen Nick & Dave. We hadden nogal een rel verwacht van Eleanor ( hoop dat ik inmiddels over haar heb verteld? Oh, ja, ik zie het nu...) Maar aan het begin van de les zei Jamie dat ie probeerde vroeg klaar te zijn zodat we naar het protest konden, want hij steunde ons protest volledig. JAMIE?! De meest saaie man, die altijd een zwarte broek en een zwarte trui draagt, die een coma veroorzaakt als hij spreekt, hij steunt PROTEST? NO way. Het maakte het idee van protesteren ook een stuk minder interessant ( Oh.. het màg.. saai...) Dat werkt geheel psychologisch natuurlijk.. Hoe dan ook, we waren vroeg klaar en een heleboel mensen kwamen inderdaad niet opdagen in de seminar, maar niet zozeer vanwege het protest denk ik, maar eerder vanwege een kop koffie of pint of full English. Die middag naar Henry en die avond een viewing in Canada Water, een lovely area dichtbij mijn uni... Maar wat een huis. Gruwelijk. Ik ga er niet eens over vertellen, maar dat ze bezemkasten als kamers verhuren gaat me echt te ver!

... Donderdag
Nam ik de beslissing om niet te verhuizen. ja, dat ging niet helemaal zoals gepland. Maar I've made friends here.. who I love dearly. Ik was trouwens te laat voor de lecture omdat ik me verslapen had. Wakker worden om half 9, voor God's sake.. De seminar zijn we uiteindelijk ook niet naar toe geweest, want mevrouw Janice was een half uur laat. In plaats daarvan zijn we naar het LRC gweest en hebben we samen onze data voor het rapport van statistiek geanalyseerd. 's Middags weer naar Henry en 's avonds niets gedaan.. 

...Vrijdag
Had ik vrij. Ik had me voorgenomen om 's ochtends langs Theatre Royal Drury Lane te gaan voor een day seat voor Oliver, maar ik kreeg 's ochtends een sms van Boutros, of ik mee wilde naar een Lebanees restaurant die avond om zijn verjaardag te vieren. Leek me leuk, dus bye bye Oliver. Dan maar meteen naar de paspoort service, waar die man me vertelde tussen 3 en 4 terug te komen. Aarshool, voor niks gekomen.. Door Kensington Gardens en Hyde Park gewandeld, en eekhoorntjes gevoerd. Vogeltjes gehoord. Ik had plan A, naar school gaan en de hele dag bikkelen aan statistiek, foundations en applications al opgegeven, want het was gewoon TE mooi weer. Ging dus niet helemaal... zoals gepland. In Hyde park weer naar de Christmas Fair geweest, poffertjes met vanille saus en kersen gegeten, yumyum! En toen over de Oxfordstreet windowshoppen, en uiteindelijk weer terug naar de ambassade om mijn identiteit op te halen. Gauw weer terug naar Muswell Hill, even een half uurtje nappen, toen wakker worden en omkleden en make up doen, en in de hall de anderen ontmoeten voor het etentje in een lebanese restaurant. Alleen, er waren er 2 nog niet, Deepak en Pedro.. We hebben een uur op hen moeten wachten! In die tijd hebben we gepoold, Boutros, Pawel en ik, want ja, ze hadden me eerder die week poolen geleerd! Seriously, me! Daarna dus naar Camden, met Boutros, Pawel,May, Deepak and Pedro. Daar voor het eerst Libanees gegeten, heerlijke hommos met naanbrood en als hoofdgerecht 'Bamia', rijst met groente en saus. May vond mijn Arabische accent geweldig, ze zei dat ik een Irakees accent had. ( haahahahhahahah!) ze heeft me ook geleerd hoe ik 'Dank je, papa' moet zeggen in het Arabisch.  We had fun. May had een chocolade cake meegenomen als desert, die heeerlijk was. De restaurant manager kwam m zelf brengen met aangestoken kaarsjes erop. Waanzinnig leuk. Daarna zijn we nog naar de Church Pub geweest, hoewel maar eventjes, gewoon omdat ik weer KON!

.. Zaterdag
Ja, en toen ik vrijdagavond terugkwam heb ik nog even snel een ticket voor Cambridge geboekt. Mijn vrienden hier van Chester House gingen op Chester House trip, maar ik had vergeten op tijd te betalen, dus.... niet volgens plan. Dus toen maar op eigen houtje boeken, en dat scheelde aan prijs helemaal niks. Dus die zaterdagochtend om 8 uur richting Victoria ( beuh.. huil, snik, TE VROEG). Ik wilde het liefst in bedje blijven... We sliepen allemaal in de Tube.. Toen de bus er om half 10 was, zijn we daarin ook rustig verder gaan slapen. Heerlijk warm en rozig was het in die bus.... En ik werd wakker in Cambridge. Cambridge is LOVELY. Serieus. Het is een waanzinnig leuk formaat stadje, met straatjes zoals je in Maastricht centrum ziet, met boetiekjes en aparte winkels maar ook ketens als Topshop, Nero's, Scribbler, Paperchase, Nero's, etcetera. Iedereen is daar op de fiets. En de universiteiten waren echt prachtig. ONgelooflijk, het was net Hogwarts uit de Harry Potter series. Volgens mij studeer je echt in de middeleeuwen als je daar naar de uni gaat. Prachtig. Ik heb mijn trouwlocatie ook gevonden; Trinity College.  Dus in die zin was de trip useful. We hebben alle uni's gezien, Trinity, Kings en St. Johns en we wilden er allemaal studeren. Het was supergezellig met z'n allen en was heel blij dat ik mee was. We zijn naar de Pub geweest waar DNA ontdekt is,(The Eagle)hoewel dat weinig voorstelde. We hebben gegeten bij de Mac, tot grote horror van de meiden, maar met jongens in de groep kom je er al snel terecht. En toegegeven, mijn veggie burger was nog niet eens zó slecht. In de namiddag zijn we gaan punten, in zo een bootje met zo'n mannetje achterop die je duwt met zon lange stok. It was freezing. Het was de hele dag al freezing en ik vond het punten al niet zo een goed idee, maar iedereen wilde graag, dus, OK... we gingen om 4 uur pas en het begon al flink te schemeren. Toen we er driekwartier later uitkwamen, was het stikdonker. We hebben de uni's bij avondlicht gezien, en het was wel mooi, maar onze punter ( heet dat zo?) had het zo koud, en de boot was zo bevroren, dat het niet een supertour was. En wij waren koud! Toen we eraf kwamen voelde ik mijn voeten niet meer en kon ik nauwelijks nog praten. Ik weet zeker dat ik compleet bevroren was. Gelukkig mocht ik toen al met de bus naar huis, degenen die het tripje met Chester House hadden geboekt moesten nog ruim anderhalfuur wachten. Mijn bus stond er dus al, lekker warm.. Hoewel minder warm dan die ochtend. De chauffeur zette een muziekje op, en voor wie dacht dat Engelse schlager niet bestond? It does. Nog steeds dreunt de Jan Smit-like sound van 'By the rivers of Babylon' door mijn hoofd.. gruwelijk. Het was een beetje in de stijl van 'In de bus van Bussum naar Naarden' maar dan in Babylon. Gelukkig heb ik er grotendeels doorheen geslapen. In Chester house een hete douche genomen en met een hete kruik naar bed. Onderkoeling bstrijden.

.. Zondag
Heb ik alleen maar coursework gedaan. En het afgekregen. Hoera mij. 

..Maandag
Ja, dat wàs weer zo'm dag. Goed, er waren dus tube strikes, maar ik had er stiekumpies op gerekend dat de Northern Line haar werk zou doen, zoals ze meestal doet tijdens strikes. Ik was blij mijn vaste members of staff te zien bij de poortjes. Er stond al dat de treinen vanaf Highgate alleen naar Bank gingen, en voor Kennington moesten we op Camden overstappen. OK, no problem. En toen kwam ik beneden. Nou, ik zweer je, er stonden wel 800 mensen op het perron. Die 800 drukten zich tegen de trein aan, mensen stonden op de drempel van de tube in de deuropening, mensen schreeuwden.. De tube mensen riepen om dat als mensen niet achter de gele lijn gingen staan 'THE TRAIN WILL STAY HERE FOREVER!!!!!" De volgende trein was indicated om 15 minuten later pas aan te komen, en ik wist dat ik minstens 4 treinen moest wachten om er in eentje te komen, als dat al lukte. Ik zag op tegen het tonijn-in-blik effect dat deze asthma patient in de ochtend nog wel eens ziek wil maken. Rond die tijd riepen ze om: 'This train will stay in this station until further notion because of a passenger falling ill on a train at Kentish town. I repeat, this train will be staying here until further notice...' Dat was het moment dat ik opgaf en weer uittouchte en bus 134 nam naar Kentish Town station, waar gelukkig al gauw een trein aankwam, een echte trein overgronds, geen metro, die naar Elephant and Castle ging. Uiteindelijk was ik maar 10 minuten te laat op school. Minstens de helft was niet op komen dagen, vanwege de strikes. Tussen de lessen door heb ik nog gewerkt in het LRC, en de tweede les was vandaag van Jacqui Lawrence, een compleet gestoorde lecturer met een little bit of a dirty mind, en een stem als een kraai. Ze is knetter, echt waar. Halverwege de les ging het brandalarm af. 'OK, get your stuff and get out,' kraste ze. Dus wij pakten onze spullen. En het alarm viel stil. 'Oh sit down!' We zaten down. Het alarm ging. 'Oh no, get up again!' Stilte. Alarm. 'OK, just go, really go.' Nu bleef het alarm ook klingelen, en we moesten ervandoor. 'You don't need to come back, we'll finish this next week,' kraste ze nog. Ik ben naar het LRC gegaan om te werken, en vertrok rond 4 uur naar Wimbledon ( met de trein, hoezee!) waar ik tot half 9 bleef, en toen weer terug met de trein naar Waterloo, vanaf waar ik de metro wilde pakken. Immers, de strike was al weer 3 uur geleden afgelopen. Nou, dachtutniet. Er stond niets aangegeven op het bord, en heb meer dan 10 minuten op een metro moeten wachten zonder informatie. ( Puh, das LANG hoor). Toen, eenmaal in de metro, ben ik lekker gaan nappen, totdat ik in Camden wakker schrok van die vrouw door de intercom die blij vertelde dat de trein naar Edgware ging. Dat moet ik dus niet hebben, ik moet naar High Barnet! Dus ik sprintte de tube uit, en besloot het laatste stuk maar helemaal met de bus te gaan. Kon makkelijk, vanuit Camden! Ja. Doei. Wist ik veel dat de 134 een persoonlijke staking hield! 25 minuten heb ik op die verrekte bus moeten wachten in de kou, in de buurt van een ouwe viezerik die wiet aan het roken was en supergoor aan het hoesten was. ( Don't worry, er waren nog 20 anderen bij de busstop, deze vent was de vervelendste). Toen eindelijk de bus kwam zat ie al vol met tonijn. Het blik was vol. We wurmden ons er bij in en de chauffeur zei niets. Maar hij reed ook niet toen we er allemaal in waren. probleem? We stonden te dicht bij het drivers gedeelte. Ja, leuk, m'neer sjofeur, maar de bus is vol! We kunnen nergens anders staan! En nee, we gaan de bus ook niet  uit, we hebben 25 minuten staan wachten op dit kreng, plus we hebben nu al ingetoucht en 2 pond betaald (althans, de pay-as-you-go users onder ons). Dus. Proppen maar. Maar een klein naar mannetje weigerde te proppen, want dit was 'zijn plek'. We moesten maar langs 'm heen. Dat dat volstrekt onmogelijk was deerde hem niet. 'Zijn plek'. Een vrouw ging met hem in discussie, en ik kon het niet laten, ik mengde me erin, normaal doe ik dat nooit, maar deze vent was ZO waanzinnig onbeleefd dat ik hem wel 'een oorvijg had kunnen geven!' Dus, een discussie over beleefdheid en fatsoen gehad, ik en die vrouw tegen dat kleine opdondertje, maar hij wou het maar niet snappen. We lieten het er maar bij. Ik heb bijna de hele weg gestaan, elke zit die er vrij kwam heb ik aangeboden aan labiele ouwe mannetjes met kronkelruggen en grijs haar. Goed hè, dat is mij nooit geleerd, hoe wil de psychologie dat verklaren? Het is geen aangeboren gedrag, het is geen conditionering.. Leren door imitatie waarschijnlijk. Cognitive Social Learning Theory. De buschauffeur werd later ook nog good hellig omdat er een man tegen de uitgangsdeuren van de bus leunde ( maar serieus, deze tonijn kon nergens anders heen!) Hij sommeerde iedereen die te dicht bij de deur stond om de bus te verlaten. Nee, nou nog mooier. Hij laat telkens nieuwe mensen binnen, en mensen die al binnen zijn worden er via de achter ingang weer uitgekickt? Krijgen die chauffeurs wel training in hoe ze een bus moeten chauffeuren? Hij kreeg zijn zin niet, de tonijn tegen de deur wel. Net goed. Om elf uur was ik thuis. Stikchagrijnig op London Transport. 

Vanmorgen was ik vrij en laat. Ik was vrij laat. Het was 8.50 toen ik ontbijt ging halen en het main ontbijt is dan al weg. Er is nog cereal en brood om te roosteren. Maar vandaag was er continental, dat had ik dus gemist (grrrrr). Ik heb nog wat 5 december inkoopjes gedaan en toen weer gelezen bij mijn stamstarbucks.  's Middags gewerkt, dat hield vandaag in een sneeuwballen gevecht tot mijn lippen paars zagen en mijn handschoenen en sokken compleet doorweekt waren. In de avond toen ik terug moest,waren ze nog steeds doorweekt en ik was ijskoud. En toen moest ik nog een HALFUUR op de bus wachten! Serieus, sinds wanneer is de 102 een van de BDNKTJZNNH?! De wind was ijzig koud en ik voelde de helft van mijn lijf niet meer. Ik was onderkoeld, zeker weten. Eenmaal weer in Chester House heb ik gegeten, gekletst met May en Boutros en later op de avond coursework gedaan. Wat dat betreft gaat t best goed, heb nu al 3 cijfers terug en dat zijn twee keer een 75, voor Statistiek en ISDC en 1 keer een 65 voor Applications. De komende 3 weken elke week een rapport inleveren (werkverschaffing). Ik had mijn koffer al willen pakken, maar er kwam teveel tussen. Het ging.. niet helemaal... zoals gepland.

3 more sleeps till homeee!

Oh, wat ik ook nog even wilde zeggen: mijn Nederlands wordt steeds mooier. Ooit gehoord van Denglish? Eigenlijk betekent dat vernederlands Engels, zoals: 'I have no sin' of 'it was no face', maar ik spreek nu verengelst Nederlands: 'Ik moet nog ver reizen so ik ga nu.' 'Nee dat is de beginning van de straat.' 'Wat ga je voor eten hebben?' 'Dat is niet zoveel van een loop' (en die laatste is echt de mooiste ooit).

OK, buh-bye. Ik wilde om half 11 in bed liggen. Dat. ging. niet. helemaal. zoals. gepland.

!!!!!!!!!!!!!! 

Verhuizen is óók een kunst!

De laatste log was 9 dagen geleden. Ik voel me intens schuldig. En nu, ga ik al deze 9 dagen in 1 log proppen of ga ik het uitspreiden? We zullen zien. To be continued...

Zaterdag
Vorige week zaterdag ben ik in de ochtend gaan shoppen en in de middag met Andreas gaan zwemmen in Putney. We hadden op internet gelezen dat er studentenkorting zou zijn en dat wij maar 1,75 zouden betalen. Nou, niet dus. 
'We don't do student discount on weekends.'
Dus we moesten 4,25 betalen, voor een zwembad "van-lik-me-vestje" ( Ik houd van de Nederlandse taal). Serieus. Het was klein, erg klein. 3 banen naast elkaar, en verderop nog een gedeelte waar je van een veel te hoge duikplank af kon. Maar verder niets. Geen glijbanen, geen peuterbadjes, geen vrolijke planten, kruidenbaden, plastic slangen die water spuiten, een paddestoel waar water uitkomt.. Helemaal niks! En daar betaal je dus 4,25 voor. Oh, London.. Het was lang geleden dat ik gezwommen heb, en zeker baantjes zwemmen, dus het was flink aanpoten. Maar het was wel goed voor me, ik voelde het goed in mijn longen en heb veel gevonden op internet over hoe goed het is voor longpatienten om te zwemmen. Dus daar moet ik maar een gewoonte van maken. Na het zwemmen zijn we naar de Bella Italia op Covent Garden gegaan, waar we echt letterlijk op schoot zaten bij andere mensen. Heb de canneloni genomen, maar pizza express wint, big time.

Zondag
Op zondag.. Dit duurt te lang! Why can't I remember what I did on Sunday?! Volgens mij ben ik gewoon centraal Londen ingegaan.. Tenminste, dat denk ik.. Zie, daarom houd ik een weblog bij. Mijn geheugen is completely crap. Ja, volgens mij heb ik geshopt, gelezen bij de Starbucks, en gegeten bij de Mc Donalds. Dat nooit meer. Ik kom er nu voor uit: ik haat de Mc Donalds. Period. 

Maandag
Op Maandag hadden we weer les, hoezee! We hadden weer onze lecturer die we de allereerste les ook hadden, Tony. Hij is 27, geloof ik, en supercool. Hij is de beste lecturer die we hebben. Hij weet veel, brengt het goed over, hij is grappig, maar toch streng. Daarna hadden Abi, Erin, Liz en ik een tussenuur terwijl Kim en Joe een seminar hadden. Nee wacht, Joe was er niet, die was ziek, en Kim ging niet naar haar seminar, ze liet ons haar nieuwe huis in MClarens zien. Haar nieuwe kamer, bedoel ik. We hebben daar even gezeten en gekletst en toen weer terug naar school voor de tweede lecture on educational psychology, waarin ik geinteresseerd ben. Helaas is onze lecturer een heel, heel saaie man en heeft ie ook nog eens een spraakgebrek. Niet in de grappige zin van het woord, maar in de serieuze. Hij heeft een heel, heel erge stotter. En dat maakt het erg lastig om naar hem te luisteren. Want hij kan echt wel 15 seconden doen over 1 woord. Dan is het net alsof de schijf vastloopt.
'Things that are going on in the m-m-m-m-m-m-m-m-m-m-m-m-m-m-m-m-m-m erm m-m-m-m-m-m-m-m-m-m-m-m-m ahum m-m-m-m-m-m-m-mind. '
Het is erg, erg lastig om bij de les te blijven. 
Na die lecture zouden we wat gaan doen - ofwel naar Nando's of naar Mc Donalds. Maar ik wilde niet naar de Mac en Kim ook niet, dus toen besloot Abi maar dat we niks deden want zij wou niet naar Nando's. Ik liep met Kim op richting Waterloo en die zei dat Abi en Liz briefjes aan het doorgeven waren, dat ze toch met zijn tweeën naar de Mc Donalds zouden gaan. Beetje kleuterschool niveau. Kim nodigde me uit voor een kop thee in haar nieuwe kamer dus heb daar even thee gedronken en een cakeje gegeten die haar zusje Nicole had gebakken. Nicole is 5 jaar jonger dan Kim en die zijn ook heel close, dus ik ben niet de enige. Was trouwens wel even wennen om me bij Kim in te laten schrijven ( als je MClarens bezoekt als niet-bewoner moet je je laten inschrijven bij de balie): ik schrijf me altijd in bij Andreas, ken zijn flatnummer en apartnummer uit mijn hoofd, haha. Ik zag ze zelfs nog vanuit Kim's keuken. Daarna ben ik nog gaan shoppen op de Oxford St, waar het nu helemaal kerstig is. Alle lampjes zijn aan en de dure warenhuizen Bhs, John Lewis, Debenhams en Selfridges doen een wedstrijdje wie het mooist versierd is. Selfridges zou moeten winnen gezien zijn status ( De directeur van Selfridges heeft erop aangedrongen dat de naam van tube station 'Bond Street' vervangen moet worden door 'Selfridges.' Verzoek geweigerd). Dubbel grappig is dat de Marks en Spencer de mooiste versiering van de hele Oxford Street heeft. Epic fail, Selfridges... 

Dinsdag
Ja, mijn geheugen is alweer gatenkaas. Wilde ik wat doen, heb ik wat gedaan? Het is soms eng hoe snel de dagen en weken hier gaan en hoe veel ze op elkaar lijken. Dat vooral. Voor ik het weet ben ik 40 en kan ik me alleen een waas van weken herinneren die voorbij leken te gaan als 1 week en waarvan ik me niks kan herinneren. Ik ben vast naar centraal Londen geweest, vast.. Maar of ik iets bijzonders heb gedaan? Ik denk dat ik wederom gewoon gelezen heb.. En dan 's middags naar Henry, dat sowieso. Die avond naar een house viewing in Southfields, helemaal onderaan de District Line, 2 stations boven Wimbledon. Het huis was op zich wel leuk, het was in een klein flatgebouw. De keuken was goed ingericht en erg, erg schoon en shiny. De woonkamer was vrij klein, zo stond er bijvoorbeeld geen eettafel, alleen een bank. Wel een TV, waarop de 2 bewoners Friends aan het kijken waren. De kamer die ik zou krijgen was ook niet echt heel groot, om liever te zeggen nogal klein. Er stond geen bureau, en die zou er ook niet passen, maar een klein tafeltje was er wel. Weet echter niet of mijn laptop daarop zou passen. Buiten de kamer had ik een erg grote inloopkast. Dat was wel weer fijn. De buurt vond ik niet ideaal en was ver weg van het station. Maar de prijs was gunstig, dus over het algemeen was ik redelijk enthousiast. 

Woensdag
We hadden statistiek, van Jamie. Jamie is zonder twijfel de saaiste man die de aarde ooit heeft voortgebracht. Hij draagt altijd een zwarte broek en een zwarte coltrui, en aan het begin van de les drukt ie op een knopje en dan begint ie toch te praten! Tot aan het eind van de les, zonder enige notie dat wij er zitten. Behalve dan als mensen te laat binnenkomen, en geloof me, dat gebeurt schandalig veel. Dan valt ie even stil, zucht, en zegt door opeengeklemde kaken: 'I would like to friendly remind people that the lecture starts at 9.30 promptly.....' En serieus, dat is zo angstaanjagend, de kalme, te kalme manier waarop ie dat doet! Alsof ie zich moet inhouden om geen dolk hun kant op te gooien. Maar eens komt het moment dat ie zich niet in kan houden, zeker weten. Na de lecture hadden we een seminar van Katie, over onze tweede opdacht. (Jippie, de tweede opdracht komt er alweer aan!) Werk aan de winkel dus.. 

Donderdag
Toen was het Feest. We kregen bij ISDC ons essay terug en ik had een 75!!!!!!!!! Dat is een First Degree mark, ik was zooo ontzettend blij, zeker omdat mijn vriendje en vriendinnetjes een stuk lager scoorden, terwijl die toch echt native English zijn... De gemiddelde score voor het essay was 57, dus ik ben wel behoorlijk trots op mezelf, als ik dat zo mag zeggen.... We hebben de gehele seminar aan het essay besteed, maar ik was op een wolkje van blijdschap en hoorde niet wat Janice allemaal heeft gezegd. Die stinkende Joe van ons haalde daarna het hoogste cijfer van onze groep, een 65, terwijl hij bijna nooit in de les is en als ie er is zegt ie alleen 'I'm sooo fucking tired' of 'I can't be bothered.' En nu haalt ie 65. Of hij heeft mensen betaald het essay vóór hem te schrijven, óf hij is stiekem waanzinnig intelligent. Onze Joe.. 

Vrijdag
Mijn vrije dag, de eerste dag van het weekend en een dag na payday! Vrijdag is mijn favoriete dag van de week. Silly, alsof ik wil dat de week zo snel mogelijk voorbij is zodat het weer vrijdag is.. Nee, dat is niet goed. Maar toch, vrijdag blíjft mijn favoriete dag van de week. In de ochtend heb ik rondgelopen en in de middag ben ik gaan werken in het Learning Resource Centre (LRC). Eerst langs een dramatisch ongeluk gelopen: een voetganger die geschept was door een bus en enkele meters meegesleept. Op de London Road, vlakbij mijn uni. De busruit was compleet aan flarden gesmasht, niks meer van heel. Er stonden 2 brandweerwagens, 3 politieauto's, 2 ambulances en zelfs een traumaheli op de rotonde bij de London Road voor MClarens. Door de blauwe schermen vreesde ik het ergste voor de voetganger, maar heb inmiddels gehoord dat ie het overleefd heeft, hoewel zijn been waarschijnlijk geamputeerd wordt/is, en hij zware hoofdwonden heeft. Nu ben ik al heel oplettend in het verkeer, steek alleen over bij officiele oversteekplaatsen en wacht 9/10 keer op het groene licht, nu wacht ik 10/10 keer. Serieus. Was even eng, hoor. Ik heb tot 6 uur bij het LRC gezeten, en daarna naar het centrum gegaan want die avond ging ik weer eens naar Wicked! De eerse keer sinds ik hier weer in Londen ben. Ik heb gegeten bij een sushi-huis, een vegetarisch rijstpotje, en heb zowaar voor het eerst ( Succesvol!)  met stokjes gegeten. Rijst. Met stokjes. Hoezee!! Ik zat op rij 16, in het midden, met studentenkorting. Ik had compleet eerste cast, geen vervangers. Het was lang genoeg geleden om weer kippenvel te krijgen bij de opening, hoewel dat verdween zodra Glinda ( Louise Dearman)  haar mond opendeed. I do not like Louise Dearman. Ze zijn trouwens ook aan het bezuinigen geslagen bij Wicked: de bewegende rolstoel beweegt niet meer, de bellenmachine blaast geen bellen meer, die worden in plaats daarvan geprojecteerd op de achterwand, en ze huren geen acorbatische apen meer in ( touwzwaaien is verleden tijd). Verder, er zal nooit meer zo een Glinda zijn die net zo grappig is als, net zo goed kan zingen als, en net zo een guitig koppie heeft als... Dianne Pilkington. I REALLY missed her. Rachel Tucker als Elphaba, voormalig deelneemster van BBC's I'd do anything, die daarna als Meat in We Will Rock You werd gecast, is goed, althans vocaal gezien. Ze heeft haar huiswerk goed gedaan en veel geluisterd naar Amerikaanse Elphaba's, en haar stem is echt een powerhouse, maar haar spel vond ik maar niks. Niet dat Kerry Ellis nou zo geweldig was. Er is maar één Idina Menzel, uiteindelijk.. Wat betreft Lee Mead as Fiyero.. Qua zang was hij niet slecht, maar dans, en overall performance.. geef mij Oli Tompsett maar. En niemand danst zoals Adam Garcia natuurlijk. Verdere ins en outs - de Witch's father is awful, where's Andy fucking Mace? De nieuwe Nessa is wel cute, een van de weinige Nessas van wie je ook gelooft dat ze zestien is. Klein ding. Boq is te lang voor een munchkin. Madam Morrible is NIET leuk, sinds Miriam Margoyles weg is hebben ze de gewoonte aangemeten om broodmagere vrouwtjes met een piepstem in te huren, maar er is echt geen verschil tussen Harriet Thorpe, Susan something en de tang die er nu staat. De wizard is niks, geen Nigel Planer maar ook geen kek mannetje zoals Desmond Barrit destijds. Conclusie: de highlights waren toch wel de grote nummers van Rachel, die ze geweldig deed, en de emsemblenummers, that sent the shivers down my spine once again.

Zaterdag
Op zaterdag heb ik.... Puntje puntje, dat was nog maar eergister. OHJA. Op zaterdag had ik 2 viewings, 1 in Turnpike Lane en 1 in Earlsfield. Turnpike Lane.. de woonkamer was donker en oud, tenminste, het rook er oud, maar het was wel gigantisch groot. Er stonden een stuk of drie banken, een tv, een tafel, en kast en een bijzettafel. De keuken, die in dezelfde ruimte was (heel Nederlands en geheel tegen Brits gebruik in) had alles wat ik nodig heb. Een groot aanrechtblok, een nieuwe sink, een oven, een magnetron, een waterkoker, een gasfornuis.. Alles in de keuken is common use, pannen, potten, bestek.. helemaal super. Boven, de badkamer, was 1 grote jaren '40 gruwel. Zij noemde het jaren '70, maar het waren de veertiger jaren zonder twijfel. Bruine tegels, klein en glanzend. Wel wassie weer ontzettend groot. Er was een bad en een toilet en nog een aparte douche in een aparte ruimte en ook nog een apart toilet. Dan, mijn kamer. In een woord: MASSIVE. Grote ramen, dus veel licht. Er stond een tweepersoonsbed en nog was er massa ruimte over. Het was prachtig, ik kon mijn ogen niet geloven. Dus ik had er helemaal zin in. Ik sprak met het meisje af dat we contact zouden hebben. 
Daarna naar Earlsfield. Ik nam de trein vanaf Waterloo, zoals ik vroeger altijd deed als ik naar Wimbledon ging. Dat was dus wel raar. Ik vond de buurt Earlsfield erg leuk, en zag meteen dat het er veilig en rustig was maar toch bruisend genoeg. De trein gaat elke 3 minuten naar Waterloo dus dat is perfect. het huis lag vlakbij het station en de Sainsbury's was ook vlakbij. Het huis was licht en modern en de huisgenoten die ik heb ontmoet aardig. Alleen, het huis was wel klein en de kamer was niet meer dan een berghok. Echt. Letterlijk. Dus, dat werd 'm niet. Daarna heb ik readings voor ISDC gedaan bij de Starbucks, heel relaxed. En gegengeld, toen de reading klaar was. 

Zondag
Ik heb zondag gefietst, naar Golders Green. Ik ben inmiddels zo verduitst, dat deze zin fout klinkt. Is ie goed of fout? Heb ik naar Golders Green gefietst, of ben ik naar Golders Green gefietst? Hoe dan ook, er is gefietst door mij. Op mijn prachtige groene fiets. Ik ben nog iedere keer blij als ik het ding zie. De bus doet er van Muswell Hill naar Golders Green 25 minuten over als het meezit, en 45 minuten tot een uur met nadelig verkeer ( de avondspits dus). Ik had vantevoren een route uitgestippeld met google maps, niet alleen een directe route, maar ook een route die alleen maar door woonwijken ging en niet over autoroutes. Ik was stomverbaasd dat ik die route in één keer, zonder mistakes, heb kunnen volgen en zonder omleidingen aankwam in Golders Green. De route was absoluut veilig en rustig, maar wel heuvelig en dus best wel zware inspanning. Ik deed er een kwartier over. Serieus, een kwartiertje. Niet te geloven hè! Toen ik de kerk van Golders Green zag opdoemen kon IK het in ieder geval niet geloven. Wat deed de bus me aan iedere keer! Terug deed ik het in 20 minuten, want ik moest de Muswell Hill over... en die is nogal heuvelig. Als beloning mijn passievrucht gegeten die ik had gehaald, dat zou zo lekker zijn. Nou, apart was het in ieder geval en even een bommetje aan vitaminen. Daarna geluncht in Chester House, en toen naar Angel, want iedereen zegt dat Angel zo leuk is. Ik ben er  vorig jaar al geweest en vond het toen niet heel bijzonder, maar ik wist zeker dat ik toen vast iets had gemist ofzo. De retry. Maar, hoe hard ik ook mijn best deed, ik kon niks bijzonders ontdekken aan Angel. Om half 5 ontmoette ik een brakke Andreas bij Marble Arch ( brak van een flat party in Mclarens de dag ervoor). We gingen naar de Hyde Park Christmas Fair, en wow, wat een fair was dat! Er was een gedeelte kermis, met de hoogste vrije val van de wereld ( 66 meter maar liefsts, echt gruwelijk). Een enorm reuzenrad, verschillende grote, hoge glijbanen, een merry-go-round.. dumdiedum.. draaimolen! Ja, dat is het woord.. Een zeemonster iets.. Een spookhuis.. Een Irrgarten ( cakewalk).. Want, alles was in het Duits. Zeker het winkeltjes/kraampjes gedeelte van de fair. Dat bestond uit tuinhuisjes verlicht door kerstlampjes, met overal guirlandes overheen gedrappeerd, en nepsneeuw, en over was gluhwein en bratwurst te kopen, en bij 1 kraam zelfs 'Holländische Poffertjes'! Ik heb dus natuurlijk poffertjes gegeten, met appelmoes en kaneel. En heb er erg van genoten. Daarna hebben Andreas en ik nog bij de Starbucks gezeten, heel gezellig. 

Die zondag heb ik ook een smsje gekregen: Ik heb de kamer in Turnpike Lane! En sindsdien leef ik weer op een nieuw wolkje! Per januari woon ik in een echt huis! En natuurlijk, bedacht ik me vandaag, ik ga veel dingen missen. Muswell Hill, for one thing, want dat is toch zo een leuk dorpje! Alles wat ik nodig heb, en lokale specialiteiten.. Ik ga Chester House missen, het gekraak van de deuren, de geur van de gangen, Boutrouz, May, Pawel.. Ik ga '1-3-4... to... North Finchley!' missen, want nu moet ik '29.. to.. Wood Green' nemen. Ik ga het allemaal erg missen. Maar wat krijg ik ervoor terug? Een huis, waarin ik me kan bewegen! Waarin ik naar boven en naar beneden kan, waarin ik mijn schoenen bij de deur uit kan doen, waarin ik de laptop op de bank neer kan zetten en even een kop thee kan gaan halen, of nog beter, warme melk uit de magnetron, waarin ik zelf kan koken, elke avond, wanneer ik maar wil, wat ik maar wil, waarin ik koekjes kan bakken en taaaart.. genoeg ruimte voor AL mijn zooi, een kast groot genoeg om knappe mannen stiekem in te verstoppen... its perfect! En: lagere rekeningen dan bij Chester House. I cannot wait to move here!

Oh zondagavond heb ik nog getafelvoetbald met Boutrouz, een dokter, die hier studeert ook nog, met wie ik een kind ga adopteren ( we have the funniest conversations EVER). Wie denkt dat je best goed kunt zijn in tafelvoetbal ook al ben je rubbish in echt voetbal, is wrong. I sucked. 

 Maandag
 Deze maandag was ik weer een béétje moe, hoewel ik wel op tijd uit bed kon komen om heel rustig te ontbijten, en that's a first. Ik heb yoghurt, rice krispies en brood met ei gehad, dus voedingscentrum.nl kan trots op me zijn. Proper breakfast. School was OK, we hadden weer Tony in de ochtend, en Adam voor de seminar, ik zal even teruglezen straks of ik in de vorige logs aandacht aan hem heb besteed, anders moet ik dat absoluut nog doen. Aan wie ik zeker geen aandacht heb besteed is Elle. Elle is een meisje uit mijn jaar met felrood geverfd haar maar 0 makeup, waardoor ze er heel raar uitziet. Ze heeft een zware, diepe vervelende stem, en dat weet ik omdat ze achterlijk veel praat. Ze is het namelijk nooit ergens mee eens en dat moet iedereen weten. Stomme Eleanor( haar volledige naam). Ze gaat discussies aan met lecturers, classmates, alles wat maar ogen heeft. Ze heeft ons opgeroepen, nu al drie keer, om woensdag om half 11 de les uit te lopen om te protesteren tegen de cuts in education hier. Ze willen geloof ik Downing Street omver weroen, daar gaan dooien vallen.. Dit is door LSBU verboden, waar zij alleen maar feller van wordt: 'They're ruining our democracy!' Punt blijft, niemand gaat meedoen aan de student walkout, want we hebben dan het tweede deel van onze seminar over ons essay in statistiek. Veel te belangrijk om te missen. Daarbij, het is veel te gevaarlijk. Maar Elle laat geen kans voorbij gaan om ons op te jutten en dat is heel, heel irritant. Everybody hates her. We hebben de hele seminar bij Adam besteed aan roddelen over Elle. Ik hoor daar boven te staan, maar zelfs Claire ( aged 40!) deed er aan mee. We all HATE her. Tijdens de tweede les heb ik briefjes door zitten geven met Jean-Claude over Elle en over wie ik ook al weer was. Lekker volwassen, hihi. We hadden weer les van die vent, die spraakgebrek meneer. Abi en Liz en Joe zijn halverwege de les gewoon weggegaan, die vonden het te saai. Tja... 

Deze maandag ben ik ook voor het eerst naar mijn seminar in Applications geweest. De eerste 2 keer was er geen seminar, toen werd ie een keer gecanceled en ik ben 2 keer niet geweest omdat ik het onderwerp goed genoeg snapte en naar het LRC ben gegaan om te werken. Nu ging ik dus en het was wel leuk, het meisje die 't geeft is erg aardig, midden twintig denk ik. We deden onderzoek naar dyslexie, en we moesten elkaar aan testjes onderwerpen, en dat was erg grappig voor mij en Jenny, die mijn partner was vandaag, want zij is Zweeds en ik Hollands, dus voor ons is het anders om dit soort oefeningen te doen dan voor native speakers. Ik was geen pair met Abi, hoewel zij ook in mijn klas zat, maar Jenny is ook zoveel aardiger dan Abi!

Om half 5 de les uit, en het was DONKER. Completely, ondubbelzinnig DONKER. Ben op tijd naar huis gegaan, was afhalen, eten ( pasta, aardappels, broccoli, en cake met custard, 1 van de betere maaltjes), en toen eindelijk toe aan de log van deze afgelopen week.  Heb alweer een nieuwe rekening gekregen van Chester House, heb net gisteren de vorige betaald! Blugh. Happy to move out, definitely... 

En, toen mijn pakketje opgehaald bij de office.. Ik had een pakketje van mijn mammie, en ik zweer, ik heb de best mother in the whole wide world. She brightens up my each and every day. Ik heb het Sinterklaaspapier met kneedgum op mijn kast geplakt en ben nu lekker aan het genieten van de cadeautjes. Er zullen er niet veel zijn met een moeder die zo thoughtful is (woord?), en zo lief. Thanks, mummy, for being so wonderful.

Had zondag trouwens nog een goed gesprek met Lo over Londen, Nederland en wat ik volgend jaar moet doen. En ik legde uit dat als ik terug zou gaan, dat dat dan is omdat ik heimwee heb naar het gezinsleven dat ik altijd gekend heb, bij pappie en mammie thuis, met Bommel, piepers om half zes en een kopske thee om half 9.. En ik weet van mezelf dat ik weer precies dezelfde dingen zou gaan doen als eerst. Ik zou dolgraag weer bij Appie aan het werk willen en bij Maud en Cato willen oppassen ( ook al is dat laatste volslagen onmogelijk in elke zin) en ik zou ook zo weer bij de peuterspeelzaal beginnen ( naast mijn studie, theoretisch gezien). Maar het punt is, je moet niet terug naar een situatie omdat je heimwee hebt naar hoe dat was op dat moment. Zeker niet als je 20 bent. Ik voel me hier volledig thuis omdat ik hier elke dag mijn ambities aan het waarmaken ben en mijn grootste ambitie is toch wel een University Degree. Alleen, omdat te erkennen, toe te geven, is heel lastig. Ook naar mezelf toe. Want het feit is, ik mis wel hoe het vroeger was. De psychologie zegt dat je karakter nooit helemaal kan veranderen, of dingen die je doet althans, hoe je je gedraagt, omdat in welke situatie je ook bent, je zult altijd ongeveer dezelfde dingen doen. Als je nooit van lezen hebt gehouden, zo zei mijn lecturer, zul je nu ook niet ineens gaan lezen als je gaat verhuizen.  Slecht voorbeeld in mijn geval. 's Avonds van huis weg zijn? Deed ik thuis nooit, nu ontzettend vaak. Afspreken met vrienden? Naar musea? Zwemmen? Echt, mijn gedrag is hier compleet anders dan thuis. En ja, soms mis ik thuis dus heel erg. Want alles, ALLES is hier anders. En naast dat feit alleen al, kom ik ook niet over dat enorme schuldgevoel heen van de mensen achterlaten van wie ik zielsveel hou. Want dat plaagt me nog elke dag. Alsof ik moest kiezen tussen mijzelf en hen en hen daarmee in de steek laat. Ik weet het, ze zullen waarschijnlijk zeggen dat het niet zo is, maar ik kan alleen maar hen voor me zien om vrijdag en zaterdagavonden, met zijn tweeën op de bank, met Bommie erbij, ineens, vanaf een gezin van 4 naar met zijn tweeën.. En dan voel ik me zo, zo, zo ontzettend schuldig. En om die reden kan ik ook maar moeilijk denken aan hier blijven, de knoop in mijn maag wordt te strak. Kan ik dat wel doen, kan ik wel zo egoistisch zijn om dat te doen? 

Diepe, diepe zucht. Zo, da's eruit. Moet ook af en toe gebeuren. Nu is het me toch gelukt om 9 dagen in een log te proppen. Hulde. 

Morgen ben ik vrij. Katie sms'te dat Henry een schaaktoernooi heeft en ik dus niet hoef te komen. Lekker hoor vrij, maar BROODROOF! En ik kan het zo goed gebruiken.. Als ik blijf, laat ik me hier misschien wel verzekeren zodat ik een propere baan kan krijgen, zonder risico van broodroof. En, wat ga ik morgen doen? Ik wil iets actiefs doen, niet weer door Londen slenteren want shoppen kan ik toch niet. Misschien zwemmen of schaatsen ofzo.. Genoeg om uit te zoeken vanavond. 

Goodnight, y'all.

Insert appropriate title

Bijna een week geleden dat de laatste log gepost is. Ik begin aardig in de gewoonte te komen van eens per week een log posten. Prima, dan hoef ik straks ook niet zoveel logs te bundelen als ik er een boek van ga maken. Eens kijken... 
Vorig weekend was een heel actief weekend. Op zaterdag ben ik met Andreas gaan fietsen, ik op Olav's fiets, die naar Bremen ging tot die woensdag. We zijn vertrokken vanaf Elephant and Castle, toen richting Westminster. We zijn over de Westminster Bridge gegaan, u weet wel, de brug van de houses of Parliament naar de London Eye. We zijn zelfs over Parliament Sq gefietst, believe it or not!! Toen via de parken, St. James's, Green and Hyde Park, verder Noordwaarts. We zijn via Abbey Road gefietst, en echt, er is NIETS te zien. Serieus. Het enige wat ik wel leuk vond was de muur waarop heel veel mensen dingen geschreven hadden. Ik heb erop geschreven ' Jackie and Andreas were here.' En Andreas heeft een foto van me gemaakt terwijl ik dat deed, haha. Supercool! Toen zijn we verder gegaan en uiteindelijk bij Primrose Hill uitgekomen, vanaf waar je een mooi uitzicht hebt over Londen. Daarna zijn we via Camden markt teruggegaan. Camden Market is echt zo waanzinnig bijzonder. Ik kan het niet uitleggen, het enige woord dat past is Bohemian. We hebben daar even rondgeslenterd en iets gegeten en uiteindelijk kwamen we bij een bike shop, waar ik een fiets heb gekocht! Een lieve kleine groene, knalgroen wel te verstaan, met kleine wielen, maar het is een fiets!!!! Ik was er zó blij mee! We zijn door centraal weer naar MClarens gefietst, ik ben zelfs nog langs mijn oude school gefietst! Eenmaal bij Mclarens hebben we mijn fiets op Olav's kamer gestald en hebben we met Steffen en zijn vriendin Birgit eerst Bauer sucht Frau gekeken en daarna Ice Age 3. Was ontzettend leuk. Daarna heb ik foto's gezien van Andreas thuis in klein dorpje Meppen en we hebben op internet gezocht naar mogelijkheden om in Londen te zwemmen en schaatsen. En dat gaat gebeuren, haha! Toen ging het brandalarm af, en moesten we naar buiten. Daar moesten we wachten tot de fire brigade kwam, met sirenes, twee wagens.. die het hele gebouw doorzochten en natuurlijk niks vonden, en daarna kregen alle inwoners een speech over verantwoordelijk gedrag, en mochten we weer naar binnen. Maar tijdens die speech konden die blagen hun grote mond maar niet houden. Ze waren zo compleet respectloos naar hun staff toe, niet normaal! Ik was echt super boos. Wij zouden niet durven om zo tegen onze staff te doen, we hebben hier echt een heel andere relatie. Nog een reden om niet in halls te willen wonen. Ik kan niet geloven dat er mensen van mijn leeftijd zijn die zich gedragen als dertienjarigen. Blugh. Om misselijk van te worden. 

Zondag was ik om 10 uur in een cafeetje genaamd Barbarella's, met hetzelfde goede gezelschap als de dag ervoor: Andreas, Steffen, en Birgit. Het is extreem goedkoop bij Barbarella's, 1.10 voor een koffie, 3,50 voor een full English, 2,50 voor eggs on toast... Ik had al gegeten thuis, dus nam alleen een koffie. Daarna gingen we Steffen's ouders ophalen van Waterloo station, zij zouden naar Tate Modern gaan: Steffen, Birgit, en zijn ouders - terwijl Andreas en ik naar Mclarens gingen om mijn fiets te halen en daarna weer te gaan fietsen. Dus, kennis gemaakt met zijn ouders, en zus, en daarna naar Mclarens, waar we nogmaals koffie hebben gedronken ( echte koffie, uit een koffiezetapparaat, thank God for Germans!) Steffen's ouders waren ZO aardig! Zij praatten allemaal in het Duits tegen mij en ik antwoordde in het Engels.Werkte prima. Ze waren heel geïnteresseerd enzo, en het bleek dat Steffen's zus Christine in Groningen psychologie studeert! Heel leuk allemaal! Toen vroegen ze of ik ook meeging naar Tate Modern. Ik wilde mezelf natuurlijk niet opdringen, maar ze vonden het gezellig als ik mee zou gaan. Dus, Andreas en ik zijn nog met hen meegegaan en daarna gingen zij naar Greenwich en zijn Andreas en ik weer gaan fietsen. We hebben op Covent Garden even rondgelopen, naar het straattheater gekeken, etcetera. Toen hebben we een grote warme chocolademelk gedronken bij Starbucks en gekletst enzo. We zijn nog bij H&M geweest, shoppen, haha de eerste keer met een jongen shoppen! Kinda fun! Daarna zijn we naar mijn halls gefietst. En ECHT. Ik. Woon. Op. De. FUCKING. Mount. Everest. !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Ik was verbaasd dat ik de route nog zo goed wist, aangezien ik totaal niet oplet in de bus.. maar het ging me goed af qua richting. Ik wist dat er een busstop was die Highgate Hill heet, maar ik wist niet dat dat zo erg was. De Highgate Hill is AFSCHUWELIJK! Het is een helling van meer dan 10% over een lange afstand. Heb ongeveer een kwartier gedaan over die hill, constante steiging. Horror. Bedenk vooral dat ik astmatische bronchitis heb, een iets verminderde longfunctie, een ruim verminderde longcapaciteit (79%), en een fiets met kleine banden. Dat, plus alle uitlaatgassen in Londen en zo een hill. Ik KON niet meer. Ben halverwege echt even gestopt, even adem happen. Binnen anderhalfuur hebben we het gered vanaf centraal. Dat is even snel als de bus! Woehoooe!
Ik heb Andreas mijn halls laten zien, en op mijn kamer wat foto's van mijn thuis, mijn familie, mijn kat, etcetera. Uiteindelijk ging hij naar huis en ben ik nog even lang gaan douchen op de andere badkamer, die met LUXE douches, nieuwe ontdekking van die ochtend! ( Luxe houdt in dat het een douchekabine is met een deur ipv een douchegordijn, zodat de vloer niet overstroomt.)

Maandag was er weer een nieuwe dag. We begonnen zoals altijd met foundations of psychogy, met weer mijn favoriete dame, Rachel Wilcock. Oh, how I dislike this lady.... Ze brabbelde over cognitieve pyschologie, wat op zich wel interessant was.. Toen ik een vraag stelde noemde ze mij alleen 'the lady in the back'. Dat begrijp ik niet helemaal. Ikke, een lady? Nu moet ik steunkousen gaan dragen en een haarnetje en klagen over de jeugd van tegenwoordig!
Daarna een seminar van Adam. Oh, dat is altijd zo bijzonder. Heb nog nooit over Adam verteld, which is a shame, want Adam is een grote comedie act. Hij is Oost-Europees, denk ik. Vaag blond.. rare achternaam.. En een waanzinnig accent. Hij is PhD student, dus nog niet eens echt docent  ( en daar betalen we voor, toch?). Hij begint elke les met het voorlezen van de namen van degenen die er zouden moeten zijn. Ik zeg expres: 'van degenen die er zouden moeten zijn', omdat de populatie die op komt dagen elke les minder is. Hij kan alleen de namen niet uitspreken, dus hij doet er suuuuperlang over. Hij noemt ook altijd de namen bij de achternaam eerst, dus: Harsema, Barbara, Elise, Jacqueline? En ik heb hem al honderd keer gevraagd of ie daar alleen Jacqueline van wil maken. Feitje dat niet doordringt. Dan gaat ie alle tafels af en geeft ie ons een nummer, '1,2,3,4,5,6' ( net zoals bij de gym op de basis- en middelbare school), en dan moeten we ons opdelen qua nummers. Dan krijgen we een blaadje en moeten onze stencils van die lecture daarvoor letterlijk overpennen. Binnen 10 minuten zijn we klaar maar hij geeft ons er 45, waardoor we het grootste gedeelte van die seminar bezig zijn elkaar te leren kennen ( omdat we elke keer met andere mensen zitten). Zo leerde ik deze keer Seb kennen, een gast die 10 jaar bij pizza hut heeft gewerkt en ter ere daarvan een supergrote tattoo van pizzahut op zijn schouder heeft laten zetten. Serieus. Voor ik toch een tattoo van het AH logo op mijn arm liet naalden!!!! Daarna een lecture van Lance Mortimer, een occupational psychologist, die in feite niets meer doet dan een HR-adviseur, maar wel bakken meer betaald krijgt omdat ie nu eenmaal een doctoraat heeft. Erin ging niet omdat ze de man niet leuk vond, omdat hij designerlabels draagt. Juist. Erin, Erin.. Nou ja, ik zei al eerder, ze is nogal 'anders', maar ik ben in genoeg sociale circuits geweest om mensen die 'anders' zijn niet meer te veroordelen. Ook weet ik zelf wat het is om een outcast te zijn, en het is SHIT, dus ik zou nooit weer zo een zelfde fout maken als die ik in het verleden wel eens heb gemaakt en waar ik spijt van heb. Dus, ik laat Erin Erin zijn en veroordeel haar kleine rarigheidjes niet, maar zo niet de rest van mijn 'vrienden.' Vooral onze kleine blonde, blauwogige Abigail is een 'slippery little minx'.  Ze doet niks anders dan roddelen over Erin en blikken uitwisselen met anderen. Liz is haar new BFF, Kim is aan de kant geschoven. We zitten nog wel met zijn alleen bij elkaar, maar Liz en Abi zijn closer dan de anderen. Joe en Kim irriteren zich ook wel aan Erin, maar niet zo uitgesproken als Abi. Kim en Joe vind ik ook nog steeds wel aardig, echt I love Joe, he's fun, maar ik weet dat ik op moet passen met Abi. Zij is zo'n meisje dat je meteen veroordeelt als je 't ook maar een béétje anders doet. Volgens mij gaat ze vooral met me om omdat ik altijd alles op orde heb en precies weet hoe dingen moeten en ik niet bang ben om vragen te stellen voor haar als zij niet durft. En verder... we zitten wel bij elkaar, maar echt close zijn we niet. We spreken elkaar na school bijna niet, en we vertellen elkaar ook niks.. Tenminste, ik zou nooit een probleem aan hun toevertrouwen. Ze zijn simpelweg nog te 'jong', mentaal gezien... Ik blijf wel bij hen, het leven is nu eenmaal makkelijker als je 'vrienden' hebt, en we hebben ook echt wel lol enzo, maar het blijft oppervlakkig. Verschil met nu en vroeger is dat ik het wéét, dat ik het kan zien. En ja, misschien zijn er andere klasgenoten met wie ik een diepere vriendschap op zou kunnen bouwen, maar ja, na 2 maanden ga ik ook niet eens weg bij een vertrouwde groep. Ben allang blij dat er elke week weer die 5 zijn die een plekje voor me vrijhouden, en vragen hoe mijn weekend was ( ook al kan ik niet eerlijk vertellen dat ik het hele weekend heb gefietst, want dan ben ik social outcast #2, naast Erin).. 
Maandagmiddag ben ik niet naar de seminar geweest, in plaats daarvan heb ik in het LRC ( Learning and Resource Centre) aan mijn essay voor Applications of Psychology gewerkt. Ik moest justitie adviseren over de waarde van een getuigenverklaring en moest mijn advies ondersteunen met psychologisch onderzoek.  En, om tien over half 8 in de avond, was het ding af! Oh joy! Coursework #3, af!

 In Chester House wordt het steeds leuker. Ik leer steeds meer mensen kennen, heb nu elke keer wel iemand bij wie ik kan zitten en met wie ik kan kletsen. Vooral met Sara, May, Pavel en Boutrouz ga ik om, hoewel in mindere mate ook met Rosie, Greta en Ewa, mijn 'buren.' Waar eten vroeger een werkonderbreking van 20 minuutjes was, is dat nu vaak een hangplek van minstens een uur. Echt waanzinnig leuk, en met hen kan ik ook kletsen over veel meer persoonlijke dingen, zij zijn veel minder oppervlakkig dan mijn schoolvrienden. 

Dinsdag alleen gewerkt, en 's avonds naar Ikea met Aline en haar flatmate Paula. Geweldig, Ikea, in elke stad en elk land hetzelfde. Major catch up met Aline, en vergeten hoe goed ik het ook weer met haar kon vinden, seriously, I love my older friends!Ook al hebben oudere vrienden andere problemen ( huisarrest versus een huwelijksaanzoek bijvoorbeeld), I love them to bits. 

Woensdag hebben we weer statistiek gehad, en fuck degene die het statistiek noemt, want het is gewoon wiskunde. Sorry hoor, maar correlatie coefficienten?! Dat is 6VWO wiskunde! Meneer Kolenbrander, ik wou dat ik NOG beter opgelet had in uw les en NOG gemotiveerder was geweest. Doet u aan bijles op afstand, alstublieft? Gelukkig snap ik het allemaal wel, hoor. De seminar ging uitstekend. Daarna coursework #3 ingeleverd, joepie, ruim voor de due date.

's middags weer werken, heb samen met Henzz een moskee getekend, was erg leuk. Wat ik leuk vind aan Hen is zijn 'social interview.' De random questions. Hij is serieus geintereseerd in mij en stelt me op de raarste momenten vragen over mezelf, waardoor ik opnieuw ga nadenken over mezelf. Zoals: 
'What's your favourite food?'
'What's the best thing that ever happened to you?'
'What are you most afraid of?'
En hij onthoud al mijn antwoorden. Hij onthoud hoe mijn kat heet. Hoe oud mijn zus is. Hoe oud ik ben.
'If you're born in 1990, then you were there when the millenium changed, right?'
'Yeah, that's right.'
'How was that?'
Serieus, niemand heeft me dat ooit eerder gevraagd. Ik voel me geinterviewd, en I kinda love it.

Donderdag hadden we mijn favo vak: ISDC ( Introduction to Social and Developmental Cognition). We leerden deze week over de ontwikkeling van visueel gehandicapte kinderen en kinderen met het syndroom van Down. Echt geweldig, helemaal waar ik voor kom. In de seminar moesten we in groepjes een onderzoek ontwerpen om te testen of kinderen met Down emoties op een zelfde manier processen als typisch ontwikkelende kinderen.  Gelukkig zat Claire in mijn groepje, een 40 jarige vrouw, die natuurlijk een stuk serieuzer is dan de andere blaagjes die hun iPhone belangrijker vinden dan hun studie. Abi was niet op school die dag, ze had zich verslapen, gelukkig... Liz zat nog wel bij mij, maar Liz alleen is een stuk beter dan met Abi, ik hoef me niet zo in te houden. Dus Claire en ik hebben zowat met zijn tweeen het onderzoek ontworpen, Liz, en de andere twee meisjes die bij ons hoorden snapten er niet zoveel van, maar met Claire kon ik tenminste werken! We hebben het samen gepresenteerd en Janice, zowel onze lecturer als onze seminar teacher, was erg onder de indruk van ons onderzoek. 

Dat vind ik trouwens heel fijn aan onze manier van onderwijs: wij hebben eerst een lecture ( college), en direct erachteraan een seminar ( werkgroep), die altijd gaat over hetgeen in de lecture behandeld is. En de lecture en seminar docenten weten ook precies van elkaar wat ze doen. De week die ik in Nederland Engels had, was een vage drab van lessen en werkgroepen die op geen enkele manier aan elkaar gerelateerd waren. Dit systeem bevalt me waanzinnig goed. 

Vandaag heb ik erg lang geslapen, omdat ik de hele week al slecht slaap 's nachts. Ik moet nu in een bewegend voertuig zitten om te slapen, net zoals een baby, die het best slaapt als het heen en weer gewiegd wordt... Verder heb ik wat inkopen gedaan voor de decemberfeestjes. 

Voor het weekend zijn er verder geen plannen. Behalve dan zwemmen morgen ochtend, met Andreas, in Putney.. de Germies houden me actief. Good boys. 

OK, tot volgende week dan maar weer waarschijnlijk. 

 

Oooh, by the way, ik heb een bike lock gekocht, almost as duur as the bike zelf. Maar wat een lock zeg, een staalmonster. Dat moet mijn baby wel safe houden! 

My reading week

Ik ben een nieuwe hobby begonnen: ik in ontwerp sinds kort cryptogrammen. Have a go at deze:
'Ander woord voor hond.' 
- antwoord: reisvertraging. 

Seriously, Jazz is een allerliefst hondje, maar ze verdubbelt mijn reistijd naar Hennes' zijn school.  Het is leuk om te zien hoe ze opgroeit, wat ze allemaal leert. Ze leert mij kennen, dat sowieso, het is heerlijk om te zien hoe blij ze is als ik 's middags thuiskom. Ze wil de hele tijd gedragen worden of op schoot, anders gaat ze piepen. Als Katie even thuis is en dan weggaat, begint ze ook te piepen en te blaffen (iets wat ze eerder nog niet deed). Ze begint wat verlegener te worden naar andere mensen, ze weet heel goed wie haar vriendjes zijn en wie vreemden zijn. Ze ontwikkelt een vreemde angst voor voorwerpen die ze niet kent, zoals verkeerspionnen, babybuggy's en rolstoelen. Op het schoolplein als het waait heeft ze het koud en wil ze niets liever dan onder mijn jas kruipen. She's my girlfriend.

Met Hennes gaat 't ook goed. Ik heb wel wat blauwe plekken op mijn benen van het ballen tegenhouden met voetbal. We voetballen elke dag, en begin er steeds beter in te worden, haha. De reis is echter wel a pain in the ass. Er gaat een bus rechtstreeks van hun straat naar mijn straat, as in, literally, maar het verkeer van Golders Green, door Fortis Green naar Muswell Hill is echt een drama. Er is een kruispunt waar elk van de 4 wegen drie banen heeft, en dat moet dan allemaal over 1 groot kruispunt. Ik doe meestal maar gewoon mijn ogen dicht en hoop dat 't goed gaat. En val dan nog wel eens een beetje in slaap ( door het voetballen!)

Slapen is trouwens echt een nieuwe hobby van me geworden. Mijn kamer is hier heerlijk warm, en mijn bed erg uitnodigend. Zeker deze week, reading week, was een slaapmarathon. Ik ben elke ochtend opgestaan voor het ontbijt, maar daarna ging ik gewoon weer verder met dutjes en napjes. Erg slecht. Heb even een bruistablet kuur van B-vitaminen gehaald, die je nieuwe energie moet geven.. Want zoals mijn goede vriend Andreas zegt, het is zonde om een derde van je leven te slapen. Hij traint zichzelf om systematisch minder te slapen. Volgens mij doe ik nu the exact opposite. Dus... Even wat meer energie nodig.

Andreas en ik zijn maandag naar het science museum geweest, hel leuk. Er was een heleboel wat ik nog niet eerder had gezien, en we hebben erg veel lol gehad in het breingedeelte, zeker met mijn nu psychologische kennis. We hebben ook wat interactieve dingen gedaan, onze gezichten van mannelijk naar vrouwelijk gemaakt, ik heb een baby gemaakt, ( een jongetje), en we hebben gekeken of we als man of als vrouw dachten. 

Heb dinsdag geprobeerd naar Highgate village te gaan, maar heb het niet gevonden, serieus, waarom is Highgate station zo ver van de village af? Uiteindelijk maar door Highgate Woods gelopen en uitgekomen zo ongeveer bij East Finchley, begrijp nu een beetje beter hoe het noorden in elkaar zit. Het was prachtig in het bos, heb een heleboel mooie herfstfoto's gemaakt. Het was heerlijk weer de afgelopen dagen, lekker zonder jas tegen de bladeren aanschoppen... Nice.

Woensdag ben ik helemaal naar een Nero's in centraal Londen gegaan om daar mijn ISDC reading te doen. Eigenlijk is het waanzin, ik reis een uur om bij een bepaalde Nero's mijn huiswerk te doen. In Nederland zou ik ieder die van Doetinchem naar Utrecht gaat om te lezen in een cafeetje een volslagen idioot vinden.. maar ja, je studeert in Londen of niet hè. Dan mag je er ook wel een beetje van genieten.  Het is al erg kerstig in Londen, boven Covent Garden market hangen gigantische kerstballen en er staat al een kerstboom. I'm loving it. Ik wacht nog even met mijn versieringen, maar het gaat gebeuren... Merry Christmas, y'all. 

Vandaag heb ik meegedaan aan een experiment, dat onderzocht of mensen met bepaalde karaktereigenschappen gevoeliger waren voor beïnvloeding van het humeur. Ik moest eerst invullen hoe ik me meestal voelde, happy,depressed,anxious,calm, etcetera, dan hoe ik me nu op dit moment voelde, en daarna kreeg ik een film te zien en daarna moest ik weer zo'n vragenlijst invullen. 

Nou, normaal ben ik hier, ondanks episodes van heimwee, happy, calm, en at peace, maar nu op dit moment was ik unhappy, very anxious and worried. Want, ik was op tijd weggegaan die ochtend, voor half 1, dus 1,5 uur de tijd.. Maar mijn bus was on diversion. Nu heb ik een keer eerder een diversion meegemaakt en dat vond ik al erg. Ik herinnerde me dat die diversion langs East Finchley Station ging, dus plande om daar uit te stappen en dan vanuit daar verder te reizen. Ja, not this time, baby. Deze bus ging 'rechtstreeks' naar Archway, 1 station dichter naar het centrum dan Highgate. Maar wat een omweg nam deze bus! Echt de toeristische route! Even een vraagje, wie bedenkt het om een zebrapad te introduceren vlak voor een school, in plaats van stoplichten? My lord, wat een file veroorzaakt dat, zeg.  En, wie heeft het bedacht dat die bussen door Highgate village moeten gaan? Door de bloody Highgate High Street nog wel! Aan de ene kant kwam het goed uit, want nu heb ik Highgate Village ook eens gezien en ik ga er nog wel eens terug want het is er lief, erg lief. Maar goed, het was een uur later dat ik bij Archway was, terwijl je daar normaal 20 minuten over doet! En dat had ik niet ingecalculeerd in mijn planning. Dus, ik was nogal gestressed toen ik aan het experiment begon. 

Toen kreeg ik een video te zien met puppies en kittens, rooie kleine kittens, en dat leverde een enorm rare mix van emoties op. In eerste instantie waren de kittens superschattig, en kwijl-kwijl, warme kriebels en knuffelgen enzo. Daarna kwam het verlangen naar mijn eigen kleine rode mannetje, en de gedachte dat wij hem nooit echt hebben meegemaakt als kitten, en dat dat best zonde is, en dat hij nooit papa kan worden, wat vind ie daar nou van? Dus ik dwaalde aardig af met mijn gedachten, maar vooral miste ik het knulletje. En daarna kwam de angst dat er nu iets heel akeligs ging gebeuren met de kleintjes, omdat er vantevoren gewaarschuwd was dat de video heftige emoties kon oproepen en dat depressieve mensen niet aan het experiment mee mochten doen. Dus het spookhuis effect trad op: je weet dat er iets gaat gebeuren, je weet alleen niet wanneer. Dus je bent constant alert. Alleen, dit spookhuis was gelukkig niet in werking, ik denk niet dat ik het had getrokken als er iets met die mini-Bommels was gebeurd. En daarna was ik iets rustiger, natuurlijk. Tot zover mijn experiment. 

s Avonds ben ik met wat nieuwe maatjes van Chester House naar Alexandra Palace geweest, vanuit waar je een prachtige view op Londen moet hebben, om naar het vuurwerk te kijken dat voor Bonfire Night zou worden afgestoken. Alleen het regende zo dat er van vuurwerk weinig terecht kwam, dus we gingen naar de Church Pub. Kwam er alleen niet in, omdat ik me niet kon legitimeren. Ze accepteerden mijn Studenten ID niet, en ook mijn 18+ Oyster niet. 
'That's for travelling', zei die vent bruusk. 
'I know, but it basically proves I'm over 18, right.' 
'I need you passport or driving license.' 
'My passport got stolen, I'm waiting for a new one!' 
'Well, then you should go home now.' 
Echt, ik begrijp eigenlijk niet waarom een rijbewijs ook als ID mag gelden en andere vormen van identificatie zoals schoolpas en ID, beiden met naam, foto en een bewijs dat je over de 18 bent, niet. Dus, ikke weer terug naar huis.. Eigenlijk maar goed, dan kom ik eindelijk weer eens aan mijn weblog toe. Morgenochtend wil ik echt wat foto's op mijn computer zetten voor iedereen om te bekijken. 

Oh, ik wou nog even een stukje psychologie delen dat ik woensdag bij Nero's heb gelezen.. Eerst leek het nog wel sense te maken, het ging over attachment.. erm, Nederlands woord.. Hechten. Over hoe een zuigeling zich aan caregivers hecht. Volgens studies zijn er 3 types van hechting: secure attachment, insecure-avoidant attachment and insecure-resistant attachment. 
Ze testen baby's op de volgende wijze: ze laten moeder en kind in een kamer, moeder zit op een stoel en kind speelt met speelgoed in de kamer. Dan komt er een vreemde vrouw in de kamer die met moeder praat. Vervolgens gaat moeder weg, vreemde vrouw troost indien nodig kind en moedigt aan verder te spelen.Dan komt moeder terug en vreemde vrouw verlaat de kamer. Na een tijdje gaat moeder weg en kind is alleen. Daarna komt de vreemde vrouw eerst terug, probeert kind te settelen en aan te moedigen in spel, en daarna komt moeder weer terug. De reacties van de kinderen worden gemeten bij het weggaan van moeder en bij terugkomst van moeder. De theorie is dat securely attached children, dus kinderen die een 'zekere hechting' hebben met moeder, een juiste balans hebben tussen angst en verdriet als moeder weg is en toch door kunnen gaan met spelen, en dat ze 'normaal' reageren als moeder terugkomt, dus een begroeting en daarna weer verder met het spel. 
Securely-avoidant attachment is wanneer kinderen niet veel reactie geven als moeder weggaat, en niet heel veel anders reageren op moeder dan op de vreemde vrouw. 
Securely-resistant attachment is wanneer kinderen overmatig aan moeder hangen, dus erg overstuur als moeder weg is, ontroostbaar voor de vreemde vrouw, niet in staat om te spelen, telkens gefocust op moeder. 

De theorie gaat zelfs nog verder, door te zeggen dat securely atached children een moeder hebben die gevoeliger is voor de behoeften van het kind, waardoor het kind gewend raakt aan goede zorg en daardoor het vertrouwen heeft dat het dat van anderen ook krijgt en daardoor zou het zelfverzekerder zijn, tot in het volwassen leven aan toe. Securely attached children zouden beter in staat zijn over hun gevoelens te praten omdat ze de durven tonen omdat de moeder er gevoelig voor is en het niet negeert. 

Insecurely avoidant children hebben een moeder die niet altijd reageert op de behoeften van het kind, waardoor het kind leert om emoties te verbergen, waardoor het kind minder zelfvertrouwen krijgt, en dit kan tot gedragsproblemen leiden.
Insecurely-resistant children hebben te maken met een moeder met een heel wisselend patroon van opvoeden, de ene keer is er wel sensitiviteit voor de behoeften van het kind, de andere keer niet. 

Dat lijkt allemaal nog wel plausibel, no? Nou, toen kwam het volgende feit. Secure attachment komt voor bij 85 procent van Britse en Amerikaanse kinderen. Maar, het komt maar bij 35 procent van de Duitse kinderen voor. Daar overheerst het insecure-avoidant attachment type. Volgens mijn boek kwam dat doordat Duitse moeder hun kinderen al vanaf jonge leeftijd zelfstandigheid bijbrengen, dus die kinderen zijn minder van moeder afhankelijk. Bij Japanse kinderen kwam Insecure-resistant het meest voor aangezien het gewoon is voor Japanse moeder om kinderen heel dicht bij zich te dragen in draagdoeken en in het zelfde bed te slapen. Behandelde een Japanse vrouw haar kind 'Westerser', als in een buggy, een eigen kamer en een babyfoon en een nanny hier en daar, dan overheerste weer type secure attachment. 
Het irriteerde me waanzinnig dat deze types van hechting deze namen hadden gekregen. Insecure-avoidant (onzeker-vermijdend) voor de Duitse kinderen! Nederlandse kinderen worden zeker weten op dezelfde manier opgevoed, meer zelfstandigheid en inderdaad, er is niet altijd gevoeligheid voor de wensen van het kind. En dat is slecht, daardoor hechten kinderen zich niet goed aan ons..... Wat dit boek ons eigenlijk vertelt is dat wij Europeanen net zoals de Britten elke scheet als een hersenkneuzing moeten behandelen, dat onze engeltjes de beste plaatsen in de bus bezet mogen houden, dat ze altijd mogen schreeuwen en dat ze altijd en overal om mogen huilen en zeuren en dat ze dan ook nog hun zin moeten krijgen ook. Want zinnen als 'kusje erop, klaar!' of 'Doe eens even gewoon!' of 'Stel je eens niet aan!' of zelfs mijn persoonlijke favoriet 'Niet piepen!' zijn natuurlijk uiterst schadelijk voor onze tere lievelingetjes. Nee, liever dan dat baby'en we ze tot ze hun rijbewijs mogen halen, zodat ze nooit aan hun school of nanny zullen wennen, zodat mummy altijd aan hun zijde moet staan, want hé, we zouden eens te zelfstandig worden?! 
Ontzettend biased, mijn boek, nog zo'n woord waarvoor ik de Nederlandse vertaling niet weet. Bevooroordeeld dekt de lading niet maar komt enigzins in de buurt. Subjectief. 
Ik geloof echter wel dat kinderen onzeker worden van verschillende manieren van opvoeden door elkaar. Het aai poesje-aai poesje- rotkat effect, denk ik. Maar ik word er wel moe van dat Amerika en Engeland altijd denken dat zij het 't best weten. Om eerlijk te zijn, heb ik altijd veel bewondering en respect gehad voor Afrikaanse vrouwen die hun kind in een draagdoek op hun buik of rug dragen, lekker dichtbij, zo'n kleintje.. Wat moet zo'n uk eigenlijk in een fancy, dure kinderwagen? Maar dat soort maar voor een insecure-resistant attachment met je kind. En dat willen wij niet, want daar krijgen ze gedragsproblemen van. En dat hebben Britse kinderen niet. Nee. Oh ja, behalve dan dat arme grietje wat vandaag in de krant stond... 13 jaar, overleden aan de gevolgen van anorexia. Ging naar de Wimbledon High School, waar ik tot een paar weken terug elke dag langskwam. Misschien heb ik haar wel eens gezien. Het was een peperdure school, 12000 pond per jaar, het meisje haalde alleen maar negens en tienen. Vast rijke ouders, sociaal wenselijk gedrag, het beste is nog niet goed genoeg.. die had vast ook een waanzinnige secure attachment met haar ouders, daarom had ze ook geen emotionele problemen. Bah, het arme, arme kind. Misselijk word je er van. 

Misschien ga ik daar mijn scriptie over doen. Cross-cultural differences in child rearing: how does it affect behaviour in adulthood?

Ik mag nu alvast beginnen...

Trick or treat!

Als je je ooit alleen voelt, verkleed je dan als vampier en ga met het openbaar vervoer. People will talk to you. 
Nu moet ik toegeven dat ik vrijdagavond ook wel een erm.. sexy vampiress was. Voor mijn allereerste Halloween feest ooit had ik mezelf helemaal in het zwart gehuld ( dank u, zwart kort rokje van Primark dat ik een week eerder gekocht had). Ik had mijn haren gesteild en met veel speldjes vast gezet, zodat het half los, half vast zat. Mijn gezicht had ik wit gemaakt, met grote zwarte ogen, en vuurrode glanzende lippen, met bloed druppels vanuit mijn mondhoek en twee gaten in mijn nek met bloed voor de zogenaamde beet. En dan de deur uit. Gek, maar als je zo volledig in kostuum bent, ga je je ook anders gedragen. Ik vóelde me ook meteen een sexy vampiress.
( jaren drama/toneel gingen hieraan vooraf natuurlijk)
Mijn Germs waren erg onder de indruk. Zij gingen zelf niet in kostuum, ze hadden geen tijd gehad iets aan te schaffen ( erg jammer). Op de LSBU Bar was er een 'Beer pong' aan de gang. Voor iedereen die niet weet wat dat is, en geen zorgen, vóór het feestje wist ik het ook nog niet...: 
er is een lange tafel, met een team aan de ene kant en een team aan de andere kant. Aan elke kant van de tafel staan 5 glazen met bier. Het doel is om een pingpongballetje in 1 van de glazen van het andere team te gooien. Als dat lukt, moet dat andere team het glas leeg drinken. Er zijn verschillende rondes, en aan het eind van de avond is iedereen zo zat als een aap en ligt er overal bier en pingpongballetjes op de grond. De Germs en ik deden niet mee met de Beerpong, we hebben gewoon toe staan kijken naar de zatte aapjes, die steeds minder goed konden mikken, en die uitgleden over het bier. We jatten af en toe pingpongballetjes, en gooiden die in elkaars gezicht en deden er trucjes mee. We had a lot of fun. 

Zaterdag werd ik om 11 uur wakker. Shame, shame shame. Ik ben naar Victoria gegaan, wilde naar Wicked. Was daar rond half 3. De middagshow ging net beginnen. Het is ongelooflijk hoe laat mensen binnen komen wandelen voor shows. Ik vroeg om studentenkorting, maar daar was het te druk voor, daar deden ze die avond niet aan. Dan maar naar Leicester Sq, lopen, en daar een ticket voor Oliver gekocht. De rest van de middag nog een beetje gegengeld door alle bekende straten, en om 4 uur neergestreken bij mijn favoriete Nero's voor een warme choc. Om half 6 ontmoette ik Andreas die op de fiets vanaf Elephant & Castle naar Primrose Hill was gegaan, helemaal in het Noorden. We zijn naar de pizza express op Covent Garden geweest ( Ja, echt, mam. We found it. St. Martins Lane. Never forget). Het was heel erg gezellig. Daarna ben ik naar Oliver gegaan. Had jammer genoeg een balcony seat en dat balkon was waanzinnig hoog. Had wel redelijk goed zicht hoor, zat nog wel op de eerste rij van het ( tweede, zucht) balkon. Het is een heel mooi theater. Helaas zaten er heel vervelende mensen op dit balkon. Er zat een Chinees/Japans ( sorry, dat ik jullie niet uit elkaar kan houden) koppel met hun zoon, jaar of 10, achter me, en die zoon die vond er niks aan en wilde slapen. Die hebben eerst een heel uitgebreide discussie gevoerd over of ze wel of niet naar huis gingen en toen uiteindelijk hebben ze hem een rij naar voren gezet waar ie mocht slapen. Later ging moeder nog een jas over hem heenleggen ( maar doe dat dan tijdens applaus en NIET tijdens een gesproken scène). Verder zat er een hele groep jongeren in de zaal, volgens mij een schoolklas, Zwitsers of Duitsers. Ze gedroegen zich NIET. Ze waren constant aan het praten en gingen super vaak naar de WC. Ik begrijp wel dat ze er niks aanvonden, ze snapten er denk ik heen jota van, ik snapte de helft van de text nog niet en ik heb een CPE diploma op zak. 
Maaaar, het was wel een waanzinnig leuke show. Er zitten heel, heel veel kinderen in het ensemble. Meer dan 30, sowieso. Het eerste nummer, 'Food, Glorious Food,' werd alleen maar door kinderen gezongen en gedanst. En goed, strak! Echt perfect. Niet één maakte een fout. Het bleek dat ik veel meer nummers uit de show kende dan ik dacht. Het eerste grote nummer van Mr. Fagin bijvoorbeeld. Oliver is het weeshuis uitgegooid en zwerft door Londen op zoek naar het geluk. Hij ontmoet Dodger, (een waanzinnig getalenteerd klein acteurtje) die hem naar mr. Fagin brengt. Die leert Oliver zakkenrollen ( You got to pick a pocket or two, in het Nederlands: 'Pakken wat je pakken kan, man'). Hij woont met een heel stel kinderen in het riool van Londen. Hij heeft een deal met ene Bill, een nare vent die het grotere jatwerk doet. Hoe hun deal precies werkt snapte ik niet. Bill is met Nancy (Kerry Ellis), die vroeger als kind bij mr. Fagin in het riool woonde. Als Oliver de volgende dag met Dodger op dievenpad wordt gestuurd, wordt hij gesnapt door een rijke man, die hem meeneemt naar zijn huis. Daar wordt hij goed verzorgd, de rijke man heeft begrepen dat Oliver geen slecht hart heeft. Oliver's gezicht doet hem denken aan zijn overleden dochter. Intussen zijn Mr. Fagin, Nancy en Bill bezorgd om Oliver, beter gezegd, de mannen zijn bezorgd om wat Oliver zal zeggen tegen wie hem dan ook te pakken heeft gekregen. Ze zijn bang verraden te worden en iemand moet hem gaan zoeken en hem terughalen. De mannen willen dat Nancy gaat, ze denken dat zij meer voor elkaar krijgt. Nancy wil niet, maar Bill dwingt haar met grof geweld. Tijd voor Kerry's grote nummer 'As long as he needs me', oftewel 'Hij kan niet zonder mij.' Ik heb dat nummer al zóó vaak gehoord, van Simone Kleinsma, Mariska van Kolk, Brigitte Heitzer.. Wist ik veel dat het uit Oliver kwam. Goed, nu dus ook de versie van Kerry Ellis gehoord. I loved it. Ik weet niet, er is iets aan Kerry's stem, iets heel typisch. Haar pik je overal uit. Sowieso paste de rol van Nancy heel goed bij haar, over het algemeen is het een veel 'vrolijker' rol dan Elphaba in Wicked, wat ze hiervoor deed. En hier is ze goed in. Springen en dansen over het toneel, en in scènes plat Engels.. ( "Don' worry, they ain' go' i'!") Drama is niet helemaal haar ding, tenminste niet in gesproken scènes. In akte 2 word Oliver door Nancy teruggehaald naar Fagin en Bill, maar hij wil natuurlijk weg, hij is door de vriendelijkheid van de rijke man helemaal op het rechte pad. Nancy wil hem laten gaan, maar Bill wil er niks van weten. Nancy en Bill krijgen ruzie en hij dreigt haar te vermoorden maar zij vlucht op tijd, naar de rijke man. Ze legt de situatie uit, dat ze Oliver bij hem terug wil brengen, maar dat dat niet zonder risico is, en dat ze elkaar om middernacht onder London Bridge moeten ontmoeten. Ondertussen komt er een oude vrouw bij het weeshuis van Oliver met een medaillon die van Oliver's moeder zou zijn geweest. Een paar minuten voor middernacht zijn Nancy en Oliver op de afgesproken plek. De rijke man is er nog niet, als ineens Bill komt opdagen. Hij eist Oliver terug, maar Nancy beschermt hem. Bill valt haar aan en slaat haar neer, en beukt net zo lang op haar in to ze dood is. Dan neemt hij Oliver mee, hij vlucht over de daken van Londen. Fagin en de andere kinderen en burgers ontdekken Nancy's lichaam en maken een klopjacht op Bill. Uiteindelijk wordt hij door een politieagent doodgeschoten, en komt Oliver bij de rijke man en zijn vrouw terecht. Zij horen het nieuws over het medaillon dat afgegeven is bij het weeshuis, en dan blijkt dat het medaillon van hun overleden dochter is. Oliver is dus hun kleinzoon, en gaat een betere toekomst tegemoet (lees: eind goed, al goed, behalve voor Nancy en Bill, want die zijn pieredood). 

Na de show haalden de acteurs nog geld op voor een of ander loos goed doel, ze zouden in de foyer staan met manden. Fagin stond er, een ander mannetje, en een meisje dat met Nancy rondhing. That's it. 
Nog even naar de stagedoor geweest, en toen ik aan kwam lopen stond Kerry al buiten ( serieus, het was 10 minuten na de show.. heb je het gas aan laten staan ofzo?) Ik vroeg me af waarom ze even lang was als ik, de dwerg, maar ze had hakken aan van minstens 12 centimeter. WHY?! Ze had d'r eigen auto, een soort landrover, met chauffeur. Haast nog schandaliger dan die zilveren mercedes. En ik weet niet wat het is met Kerry.. maar ik vind d'r nog al een diva, haha. Ze is suuuupergoed, maar echt.. ach ja, we kunnen niet allemaal Helen Dallimore heten ( 'Helleuwh!') Maar het scheelt zoveel als mensen je aankijken als je met je praten. Of naar je knipogen ( Adam Garcia). Ik snap trouwens ook niet hoe ze er vroeger bij Wicked zo lang over konden doen om naar buiten te komen. Drie kwartier, een uur, was je zo verder, record anderhalfuur op 29 December 2006 ( in de miezerregen, hè Lo). Blijkbaar was het daar gezelliger dan bij Oliver. Nouja, met 30 kinderen in één theater was ik er ook vlug weg hoor. 

Vandaag wéér tot 11 uur uitgeslapen, daarna een lijstje afgewerkt van noodzakelijke dingen, zoals opruimen, administratie en de was. Om half 12 richting Golders Green. Vandaag met Gogo's gespeeld en met Jazz gewandeld en later in de middag ook nog getennist. Dat was echt super leuk, Hennes is echt super goed en had het echt naar mijn zin. Hij heeft al een nickname voor me, 'Jackster', en hij vertelt trots dat iedereen denkt dat we broer en zus zijn. En dat ie dat leuk vind omdat zijn zus in Geneve woont en dat ie nu toch een soort zus heeft om spelletjes mee te doen en voetbal en tennis mee te spelen. En dat vind ik stiekem ook wel leuk. Ik ben nooit iemands oudere zus geweest, alleen iemands jongere zus ( en dat is een geweldige baan, geloof me). Maar als we samen over straat lopen, hij komt tot aan mijn schouder, met onze zelfde kleur haar en kleur ogen, en ik zie vertederende blikken van voorbijgangers dan voel ik me een vreemd soort van trots. Ik kan me ineens helemaal voorstellen hoe het is om een echt broertje of zusje te hebben die zoveel jaar jonger is. Iemand die het waanzinnig cool vind om tijd met je door te brengen, iemand die tegen je opkijkt en je advies vraagt en je vertrouwt zoals ie soms z'n ouders niet vertrouwt. En dit is nog sterker dan in Wimbledon, omdat ik altijd alleen met hem ben. Er is geen moeder om ons heen die mij aan mijn plaats helpt herinneren. Ook toen we samen tennisten zag ik een heleboel mensen kijken naar ons spel, en toegegeven: het zag er ook niet uit als een kind met zijn nanny: nannies werken doorgaans niet op zondag, nannies zijn doorgaans niet zo jong. Dus conclusies zijn snel getrokken. And I don't mind. 

Toen Katie en Paul terugkwamen, vroeg Katie of ik mee wilde trick or treaten, dat is langs verkleed de deuren gaan en 'trick or treat' roepen, en dan krijg je snoep.  Heel leuk, heel Amerikaans, en ik had het nog nooit meegemaakt. Het was erg gezellig met al die kinderen en ouders, echt even helemaal meedoen in de samenleving ( dít is integreren, haha). De regel is dat je alleen mag aanbellen bij mensen die een pompoen in de tuin hebben staan, als teken dat ze meedoen aan Halloween. We zijn de hele buurt rond geweest. Nu woont er bij hen in de buurt een beroemdheid, Jonathan Ross. Werkzaam voor BBC ofzo, geen idee. Nogal een grote naam, ik had er zelfs van gehoord en ik HEB niet eens TV hier. Maar goed, die woont dus in Golders Green en die doet elk jaar een heel spektakel voor de kids. In zijn voortuin stonden een stuk of 6 acteurs, verkleed, met enorme manden snoep. De hele tuin was versierd met pompoenen, grafstenen en vanuit stereo's klonken enge geluidseffecten en Halloween songs. Het beste was de suikerspin kraam die er stond, waar alle kinderen gratis suikerspinnen krijgen
(een suikerspin, genaamd Candy Floss, hoort hier ook traditioneel bij Halloween). Toen we na een uur klaar waren met trick or treaten zijn we naar het huis van vriendje Matthew gegaan, Katie had me ook uitgenodigd om met hen naar het vuurwerk te kijken dat Matthews ouders afstaken. De kinderen kregen sterretjes. Het was één groot feest en heb het waanzinnig leuk gehad, het was zo leuk om er even helemaal bij te horen! 

Was om half 9 ongeveer thuis, toen jacket potato met witte bonen in tomatensaus gegeten en couscous met erwten, mais en ketchup.. als toetje was er een soort van peer, bosbes en chocolade bladerdeeg taart, mier en mier zoet, maar daar wen je aan.. 

Morgen om 10 uur doe ik mee aan een experiment, van de uni, waarvoor ik punten krijg die ik nodig heb, een experiment involving alcohol. Ze maken me vast teut en dan moet ik een stormbaan door ofzo... Je hoort wel hoeveel blauwe plekken ik heb opgelopen. 
Daarna met Andreas naar het Science museum, en later met hem en de andere 2 Germies, Steffen a.k.a. Teddy en Olav a.k.a Papa nog een koffie'tje, althans, dat is de planning. 

Wat een dagen, hè, in Londen. Dearie, dearie me.